«Благодать: актуальная и привычная. Догматический трактат»

Quod ergo pertinet ad religionem atque pietatem, si non sumus idonei cogitare aliquid quasi ex nobismet ipsis, sed sufficientia nostra ex Deo est, profecto non sumus idonei credere aliquid quasi ex nobismet ipsis, quod sine cogitatione non possumus, sed sufficientia nostra, quâ credere incipiamus, ex Deo est.”—Cfr. also the seventh canon of the Second Council of Orange (Denzinger-Bannwart, n. 180), and Suarez, De Fide, disp. 6, sect. 7 sq.; Idem, De Gratia, III, 7.332.Conc. Arausic. II, can. 7.333.Sess. VI, can. 3: “Si quis dixerit, sine praeveniente Spiritus Sancti inspiratione atque eius adiutorio hominem credere, sperare, diligere aut poenitere posse, sicut oportet, ut ei iustificationis gratia conferatur, anathema sit.” (Denzinger-Bannwart, n. 813.)334.Supra, pp. 87 sqq.335.John XV, 5: “Sine me nihil potestis facere.”336.Contra Duas Epistolas Pelag., II, 8: “Dominus ut responderet futuro Pelagio non ait: Sine me difficile potestis facere, sed ait: Sine me nihil potestis facere.... Non ait: sine me nihil potestis perficere, sed facere. Hoc uno verbo initium finemque comprehendit.”337.Phil. II, 12 sq.: “Cum metu et tremore vestram salutem (σωτηρίαν) operamini; Deus est enim qui operatur in vobis et velle et perficere.”338.Rom. XV, 13: “Deus autem spei repleat vos omni gaudio et pace in credendo (ἐν τῷ πιστεύειν), ut abundetis in spe (ἐν τῇ ἐλπίδι) et virtute Spiritus Sancti.”339.1 John IV, 7: “Caritas ex Deo est (ἡ ἀγάπη ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστιν).” Cfr. also John VI, 44 sqq., which text is fully explained by Schiffini, De Gratia Divina, pp. 128 sqq.340.Enchiridion, c. 32: “Porro si nullus dicere Christianus audebit: Non miserentis est Dei, sed volentis est hominis, ne Apostolo apertissime contradicat, restat ut propterea dictum intelligatur (Rom. IX, 16): Non volentis neque currentis, sed miserentis est Dei, ut totum Deo detur, qui hominis voluntatem bonam et praeparat adiuvandam et adiuvat praeparatam. Praecedit enim bona voluntas hominis multa Dei dona, sed non omnia; quae autem non praecedit ipsa, in iis est et ipsa. Nam utrumque legitur in sanctis eloquiis: et (Ps. LVIII, 11): Misericordia eius praeveniet me, et (Ps. XXII, 6): Misericordia eius subsequetur me. Nolentem praevenit, ut velit; volentem subsequitur, ne frustra velit. Cur enim admonemur orare pro inimicis nostris, utique nolentibus pie vivere, nisi ut Deus in illis operetur et velle? Itemque cur admonemur petere ut accipiamus, nisi ut ab illo fiat quod volumus, a quo factum est ut velimus? Oramus ergo pro inimicis nostris, ut misericordia Dei praeveniat eos, sicut praevenit et nos; oramus autem pro nobis, ut misericordia eius subsequatur nos.” On this important passage cfr. J. B. Faure, Notae in Enchiridion S. Augustini, c. 32. Similar expressions will be found in Contra Duas Epist. Pelag., II, 9 and De Gratia et Lib. Arb., c. 17.341.Ep. ad Ctesiph., 133: “Velle et currere meum est, sed ipsum meum sine Dei semper auxilio non erit meum; dicit enim Apostolus (Phil. II, 13): Deus est enim qui operatur in vobis et velle et perficere.... Non mihi sufficit, quod semel donavit, nisi semper donaverit.”342.Serm. de Pret. Marg.343.Conc. Arausic. II. (A. D. 529); “Hoc etiam salubriter profitemur et credimus, quod in omni opere bono non nos incipimus et postea per