Оливер Уэнделл Холмс

«Общее право»

Страница 14 из 15 · 55 955 зн. · 64 мин. чтения

123 (

123/1 See Detroit & Milwaukee R. R. Co. v. Van Steinburg, 17 Mich. 99, 120.

123/2 In the small-pox case, Minor v. Sharon, 112 Mass. 477, while the court ruled with regard to the defendant's conduct as has been mentioned, it held that whether the plaintiff was guilty of contributory negligence in not having vaccinated his children was "a question of fact, and was properly left to the jury." p. 488.

124 (

124/1 Metropolitan Railway Co. v. Jackson, 3 App. Cas. 193, 197.

125 (

125/1 See Kearney v. London, Brighton & S. Coast Ry. Co., L.R. 5 Q.B. 411, 414, 417; S.C., 6 id. 759.

125/2 Byrne v. Boadle, 2 H. & C. 722.

125/3 See Skinnier v. Lodon, Brighton, & S. Coast Ry. Co., 5 Exch. 787. But cf. Hammack v. White, 11 C.B. N.S. 588, 594.

127 (

127/1 7 American Law Review, 654 et seq., July, 1873.

128 (

128/1 Callahan v. Bean, 9 Allen, 401.

128/2 Carter v. Towne, 98 Mass. 567.

128/3 Lovett v. Salem & South Danvers R. R. Co., 9 Allen, 557.

128/4 Back v. Stacey, 2 C.&P. 465.

128/5 Cf. Beadel v. Perry, L.R. 3 Eq. 465; City of London Brewery Co. v. Termant, L.R. 9 Ch. 212, 220; Hackett v. Baiss, L.R. 20 Eq. 494; Theed v. Debenham, 2 Ch. D. 165.

135 (

135/1 Williamson v. Allison, 2 East, 446.

136 (

136/1 Leather v. Simpson, L.R. 11 Eq. 398, 406. On the other hand, the extreme moral view is stated in Weir v. Bell, 3 Ex. D. 238, 243.

138 (

138/1 As to actual knowledge and intent, see Lecture II. p. 57.

141 (

141/1 Cf. Knight v. German, Cro. Eliz. 70; S.C., ib. 134.

141/2 Mitchell v. Jenkins, 5 B.&Ad. 588, 594; Turner v. Ambler, 10 Q.B. 252, 257, 261.

142 (

142/1 Redfield, C. J. in Barron v. Mason, 31 Vt. 189, 197.

142/2 Mitchell v. Jenkins, 5 B.&Ad. 588, 595.

143 (

143/1 See Burton v. Fulton, 49 Penn. St. 151.

144 (

144/1 Rolfe, B. in Fouldes v. Willoughby, 8 Meeson & Welsby, 540.

145 (

145/1 Supra, pp. 115 et seq.

147 (

147/1 See, e.g., Cooley, Torts, 164.

147/2 Rex v. Dixon, 3 Maule & Selwyn, 11, 15; Reg. v. Hicklin, L.R. 3 Q.B. 360; 5 C.&P. 266, n.

148 (

148/1 Aleyn, 35; Style, 72; A.D. 1648.

149 (

149/1 1 Kent (12th ed.), 467, n. 1; 6 Am. Law Rev. 723-725; 7 id. 652.

149/2 2 Wm. Bl. 892, A.D. 1773; supra, p. 92; Addison on Torts (4th ed.), 264, citing Y.B. 37 Hen. VI. 37, pl. 26, which hardly sustains the broad language of the text.

151 (

151/1 Compare Crouch v. London & N. W. R. Co., 14 C.B. 255, 283; Calye's Case, 8 Co. Rep. 32; Co. Lit. 89 a, n. 7; 1 Ch. Pl. (lst ed,), 219, (6th ed.), 216, 217; 7 Am. Law Rev. 656 et seq.

151/2 But cf. The Pawashick, 2 Lowell, 142.

151/3 Gibson v. Stevens, 8 How. 384, 398, 399; Barnett v. Brandao, 6 Man. & Gr. 630, 665; Hawkins v. Cardy, 1 Ld. Raym. 360.

151/4 Pickering v. Barkley, Style, 132; Wegerstoffe v. Keene, 1 Strange, 214, 216, 223; Smith v. Kendall, 6 T. R. 123, 124.

155 ( возврат )

155/1 Card v. Case, 5 C.B. 622, 634. Cf. Austin (3d ed.), 513.

156 ( возврат )

156/1 Rylands v. Fletcher, L.R. 3 H.L. 330; см. выше, с. 116.

156/2 See Marshall v. Welwood, 38 N.J. (9 Vroom), 339; 2 Thompson, Negligence, 1234, n. 3.

157 ( возврат )

157/1 Gorham v. Gross, 125 Mass. 232; supra, p. 117.

158 ( возврат )

158/1 Mitchil v. Alestree, 1 Vent. 295; S.C., 3 Keb. 650; 2 Lev. 172; supra, p. 94.

158/2 Hammack v. White, 11 C.B. N.S. 588.

166 ( возврат )

166/1 Laband, Vermogensrechtlichen Klagen, Section 16, pp. 108 et seq.; Heusler, Gewere, 487, 492. Эти авторы исправляют более раннее мнение Брунса (Bruns, R. d. Besitzes, Section 37, pp. 313 et seq.), воспринятое Зонмом в его работе Proc. d. Lex Salica, Section 9. См. также обсуждение термина sua в исках из треспаса и т.д. в английском праве в конце Лекции VI. Желающие ознакомиться с кратким изложением на английском языке могут обратиться к: North Amer. Rev., CX. 210, а также см. Id., CXVIII. 416; Essays in Anglo-Saxon Law, pp. 212 et seq. Наше знание о первоначальной форме иска несколько скудно и носит умозрительный характер. Некоторые из наиболее ранних текстов: Ed. Liutpr. 131; Lex Baiw., XV. 4; L. Frision. Add. X.; L. Visig., V.5. I; L. Burg., XLIX. I, 2. Эдикт Лиутпранда, касающийся проникновения в жилище с последующей кражей имущества, оставленного на попечение домохозяина, устанавливает, что собственник должен предъявлять требования исключительно к баилименту, а баилимент должен привлекать вора к ответственности как за проникновение в жилище, так и за похищенное имущество. Поскольку, как в нем говорится, мы не можем заявить два требования из одной causa; отчасти подобно тому, как наше право не могло разделить отделение вещи от недвижимости и ее присвоение на два разных правонарушения. См. дополнительно: Jones, Bailm. 112; Исход xxii. 10-12; LL. Alfred, 28; I Thorpe, Anc. L., p. 51; Gaii Inst., III. Sections 202-207.

167 ( возврат )

167/1 XXXI. 16.

168 ( возврат )

168/1 "Peterit enim rem suam petere [civiliter] ut adiratam per testimonium proborum hominum, et sic consequi rem suam quamvia furatam. . . Et non refert utrum res que ita subtracta fuit extiterit illius appellantis propria vel alterius, dum tamen de custodia sua." Bract., fol. 150 b, 151; Britton (Nich. ed.), I. 59, 60 [23 b], De Larcyns; cf. ib. 67 [26 b]; Fleta, fol. 5i, L. I. c. 38, Section 1.

169 ( возврат )

169/1 Y.B. 21 & 22 Ed. I. 466-468, упомянуто в North Amer. Rev., CXVIII. 421, n. (Так же Britton [26 b], "Si il puse averreer la perte.") Это не является иском о возврате имущества (trover). Заявление с формулой per inventionem именовалось "un newfound Haliday" в Y.B. 33 Hen. VI. 26, 27; см. тж. 7 Hen. VI. 22, pl. 3; Isack v. Clarke, I Rolle, R. 126, 128.

169/2 Y.B. 2 Ed. IV. 4, 5, pl. 9; 21 Hen. VII. 39, pl. 49; Bro. Trespass, pl. 216, 295.

169/3 2 Wms. Saund. 47, n. 1. См. выше, с. 167.

170 ( возврат )

170/1 Комментарии к Сондерсу (Saunders), дело Wilbraham v. Snow, примечание (h).

170/2 Y.B. 11 Hen. IV. 23, 24. См. далее: Y.B. 8 Ed. IV. 6, pl. 5; 9 Ed. IV. 34, pl. 9; 3 Hen. VII. 4, pl. 16; 20 Hen. VII. 1, pl. 1; 21 Hen. VII. 14 b, pl. 23; 13 Co. Rep. 69; 1 Roll. Abr. 4(I), pl. I; F. N. B. 86, n. a; supra, p. 167.

170/3 Fitz. Abr. Barre, pl. 130; Y.B. 9 Ed. IV. 34, pl. 9; 12 Am. Law Rev. 694.

171 ( возврат )

171/1 2 Steph. Comm. (6th ed.), 83, цитируется у Dicey, Parties, 353; 2 Bl. Comm. 453; 2 Kent, 585. Поскольку баилимент взыскивал полную стоимость товаров, прежнее обоснование, согласно которому он нес ответственность перед третьими лицами, в некоторых случаях превратилось в новое правило (по-видимому, основанное на недоразумении), в силу которого баилимент является доверительным управляющим в отношении суммы, превышающей его собственные убытки. См. соотв.: Lyle v. Barker, 5 Binn. 457, 460; 7 Cowen, 68l, n.; White v. Webb, 15 Conn. 302, 305; в указанном порядке. (Отсюда новое правило распространилось на страховое возмещение, получаемое баилиментом. 1 Hall, N. Y. 84, 91; 3 Kent's Comm. (12th ed.), 371, 376, n. 1 (a).) В такой форме оно перестает быть обоснованием для допущения иска.

171/2 Y.B. 48 Ed. III. 20, pl. 8; Bro. Trespass, pl. 67. См. тж. 1 Britton (Nich. ed.), 67 [26 b]; Y.B. 6 Hen. VI1. 12, pl. 9; 12 Ed. IV. 13, pl. 9; 12 Am. Law Rev. 694.

172 ( возврат )

172/1 Y.B. 22 Ed. IV. 5, pl. 16.

