«Благодать: актуальная и привычная. Догматический трактат»

VIII, pp. 288 sqq. On Jansenism see Hergenröther, Kirchengeschichte, 4th ed., ed. by J. P. Kirsch, Vol. III, pp. 386 sqq., 466 sqq., Freiburg 1909.690.Sess. VI, cap. 5: “Unde in sacris literis quum dicitur: Convertimini ad me et ego convertar ad vos, libertatis nostrae admonemur; quum respondemus: Converte nos, Domine, ad te et convertemur, Dei nos gratiâ praeveniri confitemur.” (Denzinger-Bannwart, n. 797.) Cfr. Oswald, Die Lehre von der Heiligung, 3rd ed., pp. 186 sq.691.Zach. I, 3.692.Jer. XXXI, 21.693.Rom. IX, 19: “Voluntati enim eius quis resistit?”694.1 Tim. IV, 7: “Exerce autem teipsum (γύμναζε δέ σεαυτόν) ad pietatem.”695.Acts VII, 51: “Vos semper Spiritui Sancto resistitis (ἀντιπίπτετε), sicut patres vestri, ita et vos.”696.Matth. XIX, 17: “Si autem vis ad vitam ingredi, serva mandata.” Cfr. Apoc. IV, 20: “Ecce sto ad ostium et pulso; si quis audierit vocem meam et aperuerit mihi ianuam, intrabo ad illum.”697.Cfr. the Scriptural argument for the existence of sufficient grace, supra, pp. 45 sq.698.V. supra, pp. 102 sq., 141 sq.699.Instit., l. II, c. 3, sect. 10: “Voluntatem movet [gratia Christi], non qualiter multis saeculis traditum est et creditum, ut nostrae postea sit electionis, motioni aut obtemperare aut refragari, sed illam efficaciter afficiendo. Illud ergo toties a Chrysostomo repetitum repudiari necesse est: Quem trahit, volentem trahit.” Many Patristic texts of similar tenor have been gathered and explained by Cardinal Bellarmine in his treatise De Gratia et Libero Arbitrio, VI, 11.700.Cfr. De Gratia Christi, c. 47: “Ista quaestio, ubi de arbitrio voluntatis et Dei gratia disputatur, ita est ad discernendum difficilis, ut quando defenditur liberum arbitrium, negari Dei gratia videatur; quando autem asseritur Dei gratia, liberum arbitrium putetur auferri.”701.De Corrept. et Gratia, XII, 38: “Subventum est infirmitati voluntatis humanae, ut divinâ gratiâ indeclinabiliter et insuperabiliter ageretur.”702.Cfr. his Sermones, 163, c. 11, n. 13: “Totum ex Deo, non tamen quasi dormientes, non quasi ut non conemur, non quasi ut non velimus. Sine voluntate tua non erit in te iustitia Dei. Voluntas quidem non est nisi tua, iustitia non est nisi Dei.... Sine te fecit te Deus. Non enim adhibuisti aliquem consensum, ut te faceret Deus. Quomodo consentiebas, qui non eras? Qui ergo fecit te sine te, non te iustificat sine te. Ergo fecit nescientem, iustificat volentem. Tamen ipse iustificat, ne sit iustitia tua.”703.De Spiritu et Litera, c. 34: “Consentire vocationi Dei vel ab ipsa dissentire propriae voluntatis est.”704.Ep., 157, 2, 10: “Neque enim voluntatis arbitrium ideo tollitur, quia iuvatur; sed ideo iuvatur, quia non tollitur.” (Migne, P. L., XXXIII, 677).705.De Gratia et Libero Arbitrio, I, 2: “Tolle liberum arbitrium et non erit, quod salvetur; tolle gratiam et non erit, unde salvetur.” On other difficult passages in the writings of St. Augustine cfr. Mausbach, Die Ethik des hl. Augustinus, Vol. II, pp. 208 sqq., Freiburg 1909.706.Cfr. Bañez, Comment. in S. Theol., 1 p., qu. 14, art. 13: “Nulla secunda causa potest operari, nisi sit efficaciter determinata a prima.”707.Cfr. Billuart, De Deo, diss. 8, art. 4: “Movet nempe Deus non solum ad substantiam actus, sed etiam ad modum eius, qui est libertas.”708.Cfr. Alvarez, De Auxiliis, disp. 83, n. 9: “Quando agens infinitae virtutis movet aliquod subiectum, tale subiectum infallibiliter movetur, quid tunc resistentia passi non superat nec adaequat virtutem agentis. Sed Deus est agens infinitae virtutis. Ergo motio Dei efficax respectu cuiuscumque hominis in quibuslibet circumstantiis positi erit medium congruum et aptum, ut infallibiliter inducat effectum, ad quem ex Dei intentione datur.”709.Cfr. Billuart, De Deo, diss. 8, art. 5: “Restat ergo tertia sententia, scilicet Deum praemovere physice ad entitatem peccati et sic se effecturum definivisse decreto positivo et effectivo; operatur enim omnia secundum consilium voluntatis suae.”710.Cfr. Pohle-Preuss, God the Author of Nature and the Supernatural, pp. 73 sqq.711.Cfr. De Lemos, Acta Congr. de Aux., p. 1065: “Illa praepositio 'prae' nihil aliud denotat aut denotare potest quam Deum esse priorem et primam causam, prius naturâ et causalitate moventem, applicantem, inclinantem et determinantem voluntatem, quam ipsa voluntas se determinet.”712.Cfr. Gonet, Clypeus Theol. Thomist., disp. 11, art. 5: “Haec divina motio in creatura recepta a Thomistis physica appellatur, ... quia ex propria essentia et ab intrinseco est efficax, independenter a quocumque creato consensu.”713.Cfr. Graveson, Epist. Theol. Polem., t. I, ep. 11: “Voluntas creata priusquam se determinet, a Deo debet determinari, quia scil. indifferens sit eaque indifferentia non solvatur quam per praeviam Dei motionem.” Cfr. Alvarez, De Auxiliis, disp. 28: “Liberum arbitrium, quia creatum est, licet determinet sibi actum, illum tamen determinat praedeterminatum a Deo.”714.Cfr. Reginald., De Novit. Antiquit. Nominis Praedeterm. Phys., l. II, c. 36: “Quum Deus hanc motionem det causis sciens et volens atque adeo cum [aeterna] cognitione et intentione certa cuiusdam determinati effectus, alias haec essent a casu respectu Dei: consequitur illam praemotionem physicam esse praedeterminationem.”715.Cfr. Nazarius, Comment. in S. Theol. S. Thom., 1 p., qu. 22, art. 4: “Sublatâ a Deo physicae praemotionis efficacitate nulla relinquitur alia in Deo sufficiens causalitas respectu determinationis liberorum actuum et consequenter neque in Deo esse poterit talium praescientia futurorum.” See also Pohle-Preuss, God: His Knowability, Essence, and Attributes, pp. 383 sqq., 400 sqq.716.Cfr. Contenson, Theol. Mentis et Cordis, l. VIII, diss. 2, specul. 