Dei misericordiam adiuvamur, sed ipse nobis nullis praecedentibus bonis meritis et fidem et amorem sui prius inspirat, ut et baptismi sacramenta fideliter requiramus et post baptismum cum ipsius adiutorio ea, quae sibi sunt placita, implere possimus.” (Denzinger-Bannwart, n. 200.)344.Cfr. Pohle-Preuss, God the Author of Nature and the Supernatural, pp. 192 sqq.345.Cfr. Schiffini, De Gratia Divina, pp. 132 sq.346.Perrone, De Gratia, n. 203: “Quaestio haec non ad scholasticas quaestiones pertinet, sed est dogma fidei ab Ecclesia definitum.”347.Sess. VI, cap. 16: “Quum enim ille ipse Christus Iesus tamquam caput in membra et tamquam vitis in palmites in ipsos iustificatos iugiter virtutem influat, quae virtus bona eorum opera semper antecedit et comitatur et subsequitur et sine qua nullo pacto Deo grata et meritoria esse possent, nihil ipsis iustificatis amplius deesse credendum est.” (Denzinger-Bannwart, n. 809.) Cfr. Tepe, Institutiones Theologicae, Vol. III, pp. 41 sqq., Paris 1896.348.John XV, 5.349.V. supra, pp. 87 sq. Other pertinent Scriptural texts are: 2 Cor. III, 5; Phil. II, 12 sq.; III, 13 sq.; Heb. XIII, 21.350.De Gratia et Lib. Arb., c. 17: “Sine illo vel operante vel cooperante quum volumus ad bona pietatis opera nihil valemus.”351.De Natura et Gratia, c. 26: “Mala nostra non ad hoc solum medicus supernus sanat, ut illa iam non sint, sed ut de cetero recte ambulare possimus, quod quidem etiam sani nonnisi illo adiuvante poterimus.... Sicut oculus corporis etiam plenissime sanus, nisi candore lucis adiutus non potest cernere, sic et homo etiam perfectissime iustificatus, nisi aeternae luce iustitiae divinitus adiuvetur, recte non potest vivere.”352.“Actiones nostras, quaesumus Domine, aspirando praeveni et adiuvando prosequere, ut cuncta nostra oratio et operatio a te semper incipiat et per te coepta finiatur.” (Missale Romanum.) The argument from Tradition is more fully developed by Palmieri, De Gratia Divina Actuali, thes. 28.353.Thus Molina (Concord., qu. 14, art. 13 disp. 8), Bellarmine (De Gratia et Lib. Arb., VI, 15), and Thomassin; the question is well treated by Ruiz, De Providentia Divina, disp. 41, sect. 5 sq.354.Cfr. Heinrich-Gutberlet, Dogmatische Theologie, Vol. VIII, § 399, Mainz 1897.355.Cfr. Ripalda, De Ente Supernaturali, disp. 106, sect. 3 sqq.356.Impeccantia, ἀναμαρτησία.357.“Item placuit ut quicunque ipsa verba dominicae orationis, ubi dicimus: Dimitte nobis debita nostra, ita volunt a sanctis dici, ut humiliter hoc, non veraciter dicatur, anathema sit.” (Denzinger-Bannwart, n. 108.)358.Sess. VI, can. 23: “Si quis hominem semel iustificatum dixerit ... posse in tota vita peccata omnia etiam venialia vitare nisi ex speciali Dei privilegio, quemadmodum de beata virgine tenet Ecclesia, anathema sit.” (Denzinger-Bannwart, n. 833.)359.On this privilege of our Blessed Lady see Pohle-Preuss, Mariology, pp. 72 sqq., St. Louis 1914.360.Sess. VI, cap. 11: “... quantumvis sancti et iusti in levia saltem et quotidiana, quae etiam venialia dicuntur, peccata quandoque cadunt.” (Denzinger-Bannwart, n. 804.)361.De Gratia Divina Actuali, p. 236.362.Epistle of St. James, III, 2: “In multis enim offendimus omnes (πολλὰ γὰρ πταίομεν ἄπαντες).”363.1 John III, 6: “Omnis qui in eo [scil. Christo] manet, non peccat.”364.