172/2 2 Rolle, Abr. 569, Trespass, 5. См. тж. Y.B. 20 Hen. VII. 5, pl. 15; 21 Hen. VII. 39, pl. 49; Clayton, 135, pl. 243; 2 Wms. Saund. 47 e (3d ed.).

172/3 Bro. Trespass, pl, 67 in marg.; cf. Ed. Liutpr. 131, cited supra, p. 166, n.

172/4 В одном случае, когда вопреки мнению Брайана поклажедателю было разрешено предъявить иск о возмещении вреда движимому имуществу, причиненного третьим лицом, иск, судя по всему, был оформлен как иск о возмещении убытков по аналогии (case). Y.B. 12 Ed. IV. 13, pl. 9; см. тж. примечание на полях судебного отчета.

173 ( возврат )

173/1 Gordon v. Harper, 7 T. R. 9; Lord v. Price, L. IL 9 Ex. 54; Muggridge v. Eveleth, 9 Met. 233. См. тж. Clayton, 135, pl. 243.

173/2 Nicolls v. Bastard, 2 C. M. & R. 659, 660; Manders v. Williams, 4 Exch. 339, 343, 344; Morgan v. Ide, 8 Cush. 420; Strong v. Adams, 30 Vt. 221, 223; Little v. Fosseft, 34 Me. 545.

173/3 2 Camp. 464; cf. Mears v. London & South-Western Railway Co., 11 C.B. N.S. 849, 854.

173/4 Addison, Torts (4th ed.), 364.

174 ( возврат )

174/1 Wms. Pers. Prop., 26 (5th ed.), 27 (7th ed.).

174/2 Booth v. Wilson, I B. & Ald. 59; Y.B. 48 Ed. III. 20, pl. 8; 11 Hen. IV. 17, pl. 39; 11 Hen. IV. 23, 24, pl. 46 (Tre. "ou d'apprompter"); 21 Hen. VII. 14b, pl. 23; Godbolt, 173, pl. 239; Sutton v. Buck, 2 Taunt. 302, 309; Burton v. Hughes, 2 Bing. 173; Nicolls v. Bastard, 2 C. M. & R. 659, 660; Manders v. Williams, 4 Exch. 339, 343, 344; 2 Wms. Saund., примечание к делу Wilbraham v. Snow; 2 Kent, 585, 568, 574; Moran v. Portland S. P. Co., 35 Me. 55. См. далее: Лекция VI. ad fin.

175 ( возврат )

175/1 См. Lord v. Price, L.R. 9 Ex. 54, 56, supra, p. 172.

175/2 Supra, p. 167.

175/3 Lib. X. c. 13; ср. I., c. 8.

175/4 "Is qui rem commodatam accepit, ad ipsam restituendam tenetur, vel ejus precium, si forte incendio, ruins, naufragio, ant latronum, vel hostium incursu, consumpta fuerit vel deperdita, substracts, vel ablata." Fol. 99 a, b. Этот отрывок считался испорченным текстом (Guterbock, Bracton, by Coxe, p. 175; 2 Twiss, Bract. Int. xxviii.), но он совпадает с Глэнвиллом (supra) и с Флетой (Fleta, L. II. c. 56, Section 5).

175/5 Bract., fol. 62 b, c. 28, Section 2; Fleta, L. II. e. 59, Section 4, fol. 128. См. тж. Just. Inst. 3. 24, Section 5; ib. 15, Section 2.

176 ( возврат )

176/1 Y.B. 8 Ed. II. 275; Fitz. Detinue, pl. 59.

176/2 2 Ld. Raym. 909.

176/3 Y.B. 13 Ed. IV. 9, pl. 5. См. Лекцию VI.

176/4 29 Ass. 163, pl. 28.

176/5 См. Ratcliff v. Davis, Yelv. 178; Cro. Jac. 244; Noy, 137; 1 Bulstr. 29.

176/6 Y.B. 33 Hen. VI. 1, pl. 3. На это дело ссылаются и на него в значительной степени опираются в деле Вудлайфа (Woodlife's Case, infra); в деле Сауткота (Southcote v. Bennett, infra); Pickering v. Barkley, Style, 132 (24 Car. I., ковенант по чартеру); и в деле Морс против Слю (Morse v. Slue, infra); короче говоря, во всех основополагающих судебных решениях по баилименту.

177 ( возврат )

177/1 Cf. Abbreviatio Plaeitorum, p. 343, col. 2, rot. 87, 17 Ed. II.

178 ( возврат )

178/1 Y.B. 9 Ed. IV. 34, pl. 9; 2 Ed. IV. 15, pl. 7. Следует добавить, что в последнем деле Литтлтон, по-видимому, не проводит различия между слугами и баилиментами.

178/2 Y.B. 9 Ed. IV, 40, pl. 22. Так же Брайан (Brian) в 20 Ed. IV. 11, pl. 10, ad fin.

178/3 Y.B. 10 Hen. VII. 25, 26, pl. 3.

178/4 См. L. Baiw., XV. 5; Y.B. 33 Hen. VI. 1, pl. 3.

178/5 Y.B. 6 Hen. VII. 12, pl. 9; Bro. Detinue, pl. 37; 10 Hen. VI. 21, pl. 69.

178/6 Y.B. 3 Hen. VII. 4, pl. 16. См. тж. 10 Hen. VI. 21, pl. 69.

178/7 Y.B. 11 Hen. IV. 23, 24; 6 Hen. VII. 12, pl. 9.

178/8 Cro. Eliz. 815; 4 Co. Rep. 83 b; Co. Lit. 89; 2 BI. Comm. 452.

180 ( возврат )

180/1 Savile, 133, 134. Cf. Bro. Accion sur le Case, pl. 103; Dyer, 161 a, b.

180/2 Nugent v. Smith, 1 C.P. D. 19, Brett, J., at p. 28.

180/3 Nugent v. Smith, 1 C.P. D. 423, Cockburn, C. J., at p. 428.

181 ( возврат )

181/1 Moore, 462; Owen, 57.

181/2 Dial. 2, ch. 38, A.D. 1530.

182 ( возврат )

182/1 Keilway, 160, pl. 2 (2 Hen. VIII.); ср. ib. 77b (21 Hen. VII.).

182/2 Y.B. 33 Hen. VI. 1, pl. 3.

182/3 4 Co. Rep. 83 b; Cro. Eliz. 815.

183 ( возврат )

183/1 Keilway, 160, pl. 2.

183/2 Y.B. 19 Hen. VI. 49, ad fin. См. также Mulgrave v. Ogden, Cro. Eliz. 219; S.C., Owen, 141, 1 Leon. 224; и Isaack v. Clark, 2 Bulstr. 306, at p. 312, Coke, J.

183/3 См. Лекцию VII.

184 ( возврат )

184/1 Пастон (Paston, J.) в Y.B. 19 Hen. VI. 49. См. также Rogers v. Head, Cro. Jac. 262; Rich v. Kneeland, Cro. Jac. 330, которые будут упомянуты вновь. Содержатель гостиницы должен быть содержателем общей гостиницы (common innkeeper), Y.B. 11 Hen. IV. 45. См. далее: 3 Bl. Comm. 165, где можно обнаружить произошедший «переход от статуса к договору».

184/2 F. N. B. 94 D; infra, p. 203.

184/3 Y.B. 7 Hen. IV. 14; 12 Ed. IV. 13, pl. 9, 10; Dyer, 22 b.

184/4 Этот процесс можно проследить, прочитав в следующем порядке: Y.B. 2 Hen. VII. 11; Keilway, 77 b, ad fin. (21 Hen. VII.); ib. 160, pl. 2 (2 Hen. VIII.); Drake v. Royman, Savile, 133, 134 (36 Eliz.); Mosley v. Fosset, Moore, 543 (40 Eliz.); 1 Roll. Abr. 4, F, pl. 5; Rich v. Kneeland, Cro. Jac. 330 (11 Jac. I.).

185 ( возврат )

185/1 Cro. Jac. 262 (8 Jac. I.). Сравните аргументацию Мейнарда в деле Williams v. Hide, Palmer, 548; Symons v. Darknoll, ib. 523, и другие дела ниже; 1 Roll. Abr. 4, F, pl. 3. Дело Mosley v. Fosset, Moore, 543 (40 Eliz.), отчет о котором изложен неясно, по-видимому, представляет собой иск из ассумпсита против лица, принявшего скот на пастбище (agistor), в связи с кражей лошади во время ее нахождения на попечении ответчика, и в нем обиром утверждается, что «без такого специального ассумпсита иск не подлежит удовлетворению». Это должно относиться к форме иска, поскольку судьи, вынесшие решение по делу Сауткота, принимали участие и в данном решении. См. далее: Evans v. Yeoman, Clayton, 33.

186 ( возврат )

186/1 См. Symons v. Darknoll и второй пункт искового заявления в деле Морс против Слю (Morse v. Slue), приводимом ниже. (Последнее дело показывает, что утверждение о небрежности было чистой формальностью.) Ср. I Salk. 18, top.

187 ( возврат )

187/1 Supra, p. 179.

187/2 Boson v. Sandford, Shower, 101; Coggs v. Bernard, infra.

187/3 Symons v. Darknoll, infra.

188 ( возврат )

188/1 Reg. Brev. 92b, 95a, 98a, 100b, 104a; ср. Y.B. 19 Ed. II. 624; 30 Ed. III. 25, 26; 2 Hen. IV. 18, pl. 6; 22 Hen. VI. 21, pl. 38; 32 & 33 Ed. I., Int., xxxiii.; Brunner, Schwurgerichte, 177; id. Franzosische, Inhaberpapier, 9, n. 1.

188/2 12 Co. Rep. 64.

188/3 См., помимо нижеследующих дел, исковое заявление в деле Chamberlain v. Cooke, 2 Ventris, 75 (1 W. & M.), и обратите особое внимание на расхождения в формулировках в деле Морс против Слю (Morse v. Slue), изложенные ниже в тексте.