3: “Generalem praemotionem ideo solum adstruimus, ut per eam ad gratiam per se efficacem uberius fortiusque stabiliendam viam muniamus ad eamque propugnandam serviat etiam philosophia.”717.Cfr. Alvarez, De Auxiliis, disp. 92, n. 6: “Repugnant ad invicem auxilium efficax ad consentiendum et actualis dissensus.”718.Cfr. Alvarez, op. cit., disp. 122, n. 16: “Efficacia auxilii praevenientis gratiae et connexio eius infallibilis cum libera cooperatione arbitrii tota fundatur et desumitur, tamquam ex prima radice, ex omnipotentia Dei atque ex absoluto et efficaci decreto voluntatis eius volentis, ut homo quem movet convertatur et pie operetur, nec huiusmodi efficacia ullo modo dependet etiam, tamquam a conditione sine qua non, ex futura cooperatione arbitrii creati.”719.Cfr. Alvarez, op. cit., disp. 19, n. 7: “Praedictum auxilium actuale determinat liberum arbitrium ad unam numero actionem, non subditur libero arbitrio quantum ad usum.”720.Cfr. Graveson, Epist. Theol. Polem., t. I, ep. 1: “Gratia thomistice sufficiens ita ex naturâ sua essentialiter distinguitur a gratia thomistice efficaci, ut numquam et in nullo casu gratia thomistice sufficiens evadere possit gratia efficax thomistice nec umquam ponatur actus secundus, nisi accesserit gratia efficax thomistice.”721.Prael. Theol., disp. 5, c. 6: “In gratia sufficiente totum id continetur quod ad potentiam bene operandi exigitur, non autem totum id quod ulterius requiritur ad actum; certum est enim in omni causa agente aliquid plus ad actum quam ad potentiam requiri.”722.Panoplia, t. IV, p. 2, tr. 3, c. 2: “Auxilium sufficiens ita sufficientiam tribuit ad operandum, si homo velit, quod defectus operationis nullo modo provenit ex insufficientia aliqua ipsius auxilii, sed tantum ex defectu arbitrii, quod ei resistit et impedimentum ponit.”723.Cfr. Limbourg, S. J., “Selbstzeichnung der thomistischen Gnadenlehre” in the Innsbruck Zeitschrift für kath. Theologie, 1877.724.Billuart, De Deo, diss. 8, art. 4. § 3.725.Cfr. Bañez, Comment. in S. Theol. S. Thom., 1 p., qu. 14, art. 13, concl. 14: “Nam voluntas creata infallibiliter deficiet circa quamcumque materiam virtutis, nisi efficaciter determinetur a divina voluntate ad bene operandum.”726.Other evasions are treated by Schiffini, De Gratia Divina, pp. 400 sqq. On the true notion of merely sufficient grace, v. Ch. I, Sect. 2, No. 6, supra.727.The Molinists also regard supernatural grace as a praemotio physica; cfr. Chr. Pesch, Praelect. Dogmat., Vol. V, 3rd ed., pp. 145 sq., Freiburg 1908.728.Gonet, Clypeus Theol. Thomist., disp. 9, art 5, § 3.729.Cfr. Alvarez, De Auxiliis, disp. 22, n. 39: “Solus Deus propter suam infinitatem et omnipotentiam, quia est auctor voluntatis creatae, potest illam immutare conformiter ad suam naturam et movere efficaciter atque applicare ad producendum actum in particulari, non solum secundum substantiam, sed etiam secundum modum libertatis, quod tamen non potest alia causa creata.”730.Cfr. Pohle-Preuss, God: His Knowability, Essence, and Attributes, pp. 282 sqq.731.Alvarez, De Auxiliis, disp. 22, n. 19: “Nam tamdiu manet libertas in voluntate, quamdiu intellectus illi repraesentat obiectum cum indifferentia.”732.De Deo, diss. 8, art. 4, § 2.733.De Auxiliis, disp. 92, n. 11: “Etiam posito auxilio efficaci in voluntate componitur cum illo potentia ad dissentiendum, quamvis nulla sit potentia ad coniungendum actualem dissensum cum auxilio efficaci [not: cum actuali consensu].”]734.Sess. VI, cap. 5: “Homo ... inspirationem illam [gratiam efficacem] recipiens ... illam et abiicere potest.” (Denzinger-Bannwart, n. 797). Sess. VI, can. 4: “Si quis dixerit, liberum hominis arbitrium a Deo motum et excitatum nihil cooperari assentiendo Deo excitanti atque vocanti, quo ad obtinendam iustificationis gratiam se disponat ac praeparet, neque posse dissentire, si velit, sed velut inanime quoddam nihil omnino agere mereque passive se habere, anathema sit.” (Denzinger-Bannwart, n. 814.)735.Thus Alvarez, De Auxiliis, disp. 93, art. 1: “Nunc autem dicimus Concilium Tridentinum ... numquam usum fuisse verbo illo resistere, sed verbo dissentire et [abiicere], ut insinuaret non esse idem formaliter resistere seu posse resistere auxilio efficaci et posse dissentire seu abiicere gratiam vocationis.... Unde licet arbitrium motum auxilio efficaci ad consentiendum possit dissentire, si velit, non tamen potest Deo resistere vel auxilio eius efficaci, secundum quod est instrumentum voluntatis divinae.”736.Sess. III, cap. 3: “Quare fides ipsa in se, etiamsi per caritatem non operetur, donum Dei est et actus eius est opus ad salutem pertinens, quo homo liberam praestet ipsi Deo obedientiam, gratiae eius cui resistere possit consentiendo et cooperando.” (Denzinger-Bannwart, n. 1791.)737.Cfr. Tepe, Instit. Theol., Vol. III, pp. 74 sqq., Paris 1896; Chr. Pesch, Praelect. Dogmat., Vol. V, 3rd ed., pp. 140 sqq., Freiburg 1908; Schiffini, De Gratia Divina, pp. 405 sqq., Freiburg 1901. On the teaching of St. Augustine see Palmieri, De Gratia Divina Actuali, thes. 50; on that of St. Thomas, L. de San, S. J., De Deo Uno, t. I: De Mente S. Thomae circa Praedeterminationes Physicas, Louvain 1894.738.Cfr. Pohle-Preuss, God: His Knowability, Essence, and Attributes, pp. 383 sqq., 400 sqq.739.“Quidquid entitatis reperitur in quocumque actu peccati, etiamsi alias sit intrinsece malus, debet reduci in Deum tamquam in primam causam praemoventem et praedeterminantem actuali motione voluntatem creatam ad talem actum, inquantum actus est, secundum quod est ens.” Alvarez, De Auxil., disp. 24, n. 15.740.Cfr. Bañez, Comment. in S. Theol. S. Thom., 1 p., qu. 23, art. 3, dub. 2, conclus. 2: “Deus cognoscit cognitione intuitivâ peccatum quatenus Dei voluntas est causa entitatis actus peccati et simul permittens, quod ad eundem actum concurrat liberum arbitrium deficiendo a regula.”741.Sess. VI, can. 6. Cfr. Pohle-Preuss, God: His Knowability, Essence, and Attributes, pp. 253 sqq., 442 sqq.742.“Voluntas Adami ante peccatum non erat tibia curva, sed omnino recta, facta autem est curva ex promotione physica.” Praelect. Dogmat., Vol. II, 3rd ed., p. 137.743.Cfr. Pohle-Preuss, God the Author of Nature and the Supernatural, pp. 72 sqq.744.Cfr. on this subject Palmieri, De Gratia Divina Actuali, thes. 41; T. Papagni, O. P., La Mente di S. Tommaso intorno alla Mozione Divina nelle Creature, p. 44, Benevento 1901.745.The principal representatives of Augustinianism are Berti, Bellelli, and Bertieri.746.Published at Rome in 1739 sqq.747.Cfr. his work Le Bajanisme et le Jansénisme Resuscités dans les Livres de Bellelli et Berti, s. l., 1745.748.Cfr. Schiffini, De Gratia Divina, pp. 419 sqq.749.Cfr. Berti, De Theol. Disciplinis, XIV, 9, n. 6: “Sententia est Thomistarum et Augustinensium omnium affirmantium, gratiam efficacem esse se ipsâ, non talem reddi aut cooperatione liberi arbitrii aut ex circumstantiis congruis, utque certissime et infallibiliter cum effectu coniunctam esse.”750.Cfr. Berti, op. cit., XIV, 11: “In aequali gradu concupiscentiae et gratiae gratia concupiscentiae, non concupiscentia gratiae succumbet, quia homo etiam cum aequali virtute maiorem habet ad malum quam ad bonum inclinationem.... Agere et non agere in aequilibrio virium et determinare seipsum absque efficaci Dei praemotione est liberi arbitrii sani et robusti, non autem infirmi.”751.Cfr. Berti, De Theol. Disciplinis, XIV, 8, n. 18: “Quamvis sit haec efficax gratia antecedens et Deus sine nobis faciat ut velimus, nihilo tamen minus per illam non proponitur nobis bonum sub ratione omnis boni, quemadmodum proponitur beatis per lumen gloriae, ideoque remanet indifferentia iudicii et vera libertas.”752.Calvinism, Bajanism, Jansenism—Thomism, Augustinianism, Molinism, and Congruism.753.De Gratia et Libero Arbitrio, c. 17.754.Cfr. Palmieri, De Gratia Divina Actuali, pp. 433 sqq.755.On the insufficiency of the indifferentia iudicii to preserve free-will, v. supra, p. 242.756.Conc. Trid., Sess. VI, cap. 6.757.