ὀφειλήματα.365.Matth. VI, 12. Cfr. Mark XI, 25.366.Prov. XX, 9: “Quis potest dicere: Mundum est cor meum, purus sum a peccato?”367.On this text cfr. J. V. Bainvel, Les Contresens Bibliques des Prédicateurs, 2nd ed., pp. 102 sq., Paris 1906: “... ces chutes sont surtout les souffrances, les tribulations. Le contexte l'indique clairement: ‹ N'attaquez pas le juste (15); car Dieu le defend, et s'il tombe il se relèvera; mais pour l'impie c'est la ruine irréparable. › Peut-on, comme on le fait d'ordinaire, entendre le texte des chutes morales, des péchés véniels? Plusieurs commentateurs répondent: non; et ils citent à l'appui saint Augustin: Septies cadet iustus et resurget, id est, quotiescumque cediderit, non peribit: quod non de iniquitatibus, sed de tribulationibus ad humilitatem perducentibus intelligi voluit (Civ. D. xi, 31).—D'autres Pères, saint Jérôme par exemple, sont moins exclusifs; et de fait, pourquoi la maxime, dans sa plénitude, ne comprendrait-elle pas toutes sortes de chutes, péchés ou afflictions? En tout cas, c'est aller trop loin que de vouloir prouver par là la thèse catholique sur l'impossibilité morale d'éviter pendant longtemps tout péché de fragilité. L'écrivain sacré veut dire autre chose, et nous avons des textes meilleures ...”368.Eccles. VII, 21: “Non est enim homo iustus in terra, qui faciat bonum et non peccet.”369.Ibid., v, 23: “Scit enim conscientia tua, quia et tu crebro maledixisti aliis.”370.1 John I, 8: “Si dixerimus, quoniam peccatum non habemus, ipsi nos seducimus et veritas in nobis non est.”371.E.g. 1 John I, 10, III, 4, III 8, et passim.372.The Johannine text here under consideration does, however, furnish a telling argument against the Pelagians, in so far as they denied the necessity of the atonement. The passage is effectively employed for this purpose by the Second Council of Mileve (can. 6, quoted in Denzinger-Bannwart's Enchiridion, n. 106). Cfr. Chr. Pesch, Praelectiones Dogmaticae, Vol. V, 3rd ed., p. 99 and Al. Wurm, Die Irrlehrer im ersten Johannesbrief, Freiburg 1903.373.De Dono Perseverantiae, c. 2, n. 4: “Tria sunt, ut scitis, quae maxime adversus eos [scil. Pelagianos] defendit Ecclesia, quorum est unum, gratiam Dei non secundum merita nostra dari.... Alterum est, in quantacunque iustitia sine qualibuscunque peccatis in hoc corruptibili corpore neminem vivere. Tertium est, obnoxium nasci hominem peccato primi hominis.”374.De Natura et Gratia, c. 35, n. 41: “Ubi parum attendit, quum sit acutissimus, non frustra etiam iustos in oratione dicere: Dimitte nobis debita nostra.... Etiamsi hic non vivatur sine peccato, licet mori sine peccato, dum subinde veniâ deletur, quod subinde ignorantiâ vel infirmitate committitur.”375.Ibid., c. 36. “Si omnes illos sanctos et sanctas, quum hic viverent, congregare possemus et interrogare, utrum essent sine peccato, ... nonne unâ voce clamassent: Si dixerimus quia peccatum non habemus, ipsi nos seducimus et veritas in nobis non est?”