189 ( возврат )

189/1 Hobart, 17; Cro. Jac. 330. See also George v. Wiburn, 1 Roll. Abr. 6, pl. 4 (A.D. 1638).

190 ( возврат )

190/1 То использование, которое было сделано из этого дела в более поздние времена, свидетельствует о чрезвычайной трудности проведения различия между принципами материального права и правилами, относящимися исключительно к судопроизводству, в старых судебниках.

190/2 Y.B. 22 Hen. VI. 21, pl. 38; supra, p. 188, n. 1.

191 ( возврат )

191/1 Palmer, 523.

191/2 Palmer, 548.

191/3 Aleyn, 93.

191/4 1 Sid. 36.

192 ( возврат )

192/1 1 Sid. 244. Cf. Dalston v. Janson, 1 Ld. Raym. 58.

192/2 2 Keb. 866; 3 id. 72, 112, 135; 2 Lev. 69; I Vent. 190, 238; 1 Mod. 85; Sir T. Raym. 220.

193 ( возврат )

193/1 2 Keb. 866. См. 3 Keb. 74; 1 Mod. 85; Sir T. Raym. 220.

193/2 2 Keb. 72.

193/3 Y.B. 33 Hen. VI. 1; supra, p. 177.

193/4 3 Keble, 73. Это главный момент, упомянутый сэром Т. Раймондом и Левинцем.

193/5 Ср. 1 Mod. 85.

194 ( возврат )

194/1 1 Ventris, 238, со ссылкой на дело Сауткота на полях. Ср. 3 Keble, 135.

194/2 Aleyn, 93; supra, p. 191.

194/3 См. также 1 Hale, P.C. 512, 513.

195 ( возврат )

195/1 King v. Viscount Hertford, 2 Shower, 172, pl. 164; cf. Woodlife's Case, supra.

195/2 Boson v. Sandford, 1 Shower, 101 (2 W. & M.). См. выше, с. 183, 185; ниже, с. 197. Современные иллюстрации этой доктрины можно найти в деле Fleming v. Manchester, Sheffield, & Lincolnshire Railway Co., 4 Q.B.D. 81, и в цитируемых там делах. В деле Boorman v. Brown, 3 Q.B.511, 526, читателю предлагается рассматривать первоначальный ассумпсит, который служил вводной частью к исковому заявлению из деликта (tort), как договор в современном смысле. Непосредственно ниже будет видно, что лорд Холт придерживался иной точки зрения. Обратите внимание на то, как обходились с делом Маршала (Marshal's case, 33 Hen. VI. 1) в сборнике Aleyn, 27.

196 ( возврат )

196/1 См. Lovett v. Hobbs, 2 Shower, 127 (32 Car. II.); Chamberlain v. Cooke, 2 Ventris, 75 (1 W. & M.); Boson v. Sandford, 1 Shower, 101, со ссылкой на дело Сауткота (2 W. & M.); Upshare v. Aidee, 1 Comyns, 25 (8 W. III.); Middleton v. Fowler, I Salk. 288 (10 W. III.).

196/2 12 Mod. 472.

196/3 2 Ld. Raym. 909.

197 ( возврат )

197/1 Powtuary v. Walton, 1 Roll. Abr. 10, pl. 5 (39 Eliz.). Cf. Keilway, 160.

197/2 2 Ld. Raym. 919. См. Лекцию VII. То, насколько далек был лорд Холт от принятия современного взгляда, согласно которому передача вещи, являясь ущербом для собственника, представляла собой встречное удовлетворение (consideration), можно дополнительно увидеть при изучении дел, приведенных и одобренных им из Ежегодных книг (Year Books).

199 ( возврат )

199/1 2 Kent, 598; 1 C.P. D. 429.

199/2 Palmer, 523. См. также Keilway, 77 b, и 160, pl. 2, где можно довольно отчетливо наблюдать наступление иска из нарушения (case) на иск об истребовании вещи (detinue) и сопутствующую путаницу в принципах. Но см. с. 175 выше.

200 ( возврат )

200/1 2 Kent, 597; Forward v. Pittard, 1 T. R. 27.

200/2 Cf. Y.B. 7 Hen. IV. 14; 2 Hen. VII. 11; Keilway, 77 b, 160, pl. 2, and other cases already cited.

200/3 Y.B. 41 Ed. III. 3, pl. 8.

200/4 Y.B. 33 Hen. YI. 1, pl. 3.

200/5 Reg. Brev. 107 a, 108 a, 110 a, b; entries cited 1 T. R. 29.

200/6 See above, pp. 167, 175 et seq.; 12 Am. Law Rev. 692, 693; Y.B. 42 Ed. III. 11, pl. 13; 42 Ass., pl. 17.

201 ( возврат )

201/1 1 Wilson, 282; cf. 2 Kent (12th ed.), 596, n. 1, b.

201/2 Y.B. 33 Hen. VI. 1, pl. 3.

202 ( возврат )

202/1 Mouse's Case, 12 Co. Rep. 63.

202/2 Bird v. Astcock, 2 Bulstr. 280; cf. Dyer, 33 a, pl. 10; Keighley's Case, 10 Co. Rep. 139 b, 140.

202/3 Y.B. 40 Ed. III. 5, 6, pl. 11; см. также Williams v. Hide, Palmer, 548; Shep. Touchst. 173.

203 ( возврат )

203/1 See Safe Delcosit Company of Pittsburgh v. Pollock, 85 Penn. 391.

203/2 Paston, J., in Y.B. 21 Hen. VI. 55; Keilway, 50 a, pl. 4; Hardres, 163.

203/3 Lane v. Cotton, 1 Ld. Raym. 646, 654; 1 Salk. 18; 12 Mod. 484.

204 ( возврат )

204/1 Forward v. Pittard, 1 T. R. 27, 83.

205 ( возврат )

205/1 Printing and Numerical Registering Co. v. Sampson, L.R. 19 Eq. 462, 465.

207 ( возврат )

207/1 Possession, Section 6, англ. пер., с. 27, 28.

207/2 R. d. Besitzes, 487.

208 ( возврат )

208/1 R. d. Besitzes, 490, 491.

208/2 Bruns, R. d. Besitzes, 415; Windscheid, Pand. Section 148, n. 6. Дальнейшие рассуждения в духе Гегеля можно найти в лекциях д-ра Дж. Хатчисона Стерлинга (Dr. J. Hutchison Sterling) по философии права (Lectures on the Philosophy of Law).

208/3 Institutionen, Sections 224, 226; Windscheid, Pand. Section 148, n. 6.

208/4 Windscheid, Pand. Section 148, n. 6.

208/5 Besitzklagen, 276, 279.

209 ( возврат )

209/1 Bruns, R. d. Besitzes, 499.

209/2 Bruns, R. d. Besitzes, Section 2, pp. 5 et seq.; Puchta, Besitz, in Weiske, Rechtslex.; Windscheid, Pand. Section 154, pp. 461 et seq. (4th ed.).

209/3 D. 41.2.3, Section 20; 13.6.8 & 9. См. тж. D. 41.1.9, Section 5.

210 ( возврат )

210/1 Но см. Ihering, Geist d. Rom. R., Section 62, франц. пер., IV. с. 51.

210/2 Хойслер считает это лишь следствием английского формализма и узости в толковании слова suo в судебном приказе (disseisivit de teuemento suo). Gewere, 429-432. Но никакой подобной узости не наблюдалось при рассмотрении catalla sua в иске из треспаса (trespass). См. ниже, с. 242.

210/3 См. далее: Bracton, fol. 413; Y.B. 6 Hen. VII. 9, pl. 4.

211 ( возврат )

211/1 Infra, p. 243.

211/2 R. d. Besitzes, 494.

212 ( возврат )

212/1 Rogers v. Spence, 13 M. & W. 579, 581.

212/2 Webb v. Fox, 7 T. R. 391, 397.

212/3 Fennings v. Lord Grenville, 1 Taunt. 241; Littledale v. Scaith, ib. 243, n. (a); ср. Hogarth v. Jackson, M. & M. 58; Skinner v. Chapman, ib. 59, n.

212/4 Swift v. Gifford, 2 Lowell, 110.

212/5 1 Taunt. 248.

213 ( возврат )

213/1 См. Wake, Evolution of Morality, Part I. ch. 4, pp. 296 et seq.

215 ( возврат )

215/1 Asher v. Whitlock, L.R. 1 Q.B.1.

215/2 People v. Shearer, 30 Cal. 645.

217 ( возврат )

217/1 2 Kent's Comm. 349, citing Pierson v. Post, 3 Caines, (N. Y.) 175; Buster v. Newkirk, 20 Johnson, (N. Y.) 75.

217/2 Young v. Hichens, 6 Q.B.606.

217/3 2 Kent's Comm. 349, n. (d).

218 ( возврат )

218/1 Inst. 2. 1, Section 13.

218/2 Swift v. Gifford, 2 Lowell, 110.

218/3 Savigny, R. d. Besitzes, Section 21.

218/4 II. 9, Section 4; III. 29, Section 2. Термин animus domini будет использоваться здесь как краткое обозначение общей природы умысла, требуемого даже теми, кто отрицает уместность этого выражения, и особенно потому, что мнение Савиньи было воспринято английскими авторами.

219 ( возврат )

219/1 Ср. Bruns, R. d. Besitzes, 413, и ib. 469, 474, 493, 494, 505; Windscheid, Pand. Section 149, n. 5 (p. 447, 4th ed.); Puchta, Inst. Section 226.

219/2 Supra, p. 207; 2 Puchta, Inst. Section 226 (5th ed.), pp. 545, 546.

221 ( возврат )

221/1 15 Jur. 1079; 21 L. J. Q.B.75; 7 Eng. L. & Eq. 424.

222 ( возврат )

222/1 11 Allen, 548.

223 ( возврат )

223/1 Kincaid v. Eaton, 98 Mass. 139.