“Proponitur praemium ut pecces, i.e. quod te delectat,” he says; “... Terreris minis, facis propter quod times.... Si cupiditas non valuit, forte timor valebit ut pecces.... Itaque ad omne recte factum amor et timor ducit. Ut facias bene, amas Deum et times Deum; ut autem facias male, amas mundum et times mundum.” In Ps., 79, c. 13.758.Cfr. Schiffini, De Gratia Divina, pp. 422 sqq.; Palmieri, De Gratia Divina Actuali, thes. 54.759.On the Congregatio de Auxiliis, so called because the principal question under discussion was the help (auxilia) afforded by grace, see Astrain, S. J., in the Catholic Encyclopedia, Vol. IV, pp. 238 sq., and Schneemann, S. J., Die Entstehung und weitere Entwicklung der thomistisch-molinistischen Controverse, Freiburg 1879; also in a Latin translation, Freiburg 1881.760.Cfr. Molina, Concordia Liberi Arbitrii cum Gratiae Donis, qu. 14, art. 13, dip. 38: “Asserimus auxilia praevenientis atque adiuvantis gratiae ... pendere a libero consensu et cooperatione liberi arbitrii nostri cum illis atque adeo in libera potestate nostra esse, vel illa efficacia reddere consentiendo et cooperando cum illis ad actus, quibus ad iustificationem disponimur, vel inefficacia illa reddere continendo consensum et cooperationem nostram aut ettam eliciendo contrarium consensum.” Ibid., disp. 12: “Quare fieri potest, ut duorum qui aequali auxilio interius a Deo vocantur, unus pro libertate sui arbitrii convertatur et alter infidelitate permaneat.”761.“Auxilium gratiae praevenientis,” says Molina, “est influxus Dei in liberum arbitrium, quo illud movet et excitat potensque reddit, ut eo pacto motum tamquam habens iam in se ipso principium efficiens actuum supernaturalium simul influendo ulterius eos producat.” Molina, op. cit., qu. 14, art. 13, disp. 41.762.Cfr. Molina, op. cit., qu. 23, art. 4, disp. 1: “Quando audis consensum nostrum efficacia reddere auxilia gratiae, non ita id intelligas, quasi arbitrium nostrum vim aliquam seu efficacitatem tribuat auxiliis ipsis; arbitrium enim et influxus noster nullam vim conferunt gratiae auxiliis, sed potius auxilia vim et propensionem arbitrio tribuunt ad consensum eliciendum.” Ibid., Appendix ad obi. 3 (ed. Paris., 1876, p. 595): “Solum significare volumus, auxilium illud liberum nobis relinquere consensum nostrum ad conversionem, nec tale esse, ut nullam necessitatem, etiam consequentiae, arbitrio ad talem consensum aut conversionem ponat.”763.Cfr. Pohle-Preuss, God: His Knowability, Essence, and Attributes, pp. 383 sqq.764.Cfr. Molina, op. cit., qu. 19, art. 6, disp. 2: “Hac ratione Deus O. M. vult omnia bona, quae per arbitrium nostrum sunt futura, non solum voluntate conditionali, si nos quoque ea velimus, sed etiam voluntate absoluta, quatenus ipsi praevidenti ea futura placent eademque divina eius ac singularis bonitas per arbitrium nostrum intendit ac vult. Quod autem haec etiam absoluta voluntas semper impleatur, ex eo est manifestum, quia nititur certitudine praescientiae divinae, quod ita res futura sit per nostrum arbitrium.”—Ibid., qu. 23, art. 4, disp. 3: “Quoniam quod Deus elegerit eum rerum ordinem, circumstantiarum et auxiliorum, sive maiorum sive minorum, in quo praevidebat eos pro sua libertate salvandos, qui electione eius ordinis eo ipso praedestinati sunt vitamque aeternam pro sua libertate consequuntur, potius quam alium ex infinitis, in quo res aliter pro eadem ipsorum libertate habuisset, non fuit ex nobis aut pro meritorum et cooperationis nostrae qualitate, sed ex sola misericordia Dei.” Cfr. G. Schneemann, Historia Controversiarum de Divinae Gratiae Liberique Arbitrii Concordia Initia et Progressus, Freiburg 1881, pp. 38 sqq.765.Cfr. his treatise De Gratia et Libero Arbitrio, I, 12 (ed. Fèvre, tom. V, p. 527, Paris 1873): “Prima opinio eorum est, qui gratiam efficacem constituunt in assensu et cooperatione humana, ita ut ab eventu dicatur gratia efficax, quia videlicet sortitur effectum et ideo sortitur effectum, quia voluntas humana cooperatur. Itaque existimant hi autores, in potestate hominis esse ut gratiam faciat esse efficacem, quae alioquin ex se non esset nisi sufficiens.” Bellarmine treats this opinion as the extreme counterpart of Thomism (which he also combats) and disposes of it thus: “Haec opinio aliena est omnino a sententia b.

Augustini et, quantum ego existimo, a sententia etiam Scripturarum divinarum.” (l.c.) Among the Scriptural texts which he quotes in support of this view are John VI, 45, 1 Cor. IV, 7, Rom. IX, 11.766.The learned Cardinal describes the difference between Congruism and extreme Molinism (which latter, it may be remarked, was not defended by Molina himself) as follows: “Neque enim intelligi potest, quo pacto gratia efficax consistat in illa interna suasione, quae per liberum arbitrium respui potest, et tamen infallibilem effectum habeat, nisi addamus, Deum iis quos efficaciter et infallibiliter trahere decrevit, eam suasionem adhibere quam videt congruere ingenio eorum et quam certo novit ab eis non contemnendam.” (Op. cit., p. 531.) The objection that this explanation eventually resolves itself into the Molinistic theory which he had censured, Bellarmine meets as follows: “Respondeo sententiam nostram, quam S. Augustini esse demonstravimus, aliqua in re cum prima illa opinione convenire, sed in multis ab illa discrepare. Convenit enim in eo quod utraque sententia gratiam sufficentem et efficacem ponit in auxilio excitante potissimum, non in adiuvante. Sed discrepant inter se, quod prima opinio vult efficaciam gratiae pendere a voluntate humana, nostra vero pendere vult a voluntate Dei.” (l.c., cap. 13.)767.Further details in Schneemann, Hist. Controv., pp. 302 sqq.768.Cfr. Ad Simplician., I, qu. 2, n. 13: “Si vellet [Deus] etiam ipsorum misereri, posset ita vocare, quomodo illis aptum esset, ut et moverentur et intelligerent et sequerentur. Verum est ergo: Multi vocati, pauci electi. Illi enim electi, qui congruenter vocati; illi autem qui non congruebant neque contemperabantur vocationi, non electi, quia non secuti, quamvis vocati. Item verum est: Neque volentis neque currentis, sed miserentis est Dei, quia etiamsi multos vocet, eorum tamen miseretur, quos ita vocat, quomodo iis vocari aptum est ut sequantur. Falsum est autem, si quis dicit: Igitur non miserentis Dei, sed volentis atque currentis est hominis, quia nullius Deus frustra miseretur. Cuius autem miseretur, sic eum vocat quomodo scit ei congruere, ut vocantem non respuat.”769.Cfr. Suarez, De Aux., V, 25: “Vocatio efficax illa est, quae ... includit congruitatem quandam respectu personae, cui datur, ut sit illi proportionata et accommodata, sicut oportet, ut in tali persona, in tali tempore et occasione infallibiliter effectum habeat, et per hoc habet illa vocatio quod congrua et efficax sit.”770.1 Kings XVII, 38 sqq.