—For other confirmatory Patristic texts see Suarez, De Gratia, IX, 8.376.The above-quoted analogy is taken from Heinrich-Gutberlet, Dogmatische Theologie, Vol. VIII, p. 81.377.Summa Theol., 1a 2ae, qu. 109, art. 8: “Non potest homo abstinere ab omni peccato veniali propter corruptionem inferioris appetitus sensualitatis, cuius motus singulos quidem ratio reprimere potest, et ex hoc habent rationem peccati et voluntarii, non autem omnes, quia dum uni resistere nititur, fortassis alius insurgit, et etiam quia ratio non potest semper esse pervigil ad huiusmodi motus vitandos.”378.Sardagna (De Gratia, n. 336) incorrectly asserts this.379.Cfr. Tepe, Instit. Theolog., Vol. III. pp. 47 sq.380.Cfr. St. Augustine, Contra Iulian., IV, 3, 28: “Ideo factum est in loco infirmitatis, ne superbe viveremus, ut sub quotidiana peccatorum remissione vivamus.”381.Andr. de Vega, De Iustificatione Doctrina Universa, 1. XIV, cap. ult.382.Suarez, De Gratia, IX, 8, 14: “quia si vel in uno homine posset contingere, ut illa duo coniungerentur, scil. carere speciali privilegio et nihilominus cavere omne peccatum veniale per totam vitam, propositio Concilii esset simpliciter falsa; nam est absoluta et universalis, ad cuius falsitatem satis est quod in uno deficiat.”383.Aug., Ep., 181, n. 8: “Nemo itaque dicat, se esse sine peccato, sed non tamen ideo debemus amare peccatum. Oderimus ea, fratres; etsi non sumus sine peccatis, oderimus tamen ea, et maxime a criminibus nos abstineamus; abstineamus quantum possumus a levibus peccatis.”—On the whole subject of this thesis cfr. Schiffini, De Gratia Divina, pp. 181 sqq.384.V. supra, pp. 98 sqq.385.Conc. Arausic. II, can. 10: “Adiutorium Dei etiam renatis ac sanctis semper est implorandum, ut ad finem bonum pervenire vel in bono possint opere perdurare.” (Denzinger-Bannwart, n. 183.)386.Sess. VI, can. 22: “Si quis dixerit, iustificatum vel sine speciali auxilio Dei in accepta iustitia perseverare posse vel cum eo non posse, anathema sit.” (Denzinger-Bannwart, n. 832.)387.Sess. VI, cap. 11: “Deus namque suâ gratiâ semel iustificatos non deserit, nisi ab eis prius deseratur.” (Denzinger-Bannwart, n. 804.)388.Cfr. Wisd. IV, 11: “Raptus est, ne malitia mutaret intellectum eius.”389.Sess. VI, can. 16: “magnum illud usque in finem perseverantiae donum.” On St. Augustine's teaching in regard to the different heads of doctrine defined above, see Chr. Pesch, Praelectiones Dogmaticae, Vol. V, 3rd ed., pp. 103 sqq.390.John XVII, 11: “Pater sancte, serva eos in nomine tuo (τήρησον αὐτοὺς ἐν τῷ ὀνόματί σου), quos dedisti mihi, ut sint unum, sicut et nos.”391.Col. IV, 12: “Salutat vos Epaphras ... semper sollicitus pro vobis in orationibus, ut stetis perfecti (ἵνα στῆτε τέλειοι) et pleni in omni voluntate Dei.”392.Matth. XXVI, 41: “Vigilate, et orate, ut non intretis in tentationem.”393.Phil. I, 6: “... confidens hoc ipsum, quia qui coepit in vobis opus bonum, perficiet (ἐπιτελέσει) usque in diem Christi Iesu.”394.1 Pet. I, 5: “...qui in virtute Dei custodimini per fidem in salutem, paratam revelari in tempore novissimo.”—For Old Testament texts in confirmation of this thesis see Schiffini, De Gratia Divina, pp. 198 sq.395.De Dono Perseverantiae. An English translation of this treatise may be found in The Anti-Pelagian Works of Saint Augustine, Bishop of Hippo, Translated by Peter Holmes and R. E. Wallis, Vol. III, pp. 171 sqq. (Vol. XV of Dods' translation of the Works of St. Augustine), Edinburg 1876.396.De Dono Perseverantiae, c. 2, n. 3: “Cur autem perseverantia ista poscitur a Deo, si non datur a Deo? An et ista irrisoria petitio est, quum id ab eo petitur quod scitur non ipsum dare, sed ipso non dante esse in hominis potestate?... An ab illo perseverantia ista forte non poscitur? Iam hoc qui dicit, non meis disputationibus refellendus, sed sanctorum orationibus onerandus est. An vero quisquam