223/2 Barker v. Bates, 13 Pick. 255, 257, 261; Proctor v. Adams, 113 Mass. 376, 377; 1 Bl. Comm. 297, Sharsw. ed., n. 14. Ср. Blades v. Hiqgs, 13 C.B. N.S. 844, 847, 848, 850, 851; 11 H. L. C. 621; Smith v. Smith, Strange, 955.

223/3 Reg. v. Rowe, Bell, C.C. 93.

224 ( возврат )

224/1 См. в отношении клада, сокрытого на чужой земле: D. 41. 2. 44, pr.; D. 10. 4. 15. Обратите внимание на различные мнения в D. 41. 2. 3, Section 3.

224/2 3 Inst. 107; 1 Hale, P.C. 504, 505; 2 Bishop, Crim. Law, Sections 834, 860 (6th ed.).

224/3 Reg. v. Middleton, L.R. 2 C.C. 38, 55. Ср. Halliday v. Holgate, L.R. 3 Ex. 299, 302.

224/4 Ср. Y.B. 8 Ed. II. 275; Fitzh. Abr. Detinue, ph 59; Y.B. 13 Ed. IV. 9, pl. 5; Keilway, 160, pl. 2; Merry v. Green, 7 M. & W. 623, 630. Однако заходить столь далеко, возможно, и не требуется, и данные судебные решения не используются в качестве основы для обоснования этой теории. Относительно ошибочных толкований см. 2 East, P.C. 696.

225 ( возврат )

225/1 Durfee v. Jones, 11 R. I. 588.

225/2 Reg. v. Rowe, Bell, C.C. 93, изложено выше.

225/3 8 Ves. 405; 7 M. & W. 623; Stephen, Crim. Law, Art. 281, Ill. (4), p. 197. Он говорит: «поскольку [владелец сейфа] не может презюмироваться намеревающимся действовать в качестве его собственника, когда он обнаруживает [вещь]», — обоснование, заимствованное у Савиньи, но, как было показано, не применимое к английскому праву.

226 ( возврат )

226/1 Y.B. 13 Ed. IV. 9, 10, pl. 5; 21 Hen. VII. 14, pl. 21. Ср. 3 Hen. VII. 12, pl. 9; Steph. Crim. Law, Art. 297, and App., note xvii.

226/2 Steph. Crtre. Law, Art. 297, and App., note xvii. p. 882. Можно сомневаться в том, что старое право санкционировало бы правило в такой форме. F. N. B. 91 E; Y.B. 2 Ed. IV. 15, pl. 7.

226/3 Y.B. 21 Hen. VII. 14, pl. 21; 13 Co. Rep. 69.

227 ( возврат )

227/1 Утверждалось, что они являются частью семьи pro hac vice. Southcote v. Stanley, 1 H. & N. 247, 250. Ср. Y.B. 2 Hen. IV. 18, pl. 6.

227/2 Moore, 248, pl. 392; S.C., Owen, 52; F. N. B. 91 E; 2 B1. Comm. 396; 1 H. Bl. 81, 84; 1 Chitty, Pl. 170 (1st ed.); Dicey, Parties, 358; 9 Mass. 104; 7 Cowen, 294; 3 S. & R. 20; 13 Iredell, 18; 6 Barb. 362, and cases cited. Некоторые из американских судебных решений подвергались критике на том основании, что лицо, осуществлявшее хранение, не являлось слугой. Ср. Holiday v. Hicks, Cro. Eliz. 638, 661, 746; Drope v. Theyar, Popham, 178, 179.

228 ( возврат )

228/1 Bracton, fol. 6 a, Section 3, 12 a, 17 a, Cap. V. ad fin., 25 a, b, etc.; Pucbra, Inst. Section 228.

228/2 См. также 7 Am. Law Rev. 62 et seq.; 10 Am. Law Rev. 431; 2 Kent, Comm. (12th ed.), 260, n. 1.

228/3 1 Comm. 427. Ср. Предисловие к труду Пейли об агентстве (Paley on Agency). Комиссионеров (factors) в старых сборниках всегда называют слугами, см., например, Woodlife's Case, Owen, 57; Holiday v. Hicks, Cro. Eliz. 638; Southcote's Case, 4 Co. Rep. 83 b, 84 a; Southern v. How, Cro. Jac. 468; St. 21 Jac. I., c. 16, Section 3; Morse v. Slue, 3 Keble, 72. О судебных приставах (bailiffs) см. Bract. 26 b, "Reestituat domino, vel servienti," etc.; Y.B. 7 Hen. IV. 14, pl. 18.

229 ( возврат )

229/1 Paley, Agency, c. 4, Section 1, со ссылкой на Godbolt, 360. См. далее: F. N. B. 120, G; Fitzh. Abr. Dette, pl. 3; Y.B. 8 Ed. IV. 11, pl. 9. Эти правила представляются несколько новыми даже применительно к слугам. Ответственность хозяина за долги, заключенные его слугой, крайне узко ограничена в более ранних Ежегодных книгах.

230 ( возврат )

230/1 Я склонен полагать, что это расширение в значительной степени было обусловлено влиянием римского права. См. Лекцию I, с. 20, прим. 1 и обратите внимание на ту роль, которую прецеденты, касающиеся пожаров (например, Y.B. 2 Hen. IV. 18, pl. 6), сыграли в формировании современной доктрины об отношениях хозяина и слуги. Tuberville v. Stampe, I Ld. Raym. 264 (где примеры лорда Холта заимствованы из римского права); Brucker v. Fromont, 6 T. R. 659; M'Manus v. Crickett, 1 East, 106; Patten v. Rea, 2 C.B. N.S. 606. В деле Southern v. How, Popham, 143, делается отсылка к труду «Доктор и студент» (Doctor and Student) для объяснения общих принципов ответственности. В труде «Доктор и студент» излагается римское право. См. далее: Boson v. Sandford, 1 Shower, 101, 102.

230/2 Bac. Ahr. Master and Servant, K; Smith, Master and Servant (3d ed.), 260, n. (t).

230/3 Clapp v. Kemp, 122 Mass. 481; Murray v. Currie, L.R. 6 C.P. 24, 28; Hill v. Morey, 26 Vt. 178.

230/4 See, e.g., Patten v. Rea, 2 C.B. N.S. 606; Bolingbroke v. Swindon Local Board, L.R. 9 C.P. 575.

230/5 Freeman v. Rosher, 13 Q.B.780, 785; Gauntlett v. King, 3 C. B. N.S. 59; Haseler v. Lemoyne, 28 L. J. C.P. 103; Collett v. Foster, 2 H. & N. 356; Barwick v. English Joint Stock Bank, L.R. 2 Ex. 259, 265, 266; Lucas v. Mason, L.R. 10 Ex. 251, 253, последний абзац; Mackay v. Commercial Bank of New Brunswick, L.R. 5 P.C. 394, 411, 412. То же самое касается и партнеров, 3 Kent's Comm. (12th ed.), 46, notes (d) & 1.

231 ( возврат )

231/1 Bush v. Steinman, 1 B. & P. 404, 409.

231/2 6 M. & W. 358. Ср. Udell v. Atherton, 7 H. & N. 172, 184, где содержится комментарий, аналогичный приведенному в тексте. Иные основания для принятия данного решения здесь не имеют значения.

231/3 Mackay v. Commercial Bank of New Brunswick, L.R. 5 P.C. 394; Barwick v. English Joint Stock Bank, L.R. 2 Ex. 259; Western Bank of Scotland v. Addie, L.R. 1 H. L. Sc. 145; 2 Kent (12th ed.), 616, n. 1; Swift v. Jewsbury, L.R. 9 Q.B.301, отменяющее решение по делу S.C. sub nom. Swift v. Winterbotham, L.R. 8 Q.B.244; Weir v. Bell, 3 Ex. D. 238, 244. Возражения, которые барон Брамвелл упоминает (L.R. 9 Q.B.815) против возложения на одно лицо ответственности за мошенничество другого, представляют собой возражения против особых последствий, присущих отношениям хозяина и слуги в целом, и были высказаны тем же уважаемым судьей в более общей форме. 12 Am. Law Rev. 197, 200; 2 H. & N. 856, 361. См. 7 Am. Law Rev. 61, 62.

231/3 7 Am. Law Rev. 63 (Oct. 1872).

232 ( возврат )

232/1 D. 44. 2. 4, note 17, Elzevir ed.

232/2 Hunter's Roman Law, 431.

232/3 Ancient Hist. of Inst. 235.

232/4 Ср. Gillett v. Ball, 9 Penn. St. 13; Craig v. Gilbreth, 47 Me. 416; Nickolson v. Knowles, 5 Maddock, 47; Williams v. Port, L.R. 12 Eq. 149; Adams v. Jones, 12 Ad. & El. 455; Bracton, fol. 28 b, 42 b, 43. И сравните с приведенным выше отрывком из Блэкстона: "Possider, cujus riomine possidetur, procurator alienae possessioni praestat ministerium." D. 41. 2. 18, pr.

233 ( возврат )

233/1 Ward v. Macaulay, 4 T. R. 489, 490. Cf. as to factors supra, p. 228.

233/2 Berndtson v. Strang, L.R. 3 Ch. 588, 590.

233/3 Blackburn, Sale, 33; Marvin v. Wallis, 6 El. & Bl. 726.

233/4 D. 41. 2. 18, pr. "Quod meo nomine possideo, possum alieno nomine possidere: nec enim muto mihi causam possessionis, sed desino possidere et alium possessorem ministerio meo facio. Nec idem est possidere et alieno nomine possidere: nam possidet, cujus nomine possidetur, procurator alienae possessioni praestat ministerium." Это показывает, что продавец изменил владение, осуществляя его от имени покупателя в качестве своего агента для владения. Ср. Bracton, fol. 28 b.

233/4 Windscheid, Pand. Section 155, n. 8 a; 2 Kent (12th ed.), 492, n. 1 (a). Следует также иметь в виду, что римское право отказывало в иске о защите владения баилиментам.

234 ( возврат )

234/1 See, e. g., Farina v. Home, 16 M. & W. 119, 123.

235 ( возврат )

235/1 McGahey v. Moore, 3 Ired. (N. C.) 35.