—Cfr. Lessius, De Praedest. et Reprob., sect. 5, n. 106: “Ex quibus patet, gratiam efficacem, si physice spectetur, non semper esse maius beneficium, quum saepenumero ea, quae effectu caret, secundum suam entitatem longe sit praestantior. Si tamen spectetur moraliter, nimirum ut subest praescientiae infallibili effectus, sic semper maius est beneficium, etiam ut praecisa ab actuali effectu et gratia cooperante seu ut prior actuali suo influxu in opus, quum Deus, qui non caeco modo operatur, ex mero suo beneplacito et inscrutabili iudicio seligat pro quibusdam gratias illas quas effectum habituras videt, non solum ut gratiae quaedam sunt, sed etiam formaliter, ut effectum habiturae sunt.... Ex quibus constat, quo sensu distinctio gratiae congruae et non congruae admittenda sit, quam numquam reieci, sed totis animis et sensu et praxi semper sum amplexus.”771.De Grat. et Lib. Arbitr., ed. Fèvre, t. V, p. 533.772.V. supra, p. 16.773.For the proofs of this assertion see Palmieri, De Gratia Divina Actuali, thes. 50.774.Cfr. St. Augustine, De Civitate Dei, V, 9, 4: “Quod [voluntates] facturae sunt, ipsae omnino facturae, quia facturas ille praescivit, cuius praescientia falli non potest.”775.On Congruism cfr. Chr. Pesch, Prael. Dogmat., Vol. V, 3rd ed., pp. 167 sqq.; Heinrich-Gutberlet, Dogmat. Theologie, Vol. VIII, § 447. On the various interpretations of the praedefinitio actuum salutarium, within as well as without the Jesuit Order, see Tepe, Instit. Theol., Vol. III, pp. 93 sqq., Paris 1896, and especially Schiffini, De Gratia Divina, pp. 458 sqq.776.Chief among them Ysambert, Tournely, St. Alphonsus de' Liguori, Albert Knoll, and more recently Cardinal Katschthaler.777.For a more detailed account see Tournely, De Gratia Christi, qu. 7, art. 4, concl. 5; Katschthaler, De Gratia, pp. 173 sqq., Ratisbon 1880.778.Cfr. Suarez, De Gratia, V, 20, 2.779.Rom. XI, 33. On Syncretism cfr. Alb. a Bulsano, Inst. Theol. Dogmat. Specialis, ed. by Gottfried a Graun, O. M. Cap., tom. II, pp. 193 sqq., Innsbruck 1894.780.Conc. Trid., Sess. VI, cap. 5: “De Necessitate Praeparationis,” and cap. 6: “De Modo Praeparationis.”781.Sess. VI, cap. 8: “Fides est humanae salutis initium, fundamentum et radix omnis iustificationis.”782.Sess. VI, cap. 6: “Disponuntur autem ad ipsam iustitiam, dum excitati divinâ gratiâ et adiuti fidem ex auditu concipientes libere moventur in Deum, credentes vera esse quae divinitus revelata et promissa sunt.” (Denzinger-Bannwart, n. 798).783.Sess. VI, can. 12: “Si quis dixerit, fidem iustificantem nihil aliud esse quam fiduciam divinae misericordiae peccata remittentis propter Christum, vel eam fiduciam solam esse, quâ iustificamur, anathema sit.” (Denzinger-Bannwart, n. 822.) Cfr. Conc. Vatic., Sess. III, cap. 3, “De Fide” (Denzinger-Bannwart, n. 1789).784.κηρύξατε τὸ εὐαγγέλιον.785.ἵνα πιστεύσητε ὅτι.786.John XX, 31.787.Acts VIII, 37.788.Rom. X, 9 sq.: “Quia si confitearis in ore tuo Dominum Iesum et in corde tuo credideris quod Deus illum suscitaverit a mortuis, salvus eris. Corde enim creditur ad iustitiam, ore autem confessio fit ad salutem.”789.Heb. XI, 6: “Sine fide autem impossibile est placere Deo; credere enim oportet accedentem ad Deum [i.e. iustificandum] quia est [=existentia Dei] et inquirentibus se remunerator sit.”790.Cfr. Pohle-Preuss, God: His Knowability, Essence, and Attributes, pp. 39 sq.791.Murray, De Gratia, disp. 10, n. 18. Cfr. Becanus, De Gratia Habituali, c. I, qu. 7, art. 6 sq.; Bellarmine, De Iustificatione, I, 5 sqq.792.Cfr. Bardenhewer-Shahan, Patrology, p. 616, Freiburg and St. Louis 1908.793.Prologus: Gaudeo quod pro fide vera sine ullo perfidiae vitio custodienda sollicitudinem geris, sine qua nulla potest prodesse, imo nec esse conversio. Apostolica quippe dicit auctoritas, quia sine fide impossibile est placere Deo. Fides namque est bonorum omnium fundamentum. Fides est humanae salutis initium. Sine hac fide nemo ad filiorum Dei numerum potest pervenire, quia sine ipsa nec in hoc saeculo quisquam iustificationis gratiam consequitur nec in futuro possidebit vitam aeternam.794.On the traditional concepts of “faith” and “justification” as held in the Church before Luther's time, see Denifle, O. P., Die abendländischen Schriftausleger bis Luther über die Iustitia Dei und Iustificatio, Mainz 1905.795.Cfr. Mark XVI, 15 sq.; Gal. I, 6 sqq.; Tit. III, 10 sq.796.Cfr. St. Thomas, Summa Theol., 2a 2ae, qu. 2, art. 7: “Post tempus autem gratiae revelatae tam maiores quant minores tenentur [necessitate praecepti] habere fidem explicitam de mysteriis Christi, praecipue quantum ad ea, quae communiter in Ecclesia solemnizantur et publice proponuntur, sicut sunt articuli Incarnationis.... Alias autem subtiles considerationes circa Incarnationis articulos tenentur aliqui magis vel minus explicite credere, secundum quod convenit statui et officio uniuscuiusque.” This point is well developed by Ballerini, Opus Theologicum Morale, ed. D. Palmieri, Vol. II, 3rd ed., pp. 9 sqq., Prati 1898.797.Heb. XI, 6.798.Chiefly Andrew Vega, Ripalda, and some modern writers.799.Conc. Trid., Sess. VI, cap. 6; Conc. Vatican., Sess. III, cap. 3, V. supra, pp. 182 sqq.800.“Nonnisi fides unius Dei necessaria videtur necessitate medii, non autem explicita remuneratoris.” Prop. Damn. ab Innocenti XI., prop. 22, in Denzinger-Bannwart, n. 1172.801.Heb. XI, 6.802.Cfr. Wirceburg, De Gratia, n. 120: “Quia tamen qui credit et sperat remuneratorem supernaturalem, satis hoc ipso etiam credit animae perpetuitatem et necessitatem auxilii melioris ad salutem, fides horum explicita et per distinctos conceptus non semper in re et actualiter necessaria existimatur.”803.Gregory of Valentia, Becanus, Thomas Sanchez, and many Thomists.804.Suarez, De Lugo, and a large number of other theologians.805.Cfr. Rom. III, 22.806.Cfr. John III, 18.807.Cfr. Acts IV, 12.808.Cfr. St. Thomas, Summa Theol., 2a 2ae, qu. 2, art. 7, ad 3: “Si qui salvati fuerunt, quibus revelatio non fuit facta, non fuerunt salvati absque fide mediatoris, quia, etsi non habuerunt fidem explicitam, habuerunt tamen fidem implicitam in divina providentia, credentes Deum esse liberatorem hominum secundum modos sibi placitos.”809.The practical bearing of this question on the heathens is treated supra, pp. 179 sqq.810.