eorum est, qui non sibi poscat a Deo ut perseveret in eo, quum ipsâ oratione quae dominica nuncupatur, quia eam Dominus docuit, quando oratur a sanctis, nihil paene aliud quam perseverantia posci intelligatur?”397.Op. cit., c. 7, n. 15: “Prorsus in hac re non operosas disputationes exspectet Ecclesia, sed attendat quotidianas orationes suas. Orat ut increduli credant: Deus ergo convertit ad fidem. Orat ut credentes perseverent; Deus ergo donat perseverantiam usque in finem.”398.Op. cit., c. 23, n. 63: “Quis enim veraciter gemat desiderans accipere quod orat a Domino, si hoc a seipso se sumere existimet, non ab illo?”399.Op. cit., c. 6, n. 10: “Hoc Dei donum suppliciter emereri potest, sed quum datum fuerit, amitti contumaciter non potest.”400.Op. cit., c. 16, n. 39: “... quum constet Deum alia danda etiam non orantibus, sicut initium fidei, alia nonnisi orantibus praeparasse, sicut in finem perseverantiam, profecto qui ex se ipso se hanc habere putat, non orat ut habeat.”401.De Ente Supernaturali, disp. 94, sect. 2.402.Suarez, De Gratia, XII, 38: “Infallibilitas non convenit merito de congruo ratione sui, ut ita dicam, sed ratione impetrationis quae propriae soli orationi, ut talis est, respondet. Ratio est, quia haec infallibilitas solum fundatur in promissione divina, quae non invenitur facta operibus iustorum quatenus meritoriis de congruo, sed tantum orationi; quare ut fructus huius meriti certior sit, adiungenda semper est petitio perseverantiae.”403.John XVI, 23.404.Cfr. Suarez, De Gratia, XII, 38, n. 14: “... quia ut oratio habeat perseverantiam debitam, perdurare debet cum illis circumstantiis moralibus, quas a principio habere etiam debuit, ut congrue fieret; unde eo ipso quod novum impedimentum ponitur [peccando] effectui orationis, deficit perseverantia in orando, saltem debito modo.”405.Ibid., n. 17: “Igitur perseverantia orationis in tali materia requisita est, ut non semel tantum aut iterum fiat, set ut toto tempore vitae duret, et praesertim ut in occurrentibus occasionibus servandi mandata aut vincendi tentationes cum debita fiducia repetatur.”—For more detailed information we must refer the reader to Palmieri, De Gratia Divina Actuali, thes. 36, n. vi sqq. The theological argument for our thesis is convincingly set forth by Gutberlet in Heinrich's Dogmatische Theologie, Vol. VIII, § 404. The donum perseverantiae must not be confounded with the confirmatio in gratia; on this point see Schiffini, De Gratia Divina, pp. 197 sqq.406.V. supra, pp. 7 sq.407.Cfr. St. Thomas, Summa Theol., 1a 2ae, qu. 114, art. 1: “Meritum et merces ad idem referuntur. Id enim merces dicitur quod alicui recompensatur pro retributione operis vel laboris quasi quoddam pretium ipsius. Unde sicut reddere iustum pretium pro re accepta ab aliquo est actus iustitiae, ita etiam recompensare mercedem operis vel laboris est actus iustitiae.” Cfr. Taparelli, Saggio Teoretico del Diritto Naturale, diss. 1, c. 6, n. 130, Palermo 1842.408.