235/2 Reader v. Moody, 3 Jones, (N. C.) 372. Cf. Basset v. Maynard, Cro. Eliz. 819, 820.

235/3 Browne v. Dawson, 12 A. & E. 624. Ср. D. 43. 16. 17; ib. 3, Section 9; D. 41. 2. 18, Section 3; Clayton, 147, pl. 268.

236 ( возврат )

236/1 Ср. Bruns, R. d. Besitzes, 503.

237 ( возврат )

237/1 Clark v. Maloney, 3 Harrington (Del.), 68. Брунс (Bruns, R. d. Besitzes, 503, 507) приходит к такому же выводу из практических соображений удобства, хотя теоретически он решительно отвергает его. Я должен сослаться на то, что было сказано мной выше относительно этих противоречий между теорией и удобством.

238 ( возврат )

238/1 Bruns, R. d. Besitzes, Section 57, p. 486. Один ученый автор более раннего времени задается вопросом, почему у врача нет иска о защите владения, если вы перестаете пользоваться его услугами, и отвечает: "Sentio actionem non tenere, sed sentio tantum, nec si vel morte mineris, possum dicere quare. Tu lector, si sapis, rationes decidendi suggere." Hommel, Rhaps., qu. 489, цитируется у Bruns, 407.

239 (

239/1 Gardiner v. Thibodeau, 14 La. An. 732.

239/2 Bruns, 483.

240 (

240/1 2 Kent (12th ed.), 205, n. 1. Cf. Y.B. 21 Hen. VI. 8, 9, pl. 19; American note to Scott v. Shepherd, in 1 Sm. L. C. (Am. ed.).

240/2 Britton (Nich. ed.), I. 277 (cf. Bract., fol. 164 b; Fleta, fol. 214; Glanv., Lib. XIII. c. 37); Littleton, Sections 237-240, 588, 589; 3 Bl. Comm. 170; 3 Cruise, Dig., tit. xxviii., Rents, ch. 2, Section 34.

241 (

241/1 See Lecture XI.

241/2 Cf. Stockport Water Works v. Potter, 3 H. & C. 300, 318. The language in the seventh English edition of 1 Sm. L. C., 300, is rather too broad. If the law should protect a possessor of land in the enjoyment of water coming to it, it would do so because the use of the water was regarded as a part of the enjoyment of that land, and would by no means imply that it would do the same in the case just put of a way over land of another.

242 (

242/1 Jefferies v. Great Western Railway Co., 5 El. & B1. 802. Cf. Armory v. Delamirie, 1 Strange, 505, 1 Sm. L. C.

242/2 Co. Lit. 145 b.

242/3 2 Wms. Saund. 47 b, note 1, to Wilbraham v. Snow.

242/4 Bract., fol. 150 b, 151; supra, p. 168; Y.B. 22 Ed. I. 466-468.

242/5 Y.B. 48 Ed. III. 20; 11 Hen. IV. 17; 11 Hen. IV. 23, 24; 21 Hen. VII. 14. The meaning of sua is discussed in Y.B. 10 Ed. IV. 1, B, by Catesby. Compare Laband, Vermogensrechtlichen Klagen, 111; Heusler, Gewere, 492 et seq., correcting Bruns, R. d. Besitzes, 300 et seq.; Sohm, Proc. d. L. Sal., Section 6.

243 (

243/1 Y.B. 11 Hen. IV. 17, pl. 39.

243/2 Y.B. 21 Hen. VII. 14 b, pl. 23.

243/3 Godbolt, 173, pl. 239. Cf. 11 Hen. IV. 17, pl. 39.

243/4 Bro. Abr. Trespass, pl. 433, cit. Y.B. 13 Hen. VII. 10.

243/5 Kelyng, 89. See, further, Buller, N. P. 33.

243/6 Lecture V.; Y.B. 20 Hen. VII. 1, pl. 11.

243/7 Y.B. 21 lien. VII. 14 b, pl. 23.

243/8 1 Roll. Abr. 4, 5 (I), pl. 1. Cf. Arnold v. Jefferson, 1 Ld. Raym. 275.

244 (

244/1 29 Ass., fol. 163, pl. 28.

244/2 Southcote's Case, 4 Co. Rep. 83 b.

244/3 Mores v. Conham, Owen, 123. Cf. Ratcliff v. Davis, I Bulstr. 29.

244/4 Doe v. Dyball, Mood. & M. 346 and note; 2 Wms. Saund. 111, and later notes; I Ad. & El. 119; Asher v. Whitlock, L.R. 1 Q.B.1.

244/5 Graham v. Peat, 1 East, 244.

245 (

245/1 As to this period see Heusler, Gewere. Cf. Laveleye, Propriete, 166.

248 (

248/1 2 Hist. du Droit Franc., pp. 146 et seq, 152.

248/2 Anciens Poetes de la France, (Guessard,) p. 71.

248/3 Page 283; cf. 284, cxviii, et seq., 44, lxix.

249 (

249/1 Sohm, Proc. d. Lex. Sal., Sections 15, 23-25, tr. Thevenin, pp. 80, 105, 122.

249/2 Essays in A. S. Law, p. 292.

249/3 Cap. VIII., Merkel, p. 48.

249/4 Cap. LXXXIX. Section 3, Essays in A. S. Law, p. 291.

249/5 Chap. IV. Section 16.

250 (

250/1 Fitzh. Abr. Mainprise, pl. 12 (H. 33 Ed. III.); Staundforde, P.C. 65.

250/2 Abbr. Plac., p. 343, col 2, rot. 37, 17 Ed. II.

250/3 Jacob, L. D., "Bail." Cf. I Bulstr. 45; .Hawkins, P.C., II. ch. 15, Section 83; Abbr. Plac., p. 343, col. 2, rot. 37, 17 Ed. II.

250/4 Highmore, Bail, p. 199; Jacob, L. D., "Bail." Cf. 2 Laferriere, Hist. du Droit Franc., p. 148.

250/5 Highmore, p. 195.

250/6 Ibid., p. 200.

252 (

252/1 Vermoegensrechtlichen Klagen.

253 (

253/1 II. c. 60, Section 25. Glanvill's "justa debendi causa" (Lib. X. c. 4) seems remote from consideration.

254 (

254/1 Y.B. 3 Hen. VI. 36.

254/2 Y.B. 37 Hen. VI. 13, pl. 3.

254/3 Y.B. 37 Hen. VI. 8, pl. 33.

254/4 Glanv., Lib. X. c. 12; Bract, fol. 400b, Section 10; 22 Ass., pl. 70, fol. 101.

255 (

255/1 Essays in A. S. Law, 187.

256 (

256/1 I. 45; III. 10.

256/2 Lib. X. e. 17. Suit, secta, was the term applied to the persons whose oath the party tendered.

257 (

257/1 Lib. X. c. 12 (Beames, p. 262); c. 8 & c. 5 (Beames, pp. 256, 251); cf. IV. c. 6, where witnesses are tendered de visu et auditu. Cf. Bract., 315 b, Section 6 Fleta, II. c. 63, Section10, p. 137. It was no doubt true, as Glanvill says, Lib. X. c. 17, that the usual mode of proof was by a writing or by duel, and that the King's Court did not generally give protection to private agreements made anywhere except in the Court of the King (Lib. X. c. 8). But it can hardly be that debts were never established by witness in his time, in view of the continuous evidence from Bracton onwards.

257/2 But cf. Brunner, Schwurgerichte, 399. I do not go so far as to say that they were still a living institution. However that may be, tradition must at least have modelled itself on what had been the function of the former official body.

257/3 Bract., fol. 315 b, Section 6; Britt. (Nich.) I. p. 162; Magna Charta, c. 38; Y.B. 21 Ed. I. 456; 7 Ed. II. 242; 18 Ed. II. 582; 3 Bl. Comm. 295, 344. Cf. 17 Ed. III. 48 b.

257/4 Cf. Glanv., Lib. IV. c. 6.

258 (

258/1 Lib. X. c. 18. It is possible that this means no more than Glanvill's often repeated statement, that the King's Court did not, generally speaking, take cognizance of private agreements. The substantive law was, perhaps, still limited by traditions from the infancy of contract. See pp. 248, 251, 259, 260. The proposition in its broadest form may have been based on the inability to try such agreements in any way but those which have been specified. Cf. the requirement of aliam diracionationem and aliis probationibus, in Lib. X. c. 12. But cf. Ibid. with Essays in A. S. Law, pp. 189, 190.

259 (

259/1 Sharington v. Strotton, Plowden, 298, at p. 302, M. 7 & 8 Eliz.

259/2 Pillans v. Van Mierop, 3 Burrow, 1663, 1669.

260 (

260/1 1 Thorpe, Anc. Laws, 181, Oaths, 7, 8.

260/2 Glanv., Lib. X. c. 5 (Beames, p. 251); Y.B. 7 Ed. II. 242; Novae Narr. Dette-Vers plege, Rastell's Law Tracts, p. 253, D, 2 Finl. Reeves, 376.

261 (

261/1 Glanv., Lib. X. c. 22 (Beames, p. 263); Bract., fol. 398 b, Section 1. The favorite proof by duel was also allowed, but this disappeared. When the inquest became general, the execution of the deed was tried, like any other fact, by that means.

261/2 Bract., fol. 315 b, Section 6, 400 b; Coke, 2d Inst., 44, 45.

262 (

262/1 Glanv., Lib. X. c. 12 (Beames, p. 263); Bract., fol. 100 b, Section 9.

262/2 Glanv., Lib. X. c. 17 (Beames, p. 272).

262/3 Bract., fol. 400 b, Section 9.

262/4 Cf. Y.B. 20 Ed. I. 304, and 34 Ed. II., 150, 152; ib. 330, 332; 35 Ed. I. 546.

263 (

263/1 Bract., fol. 400 b, Section 8.

263/2 Cf. Y.B. 20 Ed. I. 304.

263/3 Cap. 28; 32 & 33 Ed. I. 516; 18 Ed. II. 582; Fleta, II. c, 63, Section 9; Coke, 2d Inst., 44; 3 Bl. Comm. 344.