“Missionarium teneri adulto etiam moribundo, qui incapax omnino non sit, explicare fidei mysteria, quae sunt necessaria necessitate medii, ut sunt praecipue mysteria Trinitatis et Incarnationis.” Cfr. Prop. Damn. ab Innocentio XI. a. 1679, prop. 64 (Denzinger-Bannwart, n. 1214). For a full explanation of the topics treated in the present Section consult Suarez, De Fide, disp. 12, sect. 4; De Lugo, De Fide, disp. 12, sect. 4 sq.; W. Liese, Der heilsnotwendige Glaube, Freiburg 1902.811.Cfr. Solid. Declar., art. 3: “Neque contritio neque dilectio neque ulla virtus, sed sola fides [=fiducia] est medium et instrumentum, quo gratiam Dei, merita Christi et remissionem peccatorum apprehendere possumus.”812.Instit., III, 11, § 19: “Dicimus hominem solâ fide iustificari.” For a classic exposition of the Lutheran and Calvinistic views of faith, see Möhler, Symbolik, § 16; English tr. by James Burton Robertson, 5th ed., London 1906, pp. 124 sqq.813.Sess. VI, can. 9: “Si quis dixerit, solâ fide impium iustificari, ita ut intelligat nihil aliud requiri quod ad iustificationis gratiam consequendam cooperetur et nullâ ex parte necesse esse, eum suae voluntatis motu praeparari atque disponi, anathema sit.” (Denzinger-Bannwart, n. 819.)814.Sess. VI, cap. 6. The passage is quoted infra, p. 296.815.He contemptuously called it “ein ströherne Epistel,” a letter of straw.816.Matth. VII, 21: “Non omnis, qui dicit mihi, Domine, Domine, intrabit in regnum caelorum: sed qui facit voluntatem Patris mei, qui in caelis est, ipse intrabit in regnum caelorum.”817.Jas. II, 24: “Videtis quoniam ex operibus iustificatur homo, et non ex fide tantum (ἐξ ἔργων δικαιοῦνται ἄνθρωπος, καὶ οὐκ ἐκ πίστεως μόνον).”818.1 Cor. XIII, 2: “Et si habuero omnem fidem (πάσαν τὴν πίστιν), ita ut montes transferam, caritatem (ἀγάπην) autem non habuero, nihil sum.”819.Ecclus. I, 28: “Qui sine timore est, non poterit iustificari.”820.Rom. VIII, 24: “Spe enim salvi facti sumus.”821.Luke VII, 47: “Remittuntur ei peccata multa, quoniam (ὅτι) dilexit multum.”822.Luke XIII, 3: “Nisi poenitentiam habueritis, omnes similiter peribitis.”823.Jac. II, 17: “Fides, si non habet opera, mortua est in semetipso.”824.Gal. V, 6: “In Christo Iesu neque circumcisio aliquid valet neque praeputium, sed fides quae per caritatem operatur (πίστις δι᾽ ἀγάπης ἐνεργουμένη).”825.Jac. II, 26: “Sicut enim corpus sine spiritu mortuum est, ita et fides sine operibus mortua est.”826.Rom. III, 28: “Arbitramur enim hominem iustificari per fidem sine operibus legis.”827.De Fide et Lib. Arbitrio, c. 7, n. 18.828.On the misinterpretation of other Scripture texts by the Reformers see Bellarmine, De Iustificatione, I, 19-24.829.Ep. ad Philipp., 3.830.Serm., XVI, c. 6: “A fide incipit homo, sed et daemones credunt et contremiscunt; adde ergo fidei spem speique ipsi adde caritatem.”831.De Trinit., XXV, 18: “Sine caritate quippe fides potest quidem esse, sed non et prodesse.”832.Hom. in Evang., 29: “Fortasse unusquisque apud semetipsum dicat: Ego iam credidi, salvus ero. Verum dicit, si fidem operibus tenet. Vera etenim fides est, quae in hoc quod verbis dicit moribus non contradicit.” As to the sense in which some of the Fathers speak of faith as the only thing that can save men, cfr. Bellarmine De Iustificat., I, 26.833.Cfr. St. Thomas Aquinas, Summa Theol., 1a 2ae, qu. 113, art. 5: “Iustificatio impii est quidam motus, quo humana mens movetur a Deo a statu peccati in statum iustitiae.... Unde oportet quod mens humana, dum iustificatur, per motum liberi arbitrii recedat a peccato et accedat ad iustitiam. Recessus autem et accessus in motu liberi arbitru accipitur secundum detestationem et desiderium.... Oportet igitur quod in iustificatione impii sit motus liberi arbitrii duplex: unus quo per desiderium tendat in Dei iustitiam, et alius quo detestetur peccatum.”834.De Libertate Voluntatis Humanae, Leipzig 1555.835.“Klotz-, Stock- und Stein-theorie.”836.“Das Torgische Buch,” A. D. 1576.837.“Articulus stantis et cadentis ecclesiae.” Cfr. Newman, Lectures on Justification, p. 113.838.Geschichte der protestantischen Theologie, p. 583, München 1867.839.Die Gnadenlehre und die stille Reformation, Christiania 1894. Not long after writing this book Dr. Krogh-Tonning became a Catholic.840.How Luther came to adopt the sola fides theory is exhaustively explained by H. Grisar, S. J., Luther, Vol. I, Freiburg 1911; English tr., Vols. I and II, London 1913. Cfr. also F. Hettinger, Die Krisis des Christentums, pp. 72 sqq., Freiburg 1881.841.Cfr. Pohle, art. on “Tradition” in Herder's Kirchenlexikon, 2nd ed., Vol. XI, 1933 sqq., Freiburg 1899.842.“Pecca fortiter, crede fortius.” Cfr. Möhler, Symbolism (English tr., p. 130).843.Cfr. Heinrich-Gutberlet, Dogmatische Theologie, Vol. VIII, §455, Mainz 1899. The “orthodox” Lutheran teaching is strongly stated by the famous convert Dr. Edw. Preuss in his work, still regarded as a classic by “orthodox” Lutherans, Die Rechtfertigung des Sünders vor Gott, Berlin 1868.844.Sess. VI, cap. 8.845.Sess. VI, cap. 6.846.Sess. VI, cap. 8: “Fides est humanae salutis initium, fundamentum et radix omnis iustificationis.” (Denzinger-Bannwart, n. 801.)847.V. supra, pp. 100 sq.848.Sess. VI, cap. 6: “Disponuntur autem ad ipsam iustitiam, dum excitati divinâ gratiâ et adiuti, fidem ex auditu concipientes, libere moventur in Deum, credentes vera esse, quae divinitus revelata et promissa sunt, atque illud in primis, a Deo iustificari impium per gratiam eius, per redemptionem, quae est in Christo Iesu, et dum peccatores se esse intelligentes, a divinae iustitiae timore, quo utiliter concutiuntur, ad considerandam Dei misericordiam se convertendo, in spem eriguntur fidentes, Deum sibi propter Christum propitium fore, illumque tamquam omnis iustitiae fontem diligere incipiunt: ac propterea moventur adversus peccata per odium aliquod et detestationem, hoc est, per eam poenitentiam, quam ante baptismum agi oportet: denique dum proponunt suscipere baptismum, inchoare novam vitam et servare divina mandata.”849.