“This word is scarcely used in modern English, except as expressing that punishment which is fully deserved, a usage originating with the Tudor Parliaments; but it was once commonly used in the language in a wider sense, for whatever had been justly earned, and some attempts to revive it have been made in recent times; certainly some word is wanted to express the idea.” (Hunter, Outlines of Dogmatic Theology, Vol. III, pp. 58 sq.) Cfr. Dr. Murray's New English Dictionary, Vol. II, p. 784, Oxford 1893.409.Eck did not, however, approve the term meritum de condigno; he preferred meritum digni. Cfr. J. Greving, Johann Eck als junger Gelehrter, pp. 153 sqq., Münster 1906.410.Cfr. St. Augustine, In Ps., 86: “Debitorem Deus ipse fecit se, non accipiendo, sed promittendo.” On this point consult Pohle-Preuss, God: His Knowability, Essence, and Attributes, pp. 455 sqq.411.Oratio, preces.412.Capacitas, dispositio.413.Vasquez, Comment. in S. Theol. S. Thomae Aquin., 1a 2ae, disp. 216, c. 4.414.Already in the fourth century the Church emphasized the proposition “Gratiam Christi non secundum merita dari” against Pelagius.415.Cfr. St. Augustine, Ep. 194 ad Sixt., n. 19: Vita etiam aeterna, quam certum est bonis operibus debitam reddi, ab Apostolo tamen gratia nuncupatur, nec ideo quia meritis non datur, sed quia data sunt ipsa merita, quibus datur. The dogma was formally defined by the Council of Trent: “... cuius tanta est erga omnes homines bonitas, ut eorum velit esse merita, quae sunt ipsius dona.” (Sess. VI, cap. 16, quoted in Denzinger-Bannwart's Enchiridion, n. 809.)416.

For further information on this point see Palmieri, De Gratia Divina Actuali, thes. 35.417.V. supra, pp. 83 sqq.418.“Gratiam Dei secundum merita nostra dari.”419.“Debetur merces bonis operibus, si fiant; sed gratia quae non debetur praecedit, ut fiant.” (Arausic. II, can. 18; see Denzinger-Bannwart, n. 191.)420.“... ipsius iustificationis exordium in adultis a Dei per Christum Iesum praeveniente gratia sumendum esse, h. e. ab eius vocatione, quâ nullis eorum existentibus meritis vocantur.” (Sess. VI, cap. 5. Denzinger-Bannwart, n. 797.)421.Rom. IX, 16: “Igitur non volentis neque currentis, sed miserentis est Dei.”422.Rom. IX, 18: “Ergo cuius vult miseretur et quem vult indurat (ἄρα οὖν θέλει δ᾽ δε θέλει σκληρύνει.”)423.Rom. XI, 6: “Si autem gratiâ, iam non ex operibus (ἐξ ἔργων), alioquin gratia iam non est gratia.”424.Eph. II, 8-10: “Gratiâ enim estis salvati per fidem et hoc non ex vobis: Dei enim donum est, non ex operibus, ut ne quis glorietur. Ipsius enim sumus factura (ποίημα), creati in Christo Iesu in operibus bonis, quae praeparavit Deus, ut in illis ambulemus.”425.E.g., 2 Cor. V, 14; Gal. III, 22; 2 Tim. I, 9; Tit. III, 5; 1 Pet. I, 3; 1 John IV, 10.426.Tract, in Ioa., 86: “Gratia non invenit, sed efficit merita.”427.Serm., 169, c. 2: Gratia praecessit meritum tuum, non gratia ex merito, sed meritum ex gratia. Nam si gratia ex merito, emisti non gratis accepisti. Other Patristic texts quoted by Ripalda, De Ente Supernaturali, disp. 15 sqq.428.V. supra, pp. 50 sqq.429.For a more extensive treatment of this important point the reader is referred to Heinrich-Gutberlet, Dogmatische Theologie, Vol. VIII, § 418, Mainz 1897.430.V. supra, p. 98.431.Can. 20: “Multa Deus facit in homine bona, quae non facit homo; nulla vero facit homo bona, quae non Deus praestat, ut faciat homo.” (Denzinger-Bannwart, n. 193.)432.