263/4 Y.B. 18 Ed. II. 582; 17 Ed. III. 48 b, pl. 14.

264 (

264/1 Y.B. 29 Ed. III. 25, 26; cf. 48 Ed. III. 6, pl. 11; Fleta, II. c. 60, Section 25; Glanvill, Lib. X. c. 12.

264/2 Cf. Bro..Acc. sur le Case, pl. 5; S.C., 27 Hen. VIII. 24, 25, pl. 3.

264/3 Y.B. 18 Ed. III. 13, pl. 7.

264/4 Y.B. 44 Ed. III. 21, pl. 23.

264/5 F. N. B. 122, I, in margin. Cf. F. N. B. 122 K; Y.B. 43 Ed. III. 11, pl. 1; S.C., Bro. Pledges, pl. 3; 9 Hen. V. 14, pl. 23.

265 (

265/1 Y.B. 17 Ed. III. 48 b, pl. 14. Cf. Fortescue (Amos), 67, n.; 3 Bl. Comm. 295.

265/2 For limit, see Constit. of Clarendon, c. 15; Glanv., Lib. X. c. 8, 12; Y.B. 22 Ass., pl. 70, fol. 101; 45 Ed. III. 24, pl. 30; 19 R. II., Fitzh. Abr. Dett, pl. 166; 37 Hen. VI. 8, pl. 18; 14 Ed. IV. 6, pl. 3; 15 Ed. IV. 32, pl. 14; 19 Ed. IV. 10, pl. 18; 20 Ed. IV. 3, pl. 17.

266 (

266/1 See for an illustration 2 Kent's Comm. (12th ed.), 451, n. 1 (b).

266/2 Repromittatur, but cf. pro servitio tuo vel pro homagio, Fleta, II. c. 60, Section 25.

267 (

267/1 Y.B. 29 Ed. III. 25, 26. But cf. 48 Ed. III. 3, pl. 6.

267/2 19 R. II., Fitzh. Abr. Dett, pl. 166.

267/3 Y.B. 12 Hen. IV. 17, pl. 13, ad fin.

267/4 Y.B. 9 Hen. V. 14, pl. 23.

267/5 (Cf. 13 Ed. II. 403; 17 Ed. IIL 48, pl. 14; 29 Ed. III. 25, 26.) 41 Ed. III. 7, pl. 15; 46 Ed. III. 6, pl. 16; Fitzh. Abr. Dett, pl. 166.

267/6 Y.B. 3 Hen, VI. 36, pl. 33.

268 (

268/1 Y.B. 37 Hen. VI. 8, pl. 18.

269/1 E. g., Rolfe in Y.B. 3 Hen. VI. 36, pl. 23.

269 (

269/1 Y.B. 37 Hen. VI. 8, pl. 18. Cf. Bro. Feoffements al Uses, pl. 54; Plowden, 301.

269/2 Y.B. 15 Ed. IV. 32, pl. 14; (S.C., 14 Ed. IV. 6, pl. 3;) 17 Ed. 4, pl. 4.

269/3 Cf. Y.B. 37 Hen. VI. 8, pl. 18; 17 Ed. IV. 4, 5; Plowden, 305, 306.

269/4 Y.B. 3 Hen. VI. 36, pl. 33.

269/5 Y.B. 37 Hen. VI. 13.

269/6 As to requirement of certain sum, cf. Y.B. 12 Ed. II. 375; Fleta, II. c. 60, Section 24.

270 (

270/1 Y.B. 29 Ed. III. 25, 26; 40 Ed. III. 24, pl. 27; 43 Ed. II1. 2, pl. 5.

270/2 Y.B. 43 Ed. III. 2, pl. 5; 46 Ed. III. 25, pl. 10; 50 Ed. III. 5, pl. 11.

270/3 Cf. Glanv., Lib. X. c. 8; Fleta, II. c. 60, Section 25.

270/4 Y.B. 35 Ed. I. 454; 12 Ed. II. 375.

272 (

272/1 Ducange, "Sigilium"; Ingulph. 901.

272/2 Big. Pl. Ang. Norm. 177.

272/3 Big. Pl. Ant. Norm. 177; Bract., fol. 100 b, Section 9, "scriptura." But cf. Y.B. 30 Ed. I. 158; Fleta, II. c. 60, Section 25.

272/4 Y.B. 33 Ed. I. 354, 356; 35 Ed. I. 455, top; 41 Ed. III. 7, pl. 15; 44 Ed. III. 21, pl. 23. Cf. 39 Hen. VI. 34, pl. 46.

272/5 Y.B. 7 Ed. I. 242. Cf. 35 Ed. I. 452.

272/6 Cf. Bract., fol. 100 b, Section 9.

272/7 Cf. Glanv., Lib. X. c. 12; Dugdale, Antiq. Warwic. 673, cited Ducange, "Sigillum"; Bract., fol. 396 b, Section 3; I Britt. (Nich.)163, Section 17; Abbrev. Plac. 8 Joh., Berk. rot. 4, pp. 55, 56; ib. 19 Ed. I., Norf. & Surf. rot. 7, p. 284; ib. Index "Sigillum."

272/8 Y.B. 30 Ed. I. 158; Fleta, II. c. 60, Section 25, p. 130.

273 (

273/1 45 Ed. III. 24, pl. 30.

273/2 Bract., fol. 100 b, Section 9.

275 (

275/1 Cf. 5 Co. Rep. 13 b, 14 a, with 1 Roll. Rep. 126, 128; Y.B. 43 Ed. III 30, pl. 15.

275/2 Y.B. 46 Ed. III. 19, pl. 19; S.C. Bro. Acc. sur le Case, pl. 22.

275/3 Y.B. 22 Ass., pl. 4i, fol. 94.

276 (

276/1 Y.B. 43 Ed. III. 33, pl. 38.

277 (

277/1 Y.B. 11 Hen. IV. 33, pl. 60.

277/2 Y.B. 3 Hen. VI. 36, pl. 33.

277/3 Y.B. 2 Hen. IV. 3, pl. 9; 11 Hen. IV. 33, pl. 60. Cf. 3 Hen. VI. 36, 83.

279 (

279/1 Cf. 19 Hen. VI. 49, pl. 5 ad fin., Newton, C. J.

280 (

280/1 Cf. Y.B. 48 Ed. III. 6, pl. 11.

280/2 Cases supra; Y.B. 2 Hen. IV. 3, pl. 9; 11 Hen. IV. 33. Cf. 3 Hen. VI. 36, pl. 33; 20 Hen. VI. 34, pl. 4; 2 Hen. VII. 11, pl. 9.

281 (

281/1 Y.B. 48 Ed. III. 6, pl. 11. Cf. Fitzh. Abr. Acc. sur le case, pl. 37, 11 R. II; 14 Hen. VI. 18. But cf. 43 Ed. III. 33, pl. 38.

282 (

282/1 Cf. Candish's reasons for allowing wager of law with Y.B. 32 & 33 Ed. I., Preface, p. xxxvi., citing the old rules of pleading printed at the end of the tract entitled, Modus tenendi unum Hundredum sire Curiam de Recordo, in Rastell's Law Tracts, p. 410, E, F, G.

282/2 Y.B. 3 Hen. VI. 36, pl. 33.

282/3 Y.B. 2 Hen. IV. 3, pl. 9; 11 Hen. IV. 33, pl. 60; 3 Hen. VI. 36, pl. 33.

282/4 3 Hen. VI. 36, pl. 33.

283 (

283/1 Y.B. 14 Hen. VI. 18, pl. 58.

283/2 Ibid. Cf. 48 Ed. III 6, pl. 11.

283/3 Y.B. 19 Hen. VI. 49, pl. 5. See, further, Y.B. 20 Hen. VI. 25, pl. 11.

284 (

284/1 Cf. Y.B. 3 Hen. VI. 36, pl. 33.

284/2 Y.B. 2 Hen. VII. 11, pl. 9. Cf. 20 Hen. VI. 34, pl. 4.

284/3 Cf. Y.B. 14 Hen. VI. 18, pl. 58; 21 Hen. VII. 41, pl. 66, Fineux, C. J.

284/4 Keilway, 160, pl. 2 (2 Hen. VIII.); Powtuary v. Walton, 1 Roll. Abr. 10, pl. 5 (39 Eliz.); Coggs v. Bernard, 2 Ld. Raym. 909 (2 Anne, A.D. 1703). Supra, p. 195.

285 (

285/1 Sands v. Trevilian, Cro. Car. 193, 194 (Mich. 4 Car. I., A.D. 1629).

285/2 Bro. Acc. sur le Case, pl. 5; S.C., Y.B. 27 Hen. VIII. 24, 25, pl. 3; Sidenham v. Worlington, 2 Leon. 224, A.D. 1585.

285/3 Y.B. 21 Hen. VII. 30, pl. 5; ib. 41, pl. 66.

285/4 Y.B. 3 Hen. VI. 36, pl. 33.

286 (

286/1 Sharington v. Strotton, Plowden, 298 (Mich. 7 & 8 Eliz.); ib. 309, note on "the civil law."

286/2 Hunt v. Bate, 3 Dyer, 272 a (10 Eliz., A.D. 1568).

286/3 See Lecture VIII. Mr. Langdell, Contracts, Sections 92, 94, suggests the ingenious explanation for this doctrine, that it was then held that no promise could be implied in fact from the request. There may be evidence which I do not know, but the case cited (Bosden v. Thinne, Yelv. 40) for this statement was not decided until A.D. 1603, while the implication of Hunt v. Bate, supra, which was the authority followed by the cases to be explained, is all the other way.

286/4 Sidenham v. Worlington, 2 Leon. 224, A.D. 1585.

287 (

287/1 Read v. Baxter, 3 Dyer, 272 b, n. (26 & 27 Eliz.). Cf. Richards and Bartlet's Case, 1 Leon. 19 (26 Eliz.).