“Diligere incipiunt.” (ibid.)850.Contritio cum proposito novae vitae.851.Contritio caritate perfecta.852.Votum sacramenti, sacramentum in voto.853.Cfr. Conc. Trid., Sess. VI, cap. 4 and 14.854.Cfr. Ez. XVIII, 30; Joel II, 12; Luke XIII, 3; Acts II, 38. Cfr. Conc. Trid., Sess. XIV, cap. 4: “Contritio, quae primum locum inter dictos poenitentis actus habet, animi dolor ac detestatio est de peccato commisso cum proposito non peccandi de cetero. Fuit autem quovis tempore ad impetrandam veniam peccatorum hic contritionis motus necessarius.”855.Cfr. Summa Theol., 3a, qu. 87, art. 1: “Exigitur autem ad remissionem peccati mortalis perfectior poenitentia, ut scil. homo actualiter pecoatum mortale commissum detestetur, quantum in ipso est, ut scil. diligentiam adhibeat ad memorandum singula peccata mortalia, ut singula detestetur. Sed hoc non requiritur ad remissionem venialium peccatorum.... Unde sequitur quod requiratur quaedam virtualis displicentia, ... quod tamen non sufficit ad remissionem peccati mortalis, nisi quantum ad peccata oblita post diligentem inquisitionem.”856.Cfr. Tepe, Inst. Theol., Vol. III, pp. 204 sqq., Paris 1896.857.Fides mortua in contradistinction to fides viva.858.Gal. V, 6.859.Conc. Trid., Sess. VI, can. 28: “Si quis dixerit, amissâ per peccatum gratiâ simul et fidem semper amitti aut fidem, quae remanet, non esse veram fidem, licet non sit viva, aut eum qui fidem sine caritate habet, non esse Christianum, anathema sit.” (Denzinger-Bannwart, n. 838.) The Scriptural argument for this thesis is developed by Bellarmine, De Iustificatione, I, 15.860.Conc. Trid., Sess. VI, cap. 4: “Iustificatio impii [est] translatio ab eo statu, in quo homo nascitur filius primi Adae, in statum gratiae et adoptionis filiorum Dei per secundum Adam Iesum Christum Salvatorem nostrum.” (Denzinger-Bannwart, n. 796.)861.Cfr. Pohle-Preuss, God the Author of Nature and the Supernatural, pp. 221 sq.862.Cfr. the second on the list of Lutheran propositions condemned by Leo X, A. D. 1520: “In puero post baptismum negare remanens peccatum est Paulum et Christum simul conculcare.” (Denzinger-Bannwart, n. 742.)863.Form. Conc., p. 2, c. 3: “Quando autem docemus, quod per operationem Spiritus Sancti regeneramur et iustificamur, non ita accipiendum est quod iustificatis et renatis nulla prorsus iniustitia substantiae ipsorum et conversationi adhaereat, sed quod Christus perfectissimâ obedientiâ suâ omnia ipsorum peccata tegat, quae quidem in ipsa natura infixa haerent. Nihilominus tamen per fidem propter obedientiam Christi boni et iusti pronuntiantur et reputantur, etiamsi ratione corruptae naturae suae sint maneantque peccatores, dum mortale hoc corpus circumferunt.”864.Antid. Conc. Trid., ad Sess. V: “Manet vere peccatum in nobis neque per baptismum statim uno die extinguitur.” Cfr. Möhler, Symbolik, § 14 (Robertson's translation, 5th ed., pp. 110 sqq.).865.Conc. Trid., Sess. V, can. 5: “Si quis per Iesu Christi D. N.

gratiam, quae in baptismate confertur, reatum originalis peccati remitti negat aut etiam asserit, non tolli totum id quod veram et propriam peccati rationem habet, sed illud dicit tantum radi aut non imputari, anathema sit.” (Denzinger-Bannwart, n. 792.)866.Sess. VI, cap. 14; Sess. XIV, cap. 2. See Pohle-Preuss, The Sacraments, Vol. II, Penance.867.“Dele iniquitatem meam.”868.Is. XLIII, 25: “Ego sum ipse, qui deleo iniquitates tuas.”869.Is. XLIV, 22: “Delevi ut nubem iniquitates tuas et quasi nebulam peccata tua.”870.Acts III, 19: “Poenitemini igitur et convertimini, ut deleantur peccata vestra.”871.2 Kings XII, 13: “Dominus quoque transtulit peccatum tuum.”872.1 Paral. XXI, 8: “Obsecro, aufer iniquitatem servi tui.”873.Mich. VII, 18 sq.: “Quis, Deus, similis tui, qui aufers iniquitatem?... Deponet [Deus] iniquitates nostras et proiiciet in profundum maris omnia peccata nostra.”874.Ps. X, 15: “Quaeretur peccatum illius, et non invenietur.”875.Ps. CII, 12: “Quantum distat ortus ab occidente, longe fecit a nobis iniquitates nostras.”876.Luke VII, 47: “Remittuntur ei peccata multa.”877.Ps. L, 4: “Amplius lava me ab iniquitate mea et a peccato meo munda me.”878.Is. I, 16: “Lavamini, mundi estote.”879.Ez. XXXVI, 25 sq.: “Effundam super vos aquam mundam et mundabimini ab omnibus inquinamentis vestris.... Et dabo vobis cor novum.”880.1 Cor. VI, 11: “Et haec quidam [fornicarii etc.] fuistis, sed abluti estis, sed sanctificati estis, sed iustificati estis.”881.Ps. L, 9: “Asperges me hyssopo et mundabor, lavabis me et super nivem dealbabor.”882.Is. I, 18: “Si fuevint peccata vestra ut coccinum, quasi nix dealbabuntur, et si fuerint rubra quasi vermiculus, velut lana alba erunt.”883.Apoc. I, 5: “... dilexit nos et lavit nos a peccatis nostris in sanguine suo.”884.1 John I, 7: “Sanguis Iesu Christi ... emundat nos ab omni peccato.”885.1 John III, 14: “Translati sumus de morte ad vitam, quoniam diligimus fratres: qui non diligit, manet in morte.”886.Col. II, 13: “Et vos, quum mortui essetis in delictis, ... convivificavit cum illo donans vobis omnia delicta.”887.Eph. V, 8: “Eratis enim aliquando tenebrae, nunc autem lux in Domino.”888.Acts XXII, 16: “Exsurge et baptizare et ablue peccata tua.”889.Rom. VIII, 1: “Nihil ergo nunc damnationis est iis, qui sunt in Christo Iesu.” Cfr. on this point the dogmatic treatise on the Sacrament of Baptism.890.Cfr. Becanus, Theol. Scholast., P. II, tr. 5, cap. 1, qu. 1.891.Ps. XXXI, 1 sq.: “Beati quorum remissae sunt iniquitates et quorum tecta sunt peccata; beatus vir cui non imputavit Dominus peccatum nec est in spiritu eius dolus.”892.Heb. IV, 13. Cfr. St. Augustine, Enarr. in Ps., II, 31, n. 12: “Deus tegat vulnera, noli tu. Nam si tu tegere volueris erubescens, medicus non curabit. Medicus tegat et curet; emplastro enim tegit. Sub tegmine medici curatur vulnus, sub tegmine vulnerati celatur vulnus.”893.Rom. VII, 17: “Nunc autem iam non ego operor illud, sed quod habitat in me peccatum.”894.Peccatum, ἁμαρτία.895.Sess. V, can. 5: “... ex peccato est et ad peccatum inclinat.” Cfr. Pohle-Preuss, God the Author of Nature and the Supernatural, pp. 242 sqq., 261 sqq. On Jas. I, 14 sq., St. Augustine observes: “Profecto in his verbis partus a pariente discernitur. Pariens enim est concupiscentia, partus peccatum. Sed concupiscentia non parit nisi conceperit, nec concipit nisi illexerit, h. e. ad malum perpetrandum obtinuerit volentis assensum. Quod ergo adversus eam dimicamur, hoc agitur, ne concipiat pariatque peccatum.” (Contra Iulian., VI, 15, 47.) For a more exhaustive discussion of this subject see Bellarmine, De Justif., II, 9.896.Dial. c. Tryph., n. 141.897.Strom., l. II.898.Or., 40.899.Contra Duas Epistolas Pelagian., I, 13, 26: “Quis hoc adversus Pelagianos nisi infidelis affirmet? Dicimus ergo baptisma dare omnium indulgentiam peccatorum et auferre crimina, non radere; nec ut omnium peccatorum radices in mala carne teneantur, quasi rasorum in capite capillorum, unde crescunt iterum resecanda peccata.”900.Ep., l. II, ep. 45: “Si qui vero sunt qui dicunt, peccata in baptismate superficie tenus dimitti, quid est hac praedicatione infidelius?... Qui dicit peccata in baptismate funditus non dimitti, dicat in mari rubro Aegyptios non veraciter mortuos. Si autem fatetur, Aegyptios veraciter mortuos, fateatur necesse est, peccata in baptismate funditus mori.” Other confirmatory texts apud Alb. a Bulsano, Instit. Theol. Dogmat. Specialis, ed. P. Gottfr. a Graun, O. Cap., Vol. II, pp. 