“Sed ipse [Deus] nobis nullis praecedentibus bonis meritis [scil. naturalibus] et fidem et amorem sui prius inspirat.” (Denzinger-Bannwart, n. 200.)433.Matth. XXV, 15: “Et uni dedit quinque talenta, alii autem duo, alii vero unum, unicuique secundum propriam virtutem (ἑκάστῳ κατὰ τὴν ἰδίαν δύναμιν).”434.Cfr. Maldonatus' commentary on this text.435.Cfr. Pohle-Preuss, God the Author of Nature and the Supernatural, p. 326.436.De Praedest. Sanct., 3, 10, 31: “Nihil huic sensui tam contrarium est quam de suis meritis sic quemquam gloriari, tamquam ipse sibi ea fecerit, non Dei gratia, sed gratia quae bonos discernit a malis, non quae communis est bonis et malis.”437.De Peccato Orig., c. 24, n. 28: “Non enim gratia Dei erit ullo modo, nisi gratuita fuerit omni modo.”438.Cyril of Jerusalem (Catech., I, 17), Athanasius (C. Gent., n. 30), Basil (Epist., 294: “Divinum auxilium in nostra situm est potestate”), Gregory of Nazianzus (Or., 31), and especially Chrysostom (Hom. in Gen., 12; Hom. in Epist. ad Rom., 2).439.Hom. in Epist. ad Ephes., 4.440.Hom. in 1 Epist. ad Cor., 12. Cfr. Palmieri, De Gratia Divina Actuali, thes. 33.441.Cfr. St. Thomas, Summa Theol., 1a 2ae, qu. 114, art. 5: “Donum gratiae considerari potest dupliciter. Uno modo secundum rationem gratuiti doni, et sic manifestum est quod omne meritum repugnat gratiae, quia ut Rom. XI, 9 Apostolus dicit: Si autem gratia, iam non ex operibus. Altero modo potest considerari secundum naturam ipsius rei, quae donatur, et sic etiam non potest cadere sub merito non habentis gratiam, tum quia excedit proportionem naturae, tum etiam quia ante gratiam in statu peccati homo habet impedimentum promerendi gratiam, scil. ipsum peccatum. Postquam autem aliquis iam habet gratiam, non potest gratia iam habita sub merito cadere, quia merces est terminus operis, gratia autem est principium cuiuslibet boni operis in nobis.” This is equally true of the meritum de condigno and the meritum de congruo.442.John XVI, 24: “Petite et accipietis.”443.V. supra, theses I and II.444.“Si quis ad invocationem humanam [i.e. naturalem] gratiam Dei dicit posse conferri, non autem ipsam gratiam facere, ut invocetur a nobis, contradicit Isaiae prophetae vel Apostolo idem dicenti: Inventus sum a non quaerentibus me, palam apparui his, qui me non interrogabant.” (Can. 3, Denzinger-Bannwart, n. 176.)445.Rom. VIII, 26: “Quid oremus, sicut oportet, nescimus, sed ipse Spiritus postulat [postulare facit] pro nobis gemitibus inenarrabilibus.”446.1 Cor. XII, 3: “Nemo potest dicere Dominus Deus, nisi in Spiritu sancto.”447.John XV, 7: “Si manseritis in me et verba mea in vobis manserint, quodcunque volueritis, petetis et fiet vobis.”448.De Dono Perseverantiae, 23, n. 63 sq.: “Quis veraciter gemat, desiderans accipere quod orat a Domino, si hoc a se ipso sumere existimet, non ab illo?... Ubi intelligimus et hoc ipsum esse donum Dei, ut veraci corde et spiritualiter clamemus ad Deum. Attendant ergo, quomodo falluntur, qui putant esse a nobis, non dari nobis ut petamus, quaeramus, pulsemus, etc.”449.Cfr. Palmieri, De Gratia Divina Actuali, thes. 32.450.On this difficult question consult Ruiz, De Provid., disp. 18, sect. 3. and De Lugo, De Fide, disp. 12, sec. 3.451.De Praedest. Sanct., c. 12.452.Cfr. Pohle-Preuss, God the Author of Nature and the Supernatural, pp. 226 sqq.453.Op. cit., pp. 228 sq.454.Further information on this head infra, Part II, Ch. III.455.Cfr. Pesch, Praelect. Dogmat., Vol. V, 3rd ed., pp. 117 sqq.456.