287/2 Bro. Acc. sur le Case, pl. 5; S.C., Y.B. 27 Hen. VIII. 24, 25, pl. 3; 3 Dyer, 272, n.

287/3 Marsh v. Rainsford, 3 Dyer, 272 b, n.; S.C., 2 Leon. 111, and Cro. Eliz. 59, sub. nom. Marsh v. Kavenford.

287/4 Smith and Smith's Case, 3 Leon. 88, A.D. 1583; Riches and Briggs, Yelv. 4, A.D. 1601; Pickas v. Guile, Yelv. 128, A.D. 1608.

288 (

288/1 Supra, p. 195. Lord Coke's caution not to rely on the abridgments is very necessary to the proper study of the history of consideration. The abridgments apply the doctrine to cases which make no mention of it, and which were decided before it was ever heard of.

290 (

290/1 Y.B. 46 Ed. III. 19, pl. 19; 19 Hen. VI. 49, pl. 5; Keilway, 160, pl. 2; Powtuary v. Walton, 1 Roll. Abr. 10, pl. 5; Coggs v. Bernaard, 2 Ld. Raym. 909.

290/2 Riches and Briggs, Yelv. 4, A.D. 1601; Pickas v. Guile, Yelv. 128.

291 (

291/1 Bainbridge v. Firmstone, 8 Ad. & El. 743, A.D. 1838.

291/2 Wilkinson v. Oliveira, 1 Bing. N. C. 490, A.D. 1835; Haigh v. Brooks, 10 Ad. & El. 309; lb. 323; Hart v. Miles, 4 C.B. N.S. 371, A.D. 1858.

291/3 Wheatley v. Low, Cro. Jac. 668, A.D. 1623. Cf. Byne and Playne's Case, 1 Leon. 220, 221 (32 & 33 Eliz.).

291/4 Wilkinson v. Oliveira, 1 Bing. N. C. 490; Haigh v. Brooks, 10 Ad. & El. 309; Hart v. Miles, 4 C.B. N.S. 371; 6 Am. Law Rev. 47, Oct. 1871.

292 (

292/1 Supra, pp. 196, 197. See also Lecture VII.

292/2 Byles, J., in Shadwell v. Shadwell, 30 L. J. C.P. 145, 149.

292/3 Shadwell v. Shadwell, ubi supra; Burr v. Wilcox, 13 Allen, 269, 272, 273.

292/4 Thomas v. Thomas, 2 Q.B.851.

293 (

293/1 Price v. Jenkins, 5 Ch. D. 619. Cf. Grabbe v. Moxey, 1 W. R. 226; Thomas v. Thomas, 2 Q.B.851; Monahan, Method of Law, 141 et seq.

294 (

294/1 Ellis v. Clark, 110 Mass. 389.

294/2 Fitch v. Snedaker, 38 N. Y. 248, criticising Williaws v. Carwardine, 4 Barn. & Ad. 621, where, however, it does not appear that the plaintiff did not know of the offer of a reward, but merely that the jury found that she was in fact actuated by other motives, a finding wholly beside the mark.

296 (

296/1 Y.B. 29 Ed. III. 25, 26.

296/2 19 R. II., Fitzh. Abr. Dett, pl. 166.

296/3 Hunt v. Bate, Dyer, 272, A.D. 1568.

297 (

297/1 See Barker v. Halifax, Cro. Eliz. 741; S.C. 3 Dyer, 272 a, n. 32.

297/2 Sidenham v. Worlington, 2 Leonard, 224; Bosden v. Thinne, Yelv. 40; Lampleigh v. Brathwait, Hobart, 105; Langdell, Cas. on Contr. (2d ed.), ch. 2, Section 11, Summary, Sections 90 et seq. See above, Lecture VII. p. 286.

297/3 Pollock, Contr. (lst ed.), p. 6.

298 (

298/1 Canham v. Barry, 15 C.B. 597, 619; Jones v. How, 9 C.B. 1, 9; Com. Dig. Condition, D. 2; I Roll. Abr. 420 (D), pl. 1; Y.B. 22 Ed. IV. 26, pl. 6.

301 (

301/1 Gee v. Lancashire & Yorkshire Railway Co., 6 H. & N. 211, 218, Bramwell, B. Cf. Hydraulic Engineering Co. v. McHaffie, 4 Q.B.D. 670, 674, 676.

301/2 British Columbia Saw-Mill Co. v. Nettleship, L.R. 3 C.P. 499, 509, Willes, J.; Horne v. Midland Railway Co., L.R. 7 C.P. 583, 591; S.C., L.R. 8 C.P. 131.

302 (

302/1 British Columbia Saw-Mill Co. v. Nettleship, L.R. 3 C.P. 499, 509.

304 (

304/1 Cheale v. Kenward, 3 DeG. & J. 27.

304/2 Langdell, Contr., Sections 89, 28.

305 (

305/1 Langdell, Contr., Section 57.

305/2 Ibid., Sections 14, 15.

306 (

306/1 But see Langdell, Contr., Sections 14, 15.

309 (

309/1 Raffles v. Wichelhaus, 2 H. & C. 906. Cf. Kyle v. Kavanagh, 103 Mass. 356, 357.

309/2 Cf. Cocker v. Crompton, 1 B. & C. 489.

310 (

310/1 Smith v. Hughes, L.R. 6 Q.B.597.

310/2 See Gardner v. Lane, 12 Allen, 39; S.C. 9 Allen, 492, 98 Mass. 517.

311 (

311/1 Goddard v. Monitor Ins. Co., 108 Mass. 56.

313 (

313/1 See Cundy v. Lindsay, 3 App. Cas. 459, 469. Cf. Reg. v. Middleton, L.R. 2 C.C. 38, 55 et seq., 62 et seq.; Reg. v. Davies, Dearsly, C.C. 640; Rex v. Mucklow, 1 Moody, O.C. 160; Reg. v. Jacobs, 12 Cox, 151.

313/2 "Praesentia corporis tollit errorem nominis." Cf. Byles, J., in Way v. Hearne, 32 L. J. N.S.C.P. 34, 40. But cf. the conflicting opinions in Reg. v. Middleton, L.R. 2 C.C. 38, 45, 57. It would seem that a proper name or other identification of an object or person as specific may have the same effect as an actual identification by the senses, because it refers to such an identification, although in a less direct way.

316 (

316/1 Brown v. Foster, 113 Mass. 136.

316/2 Leake, Dig. Contr. 13, 14, 637; Hunt v. Livermore, 5 Pick. 395, 397; Langd. Contr. (2d ed.), Section 36.

316/3 Leake, Dig. Contr. 638; Braunstein v. Accidental Death Ins. Co., 1 B. & S. 782.

316/4 But cf. Langd. Contr. (2d ed.), Section 29.

318 (

318/1 Langd. Contr. (2d ed.), Section 29.

318/2 Bullen & Leake, Prec. of Plead. (3d ed.), 147, "Conditions Precedent."

319 (

319/1 Cf. Cort v. Ambergate, Nottingham & Boston & Eastern Junction Railway Co., 17 Q.B.127.

320 (

320/1 Goodman v. Pocock, 15 Q.B.576 (1850).

325 (

325/1 Fisher v. Mellen, 103 Mass. 503.

325/2 Supra, p. 136.

327 (

327/1 Langd. Contr. (2d ed.), Section 33.

328 (

328/1 See the explanation of Dimech v. Corlett, 12 Moo. P.C. 199, in Behn v. Burness, 3 B. & S. 751, 760.

329 (

329/1 Behn v. Burness, 3 B. & S. 751.

329/2 Langd. Contr. (2d ed.), Section 28, p. 1000.

329/3 See Lecture VIII.

330 (

330/1 Kennedy v. Panama, &c. Mail Co., L.R. 2 Q.B.580, 588; Lyon v. Bertram, 20 How. 149, 153. Cf. Windscheid, Pand., Section 76, nn. 6, 9.

330/2 Windscheid, Pand., Section 76(4). See, generally, Ibid., nn. 6, 7; Section 78, pp. 206, 207; Section 82, pp. 216 et seq.

331 (

331/1 Cr. Ihering, Geist d. Roem. Rechts, Section 48, III. p. 116 (Fr. transl.).

331/2 See, however, the language of Crompton, J. in S.C., I B. & S. 877. Cf. Kent, Comm. (12th ed.), 479, n. 1, A (c).

331/3 Behn v. Burness, 3 B. & S. 751, 755, 756.

334 (

334/1 Cf. Anglo-Egyptian Navigation Co. v. Rennie, L.R. 10 C.P. 271.

334/2 Ellen v. Topp, 6 Exch. 424.

335 (

335/1 Contracts (2d Ed.), Section 106, and passim.

336 (

336/1 Chanter v. Hopkins, 4 M. & W. 399, 404. Possibly Behn v. Burness, stated above, might have been dealt with in this way. The ship tendered was not a ship which had been in the port of Amsterdam at the date of the contract. It was therefore not such a ship as the contract called for.

336/2 Heyworth v. Hutchinson, L.R. 2 Q.B.447, criticised in Benj. Sales (2d ed.), pp. 742 et seq.

336/3 See Thomas v. Cadwallader, Willes, 496; Langd. Contr. (2d ed.), Sections 116, 140. This is put as a case of equivalence by Mr. Langdell (Contr., Section 116); but the above explanation is believed to be the true one. It will be noticed that this is hardly a true case of condition, but merely a limitation of the scope of the tenant's promise. So a covenant to serve as apprentice in a trade, which the other party covenants to teach, can only be performed if the other will teach, and must therefore be limited to that event. Cf. Ellen v. Topp, 6 Exch. 424.

337 (

337/1 Langdell, Contracts (2d ed.), Section 127. Cf. Roberts v. Brett, 11 H. L. C. 337.

339 (

339/1 Graves v. Legg, 9 Exch. 709. Cf. Lang. Contr. (2d ed.), Section 33, p. 1004. Mr. Langdell says that a bought note, though part of a bilateral contract, is to be treated as unilateral, and that it may be presumed that the language of the contract relied on was that of a bought note, and thus a condition in favor of the defendant, who made it. I do not quite understand how this can be assumed when the declaration states a bilateral contract, and the question arose on demurrer to a plea, which also states that the plaintiff "was by the agreement bound to declare" the names. How remote the explanation is from the actual ground of decision will be seen.