226 sq., Innsbruck 1894.901.Apoc. XXI, 27: “Non intrabit in coelum aliquod coinquinatum.”902.Privatio, στέρησις.903.Cfr. St. Thomas, De Veritate, qu. 28, art. 1 sqq.; Idem, Summa Theol., 1a 2ae, qu. 113, art. 2.904.Cfr. Bellarmine, De Iustificatione, II, 1 and 6.905.Apol. Confess. August., c. 3, art. 6: “Iustificare veto hoc loco (Rom. VIII, 1) forensi consuetudine significat reum absolvere et pronuntiare iustum, sed propter alienam iustitiam, videl. Christi, quae aliena iustitia nobis communicatur per fidem.”906.Solida Declar., III, “De Fide Iustif.,” § 11: “Vocabulum iustificationis in hoc negotio significat iustum pronuntiare, a peccatis et aeternis peccatorum suppliciis absolvere propter iustitiam Christi, quae a Deo fidei imputatur.”907.The Lutheran doctrine is fully and lucidly set forth by Dr. Edward Preuss in his work, Die Rechtfertigung des Sünders vor Gott (Berlin 1868), which he retracted at his conversion, in 1872. Cfr. also Newman's Lectures on Justification, Lecture I (8th impression, London 1900).908.Sess. VI, cap. 7: “Iustificatio non est sola peccatorum remissio, sed et sanctificatio et renovatio interioris hominis per voluntariam susceptionem gratiae et donorum....” (Denzinger-Bannwart, n. 799.)909.Sess. VI, cap. 11: “Si quis dixerit, homines iustificari vel solâ imputatione iustitiae Christi vel solâ peccatorum remissione, exclusâ gratiâ et caritate, quae in cordibus eorum per Spiritum Sanctum diffundatur atque illis inhaereat, aut etiam gratiam quâ iustificamur esse tantum favorem Dei, anathema sit.” (Denzinger-Bannwart, n. 821.)910.Sess. VI, cap. 7: “Huius iustificationis causae sunt: formalis quidem gloria Dei et Christi ac vita aeterna; efficiens vero misericors Deus, qui gratuito abluit et sanctificat; ... meritoria autem dilectissimus Unigenitus suus D. N. Iesus Christus, qui ... suâ sanctissimâ passione in ligno crucis nobis iustificationem meruit; ... instrumentalis item sacramentum baptismi, quod est sacramentum fidei, sine quâ nulli unquam contigit iustificatio; demum unica formalis causa est iustitia Dei, non quâ ipse iustus est, sed quâ nos iustos facit, quâ videl. ab eo donati renovamur spiritu mentis nostrae et non modo reputamur, sed vere iusti nominamur et sumus.” (Denzinger-Bannwart, n. 799).911.Sess. VI, can. 10: “Si quis dixerit, homines sine Christi iustitia, per quam nobis meruit iustificari aut per eam ipsam formaliter iustos esse, anathema sit.” (Denzinger-Bannwart, n. 820.)912.V. supra, Article 1.913.Cfr. Eph. II, 5; Col. II, 13; 1 John III, 14.914.Cfr. Eph. IV, 23 sq.915.Cfr. 2 Cor. V, 17; Gal. VI, 15; Jas. I, 18; Ps. L, 12.916.Cfr. John III, 5; Tit. III, 5.917.Cfr. Rom. VIII, 29; 2 Cor. III, 18; 2 Pet. I, 4.918.John III, 5.919.Tit. III, 5 sqq.: “Non ex operibus iustitiae quae fecimus nos, sed secundum suam misericordiam salvos nos fecit (ἔσωσεν ἡμᾶς) per lavacrum regenerationis et renovationis (διὰ λυτροῦ παλιγγενεσίας καὶ ἀνακαινώσεως) Spiritus Sancti, quem effudit (ἐξέχεεν) in nos abunde per Iesum Christum Salvatorem nostrum, ut iustificati (δικαιωθέντες) gratiâ ipsius haeredes simus secundum spem vitae aeternae.”920.Cfr. John I, 12 sq.; Rom. VIII, 16; Gal. III, 7; IV, 6 sq.; 1 John III, 1.921.Cfr. Eph. IV, 22 sqq.922.Cfr. Col. III, 9 sq.923.Cfr. Acts II, 38; X, 45 sqq.; Rom. V, 5.924.Cfr. J. Pohle, article “Regeneration” in the Catholic Encyclopedia, Vol. XII, and A. Rademacher, Die übernatürliche Lebensordnung nach der paulinischen und johanneischen Theologie, pp. 41 sqq., Freiburg 1903.925.2 Cor. V, 17: “Si qua ergo in Christo nova creatura (καινὴ κτίσις), vetera transierunt; ecce facta sunt omnia nova.” Cfr. Eph. II, 10.926.Jac. I, 18: “Voluntarie enim genuit (ἀπεκύησεν) nos verbo veritatis, ut simus initium aliquod creaturae eius.”927.Gal. VI, 15: “In Christo enim Iesu neque circumcisio aliquid valet neque praeputium, sed nova creatura (καινὴ κτίσις).”928.Gal. V, 6: “Nam in Christo Iesu neque circumcisio aliquid valet neque praeputium, sed fides quae per caritatem operatur (πίστις δι᾽ ἀγάπης ἐνεργουμένη).”929.On the argument from Rom. V, 15 sqq. cfr. Pohle-Preuss, God the Author of Nature and the Supernatural, pp. 247 sqq.930.Iustificare, δικαιοῦν.931.E.g., Rom. V, 15 sqq. and Gal. III, 8 sqq.932.Ps. CXVIII, 8: “Iustificationes tuas custodiam.”933.Ps. CXVIII, 26: “... doce me iustificationes tuas.”934.Apoc. XXII, 11: “Qui iustus est, iustificetur adhuc, et sanctus sanctificetur adhuc.” On the different meanings of the term justification in Scripture see Bellarmine, De Iustific., I, 1; II, 3.935.Gal. III, 27: “Quicunque enim in Christo baptizati estis, Christum induistis.”936.Cfr. Eph. IV, 22 sqq.; Col. III, 8 sqq.937.1 Cor. I, 30: “Qui factus est nobis sapientia a Deo et iustitia (δικαιοσύνη) et sanctificatio (ἁγιασμός) et redemptio.”938.Other objections are refuted by Bellarmine, De Iustif., II, 9 sqq.939.Cfr. Calvin, Instit., III, 11, § 15: “Ac nec Augustini quidem sententia recipienda est, qui gratiam ad sanctificationem refert, quâ in vitae novitatem per Spiritum Sanctum regeneramur.”940.On the Epistle of Barnabas see Bardenhewer-Shahan, Patrology, p. 24. The passage quoted will be found Ep. Barn., VI, 11.941.Hom. ad Illumin., I, n. 3.942.ὡς ἄν εἰ ἄνωθεν ἐγεννήθημεν.943.καὶ γὰρ ἄνωθεν ἡμᾶς δημιουργεῖ καὶ κατασκευάζει.944.De Myst., c. 7: “Accepisti post haec vestimenta candida [scil. post baptismum], ut sint indicium quod exueris involucrum peccati, indueris innocentiae casta velamina.”945.De Iustific., II, 8.946.De Spiritu et Litera, c. 9, n. 15: “Non dicit iustitia hominis,... sed iustitia Dei, non quâ Deus iustus est, sed quâ induit hominem, quum iustificat impium.... Iustitia autem Dei per fidem Iesu Christi, hoc est, per fidem quâ creditur in Christum. Sicut autem ista fides Christi dicta est, non quâ credit Christus, sic et illa iustitia Dei, non quâ iustus est Deus. Utrumque enim nostrum est; sed ideo Dei et Christi dicuntur, quod eius nobis largitate donatur.”947.De Gratia Christi, c. 13: “Si data est nobis iustitia, non dicitur iustitia nostra, sed Dei, quia sic fit nostra, ut sit nobis ex Deo.”948.Serm., 131: “Dei gratia per Dominum nostrum Iesum Christum iustitia Dei dicitur, non quâ iustus est Dominus, sed quâ iustificat eos, quos ex impiis iustos facit.”949.De Spir. et Lit., c. 32, n. 56: “Caritas Dei dicta est diffundi in cordibus nostris, non quâ ipse nos diligit, sed quâ, nos facit dilectores suos, sicut iustitia Dei, quâ nos iusti eius munere efficimur.”950.De Trinit., XV, 8, 14: “Quod vero ait (2 Cor. III, 18): In eandem imaginem transformamur, utique imaginem Dei vult intellegi, eandem dicens istam ipsam, scil., quam speculamur ... atque transimus de forma obscura in formam lucidam.... Quae natura [humana] in rebus creatis excellentissima, quum a suo Creatore ab impietate iustificatur, a deformi forma formosam transfertur in formam.”951.Other Patristic texts can be seen in Ripalda, De Ente Supernal., disp. 132, sect. 7; Petavius, De Trinit., VIII, 4-7; Bellarmine, De Gratia et Lib. Arbitrio, I, 4.952.For a more detailed treatment of this point we must refer the reader to Heinrich-Gutberlet, Dogmat. Theologie, Vol. VIII, pp. 537 sqq.953.Quoted by De Wette, II, 37.954.V. infra, Section 3.955.Sess. IV, cap. 7.956.V. infra, Sect. 2, Art. 2.957.Cfr. Bellarmine, De Iustific., II, 1.958.Seripando, Albertus Pighius, Gropper, and others.959.On the discussion referred to in the text see Pallavicini, Hist. Conc. Trid., VIII, 11, 12; Aug. Theiner, Acta Genuina Concil. Trid., tom. I, pp. 222 sqq., Leipzig 1874.960.Eph. V, 8; 2 Cor. VI, 14.961.Col. II, 13; 1 John III, 14.962.Eph. IV, 22 sqq.; Col. III, 9.963.V. supra, No. 2.964.On the history of the Tridentine decree regarding justification cfr. J. Hefner, Die Entstehungsgeschichte des Trienter Rechtfertigungsdekretes, Paderborn 1909.965.Ockam, Gabriel Biel, et al.966.Henno, Mastrius, et al.967.Suarez, De Gratia, 1. VII, c. 20, n. 7: “... non obstante illâ oppositione et repugnantiâ connaturali potest Deus de suâ absolutâ potentiâ eam vincere et conservare gratiam in eo, qui peccavit, non remittendo illi peccatum.”968.Vasquez, Sardagna, Antoine, Mazzella, Tepe, et al.969.Col. II, 13; 1 John III, 14.970.2 Cor. VI, 14 sqq.971.Cfr. 1 John III, 9: “Omnis, qui natus est ex Deo, peccatum non facit, quoniam semen ipsius (σπέρμα αὐτοῦ) in eo manet et non potest peccare (οὐ δύναται ἁμαρτάνειν), quoniam ex Deo natus est.”972.V. infra, Sect. 2, Art. 1.973.For the solution of other difficulties consult Tepe, Inst. Theol., Vol. VIII, pp. 152 sqq. On the whole subject of this subdivision cfr. Billuart, De Gratia, diss. 7, art. 2 sq. On certain incidental questions, e.g. whether justification takes place in instanti, whether the infusion of sanctifying grace in ordine naturae precedes or follows the forgiveness of sins, whether justification is the greatest of God's works, whether it is to be regarded as a miracle, etc., see St. Thomas, Summa Theol., 1a 2ae, qu. 113, art. 7-10; cfr. also Scheeben, Die Mysterien des Christentums, 3rd ed., pp. 543 sqq., Freiburg 1912.974.Conc. Trid., Sess. VI, cap. 7: “Per spiritum sanctum caritas Dei diffunditur in cordibus eorum, qui iustificantur, atque ipsis inhaeret.” (Denzinger-Bannwart, n. 800.)975.Sess. VI, cap. 16: “Quae enim iustitia nostra dicitur, quia per eam nobis inhaerentem iustificamur, illa eadem Dei est, quia a Deo nobis infunditur per Christi meritum.” (Denzinger-Bannwart, n. 809.)976.Sess. VI, can. 11: “Si quis dixerit, homines iustificari ... exclusâ gratiâ et caritate, quae in cordibus eorum per Spiritum sanctum diffundatur atque in illis inhaereat, ... anathema sit.”(Denzinger-Bannwart, n. 821.)977.Sess. VI, cap. 4: “[Iustificatio est] translatio ... in statum gratiae et adoptionis filiorum Dei.” (Denzinger-Bannwart, n. 796.)978.Cfr. Pallavicini, Hist. Conc. Trid., VIII, 14, 3: “Postulantibus quibusdam, ut expressius declararetur fieri iustitiam per habitum infusum, delecti Patres ad id responderunt, id satis explicari per vocem inhaeret, quae stabilitatem significat et habitibus congruit, non actibus.” It was on the same ground that Pius V censured the forty-second proposition of Baius, viz.: “Iustitia quâ iustificatur per fidem impius, consistit formaliter in obedientia mandatorum, quae est operum iustitia; non autem in gratia aliqua animae infusa, quâ adoptatur homo in filium Dei, et secundum interiorem hominem renovatur ac divinae naturae consors efficitur.” (Denzinger-Bannwart, n. 1042.)979.Cfr. the Cap. Maiores of Pope Innocent III (Decret., l. 3, tit. 42, De Bapt.): “Aliis asserentibus, per virtutem baptismi parvulis quidem culpam remitti, sed gratiam non conferri; nonnullis dicentibus, dimitti peccatum et virtutes infundi quantum ad habitum, non quoad usum.”980.De Summa Trinit. et Fide Cath.: “Quantum ad effectum baptismi in parvulis reperiuntur doctores quidam theologi opiniones contrarias habuisse, quibusdam ex ipsis dicentibus, per virtutem baptismi parvulis quidem culpam remitti, sed gratiam non conferri, aliis e contra asserentibus, quod et culpa eisdem in baptismo remittitur et virtutes ac informans gratia infunduntur quoad habitum, etsi non pro illo tempore quoad usum. Nos attendentes generalem efficaciam mortis Christi, quae per baptisma applicatur pariter omnibus baptizatis, opinionem secundam tamquam probabiliorem et dictis sanctorum et modernorum theologorum magis consonam et conformem sacro approbante concilio duximus eligendam.”981.Cfr. Conc. Trid., Sess. V, can. 4; Sess. VII, can. 13. For a fuller treatment consult Suarez, De Gratia, VI, 3; Vasquez, Comment. in S. Th., I, 2, disp. 203, cap. 6. The false views of Hermes and Hirscher are refuted by Kleutgen, Theologie der Vorzeit, Vol. II, 2nd ed., pp. 254-343, Münster 1872.982.Libri Quatuor Sent., I, dist 17, § 18.983.Summa Theol., 2a 2ae, qu. 23, art. 2.984.Conc. Trid., Sess. VI, can. 24.985.Cfr. Schiffini, De Gratia Divina, pp. 263 sq.986.Cfr. St. Thomas, Summa Theol., 1a 2ae, qu. 110, art. 1; Summa contra Gentiles, III, 150.987.Cfr. Pohle-Preuss, God the Author of Nature and the Supernatural, p. 193.988.Summa Theol., 1a 2ae, qu. 110, art. 2, ad 2: “Omnis substantia vel est ipsa natura rei, cuius est substantia, vel est pars naturae, secundum quem modum materia vel forma substantia dicitur. Et quia gratia est supra naturam humanam, non potest esse quod sit substantia aut forma substantialis, sed est forma accidentalis ipsius animae. Id enim quod substantialiter est in Deo, accidentaliter fit in anima participante divinam bonitatem.”989.Cfr. Billuart, De Gratia, diss. 6, art. 2.990.This theory was based on such texts as Ps. L, 12: “Cor mundum crea in me.”991.Cat. Rom., P. II, c. 2 de Bapt., qu. 49: “Est autem gratia ... divina qualitas in anima inhaerens ac veluti splendor quidam et lux, quae animarum nostrarum maculas omnes delet ipsasque animas pulchriores et splendidiores reddit.” On the supernatural character of sanctifying grace see Pohle-Preuss, God the Author of Nature and the Supernatural, pp. 191 sqq.992.Categ., 6.993.“... qualitas difficile mobilis, secundum quam res bene vel male se habet in ordine ad suam naturam et ad operationem vel finem eius.” Cfr. St. Thomas, Summa Theol., 1a 2ae, qu. 19, art. 2; S. Schiffini, Principia Philosophica ad Mentem Aquinatis, pp. 574 sqq., Turin 1886; A. Lehmen, Lehrbuch der Philosophie auf aristotelisch-thomistischer Grundlage, Vol. I, 3rd ed., pp. 398 sqq., Freiburg 1904.994.De Veritate, qu. 27, art.