341 (

341/1 Recht des Besitzes, Section 11, p. 184, n. 1 (7th ed.), Eng. tr. 124, n. t.

342 (

342/1 Inst. II. Section 157.

342/2 "In suis heredibus evidentius apparet continuationem dominii eo rem perdueere, ut nulla videatur hereditas fuisse, quasi olim hi domini essent, qui etiam vivo patre quodammodo domini existimantur, unde etiam filius familias appellatur sicut pater familias, sola nota hae adiecta, per quam distinguitur genitor ab eo qui genitus sit. itaque post mortem patris non hereditatem percipere videntur, sed magis liberam bonorum administrationem consequuntur hac ex causa licet non sint heredes instituti, domini sunt: nec obstat, quod licet eos exheredare, quod et occidere licebat." D. 28.2. 11. Cf. Plato, Laws, [Greek characters]

343 (

343/1 Laveleye, Propriety, 24, 202, 205, 211, n. 1, 232; Norton, L.C. Hindu Law of Inheritance, p. 193.

343/2 D. 50. 16. 208.

343/3 D. 41. 1. 34. Cf. D. 41. 3. 40; Bract., fol. 8 a, 44 a.

343/4 D. 43. 24. 13, Section 5.

344 (

344/1 Germania, c. 20.

345 (

345/1 Littleton, Section 337; Co. Lit. 209, a, b; Y.B. 8 Ed. IV. 5, 6, pl. 1; Keilway, 44 a (17 Hen. VII.); Lord North v. Butts, Dyer, 139 b, 140 a, top; Overton v. Sydall, Popham, 120, 121; Boyer v. Rivet, 3 Bulstr. 317, 321; Bain v. Cooper, 1 Dowl. Pr. Cas. N. s. 11, 14.

345/2 Y.B. 48 Ed. III. 2, pl. 4.

346 (

346/1 Vermoegensrechtlichen Klagen, 88, 89.

346/2 Proc. de la Lex Salica, tr. Thevenin, p. 72 and n. 1.

347 (

347/1 Ethelred, II. 9; Cnut, II. 73; Essays in Ang. Sax. Law, pp. 221 et seq.

347/2 1 Spence, Eq. 189, note, citing Hickes, Dissert. Epist., p. 57.

347/3 Глэнв., Lib. VII. c. 2 (Бимс, стр. 150).

347/4 Там же, c. 8 (Бимс, стр. 168).

347/5 Reg. Maj., Lib. II. c. 39.

348 ( возврат )

348/1 Фолио 61 a.

348/2 Sachsensp., II. 60, раздел 2, цитируется в: Essays in Ang. Sax. Law, стр. 221; Grand Cust. de Norm., c. 88.

348/3 Britt., фолио 64 b (изд. Нича, 163); Fleta, Lib. II. c. 62, раздел 10. См. также Bract., фолио 37 b, раздел 10.

348/4 Брактон, фолио 61 a, b. «Item quaero an testator legare possit actiones suas? Et verum est quod non, de debitis quae in vita testatoris convicta non fuerunt nec recognita, sed hujusmodi actiones competunt haeredibus. Cum antea convicta sint et recognita, tune sunt quasi in bonis testatoris, et competunt executoribus in foro ecclesiastico. Si autem competant haeredibus, ut praedictum est, in foro seculari debent terminari, quia antequam communicantur et in foro debito, non pertinet ad executores, ut in foro ecclesiastico convincantur».

349 ( возврат )

349/1 Брактон, фолио 62 a.

349/2 Y.B. 20 & 21 Ed. I. 232; ср. там же, 312.

349/3 Oates v. Frith, Hob. 130. См. Y.B. 5 Hen. VII. 18, pl. 12; Попхэм, судья (Popham, J.), в деле Overton v. Sydall, Poph. 120, 121 (E. 39 El.); Boyer v. Rivet, 3 Bulstr. 317, 319-322; Brooker's Case, Godb. 376, 380 (P. 3 Car. I.).

349/4 Bain v. Cooper, 1 Dowl. Pract. Cas. N. s. 11, 14. Cf. Y.B. 14 Hen. VIII. pl. 5, at fol. 10.

350 ( возврат )

350/1 Bract., фолио 66 b, 76 b и passim; Y.B. 20 Ed. I. 226, 200; Литлтон, раздел 241. То же самое утверждалось при наличии нескольких исполнителей завещания: «Они выступают лишь в качестве одного лица». Y.B. 8 Ed. IV. 5, pl. 1.

350/2 Comm. 385.

350/3 Cf. Glanv., Lib. VII. c. 3; F. N. B. 21 L; Dyer, 4 b, 5 a.

351 ( возврат )

351/1 См. Bract., фолио 80 b.

351/2 Charta Divis. Reg. Franc., Art. IX. & VIII. См. 3 Laferriere, Hist. du Droit Francais, 408, 409.

351/3 Глэнв., Lib. IX. c. 1 (Бимс, стр. 218, 220); Bract., фолио 79 b.

352 ( возврат )

352/1 Brooker's Case, Godbolt, 376, 377, pl. 465.

352/2 Dyer, 1 b. Cf. Bain v. Cooper, 1 Dowl. Pr. C. N. s. 11, 12.

354 ( возврат )

354/1 В «Американском юридическом обозрении» (American Law Review) за октябрь 1872 года (VII. 49, 50) я упоминал одно-два указания на этот факт. Однако впоследствии я с удовлетворением обнаружил, что он разработан с такой детальностью и эрудицией в работе Иеринга «Дух римского права» (Geist des Roemischen Rechts, разделы 10, 48), что я не могу сделать ничего лучшего, чем сослаться на этот труд, лишь добавив, что для моих целей нет необходимости заходить так далеко, как Иеринг, и что он, по-видимому, не пришел к тем выводам, которые я ставим своей целью обосновать. См. также: Clark, Early Roman Law, 109, 110; Laferriere, Hist. du Droit Frang., I. 114 et seq.; D. 1.5. 4, раздел 3; Gaii Inst. IV. раздел 16; там же, II. раздел 69.

356 ( возврат )

356/1 Erbvertraege, I. 15 et seq.

356/2 Hist. du Droit Franc., IV. 500.

356/3 «Quantum dare voluerit aut totam furtunam eui voluerit dare . . . nec minus nec majus nisi quantum ei creditum est». Lex Sal. (Merkel), XLVI.

356/4 Lex Sal. (Merkel), Cap. XLVI., De adfathamire; Sohm, Frank. Reichs- u. Gerichtsverfassung, 69.

356/6 Beseler, Erbvertraege, I. 101, 102, 105.

357 ( возврат )

357/1 «Omnem facultatem suam. . . seu cuicunque libet de proximis vel extraneis, adoptare in hereditatem vel in adfatimi vel per scripturarum seriem seu per traditionem». L. Rib. Cap. L. (al. XLVIII.); ср. L. Thuring. XIII. См. также Capp. Rib. раздел 7: «Qui filios non habuerit et aliurn quemlibet heredem facere sibi voluerit coram rege . . . traditionem faclat».

357/2 Ed. Roth., cap. 174, 157; ср. там же, 369, 388; Liutpr. III. 16 (al. 2), VI. 155 (al. 102). Ср. Beseler, Erbvertraege, I. 108 et seq., esp. 116-118. Сравните хартию 713 г. н. э.: «Offero . . . S. P. ecclesia quam mihi heredem constitui». (Mem. di Lucca V. b. No. 4.) Troya III. No. 394, цитируется у Хойслера (Heusler, Gewere, 45, 46). Ср. там же, 484. Это, несомненно, было обусловлено римским влиянием, но оно напоминает то, что сэр Генри Мейн цитирует из «Истории Индии» Эльфинстона (I. 126) относительно продажи, совершаемой членом одной из деревенских общин: «Покупатель вступает точно в его положение и принимает на себя все его обязательства». Ancient Law, ch. 8, pp. 263, 264.

357/3 (Меркель) Гл. LVIII, De chrenecruda. Зом, Франк. Р. у. Г. Верх., 117.

358 (

358/1 679 г. н. э.: «Sicuti tibi donata est ira tene et posteri tui». Кембл, Код. Дип., I. 21, № xvi. Утред, 767 г. н. э.: «Quam is semper possideat et post se cui voluerit heredum relinquat». Там же. I. 144, cxvxi. («Cuilibet heredi voluerit relinquat» очень часто встречается в более поздних хартиях; там же. V. 155, MLXXXIL; там же. VI. 1, MCCXVIIL; там же. 31, MCCXXX.; там же. 38, MCCXXXIV.; и сплошь и рядом. Это может быть шире, чем cui voluerit herealum.) Оффа, 779 г. н. э.: «Ut se viverite habe . . . deat. et post se suoe propinquitatis homini cui ipse vo . . . possidendum libera utens potestate relinquat». Там же. I. 164, 165, CXXXVII. Этельбальд, 736 г. н. э.: «Ita ut quamdiu vixerit potestatem habeat tenendi ac possidendi cuicumque voluerit vel eo vivo vel certe post obitum suum relinquendi». Там же. I. 96, LXXX.; ср. там же. V. 53, MXIV. Катред Кентский, 805 г. н. э.: «Cuicumque hominum voluerit in aeternam libertatem derelinquat». Там же. I. 232, CXC. «Ut habeat libertatem commutandi vel donandi in vita sua et post ejus obiturn teneat facultatem relinquendi cuicumque volueris». Там же. I. 233, 234, CXCI.; ср. там же. V. 70, MXXXI. Виглаф Мерсийский, 28 августа 831 г. н. э.: «Seu vendendum ant commutandum i cuicumque ei herede placuerit dereliaquendum». Там же. I. 294, CCXXVII.

Обложка выбранной аудиокниги Выберите главу Плеер готов к воспроизведению
0:00 0:00

Громкость