À titre de curiosité we may note the opinion of Ripalda (De Ente Supernat., disp. 17, sect. 1) and Vasquez (Comment. in S. Theol., 1a, disp. 91, c. 10) that some pre-Tridentine theologians ascribed to nature the ability of positively disposing itself for actual graces and thereby, though in perfect good faith, entertained Semipelagian views. Even St. Thomas has been accused of conceding too much to Semipelagianism in two of his earlier works (Comment. in Quatuor Libros Sent., II, dist. 28, qu. 1, art. 4, and De Veritate, qu. 14, art. 11), though his teaching in the Summa is admittedly orthodox. On the extremely doubtful character of such a summary indictment see Palmieri, De Gratia Divina Actuali, thes. 34; Schiffini, De Gratia Divina, pp. 495 sqq., 542 sqq.; Glossner, Die Lehre des hl. Thomas von der Gnade, Mainz 1871.457.Vasquez, Comment. in S. Theol., 1a, disp. 91, c. 10-11.458.Dogmatik, Vol. II, pp. 191 sq., Ratisbon 1874.459.De Auxil., III, 2, 3.460.De Gratia Effic., c. 10.461.Disproved historically by Palmieri.462.Cfr. Pesch, Praelect. Dogmat., Vol. V, 3rd ed., pp. 119 sqq.463.Cfr. St. Augustine, De Praedest. Sanct., c. 15.464.Cfr. St. Augustine, Tract. in Ioa., 36, n. 4: “Venit Christus, sed primo salvare, postea iudicare, eos iudicando in poenam, qui salvari noluerunt, eos perducendo ad vitam, qui credendo salutem non respuerunt.”465.Cfr. Pohle-Preuss, Soteriology, pp. 75 sqq., St. Louis 1914.466.Sess. VI, can. 17: “Si quis iustificationis gratiam nonnisi praedestinatis ad vitam contingere dixerit, reliquos vero omnes qui vocantur, vocari quidem, sed gratiam non accipere, utpote divinâ potestate praedestinatos ad malum, anathema sit.” (Denzinger-Bannwart, n. 827.)467.Prop. 5, apud Denzinger-Bannwart, n. 1096. Cfr. Pohle-Preuss, Soteriology, p. 76.468.“Qui propter nos homines et propter nostram salutem descendit de coelis.” (Credo).469.V. infra, Thesis II.470.πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτόν.471.Among them was one of our Lord's own chosen Apostles.472.Wisd. XI, 24 sqq.: “Sed misereris omnium, quia omnia potes, et dissimulas peccata hominum propter poenitentiam. Diligis enim omnia quae sunt et nihil odisti eorum quae fecisti.... Parcis autem omnibus, quoniam tua sunt, Domine, qui amas animas.”473.1 Tim. II, 1 sqq.: “Obsecro igitur primum omnium fieri obsecrationes, orationes, postulationes, gratiarum actiones pro omnibus hominibus (ὑπερ πάντων ἀνθρώπων).... Hoc enim bonum est et acceptum coram Salvatore nostro Deo, qui omnes homines vult salvos fieri (ὁς πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι) et ad agnitionem veritatis venire: unus enim Deus (εἴς γὰρ Θεός), unus et mediator (εἴς καὶ μεσίτης) Dei et hominum homo Christus Iesus, qui dedit redemptionem semetipsum pro omnibus (ὑπὲρ πάντων).”474.“Unus enim Deus.” Cfr. Rom. III, 29 sq., X, 12.475.Cfr. Pohle-Preuss, Soteriology, pp. 77 sqq.476.Cfr. Matth. XVIII, 11; 2 Cor. V, 15. That God's will to redeem mankind is universal has been proved in Soteriology, pp. 77 sqq.477.Cfr. on this text Estius, Comment. in Epist. S. Pauli, h. l.478.In his work De Partitione Voluntatis Divinae in Primam et Secundam, Rome 1851.479.In Ps., 39, n. 20: “Ille omnes suos vult esse, quos condidit et creavit. Utinam tu homo non fugias et te abscondas! Ille etiam fugientes requirit et absconditos non vult perire.”480.Orat., 33, n. 9.481.Resp. ad Capitula Gallor., c. 2: “Sincerissime credendum est, Deum velle ut omnes homines salvi fiant, siquidem Apostolus sollicite praecipit, ut Deo pro omnibus supplicetur.”482.Op. cit., c. 8: “... qui et omnes vult salvos fieri et ad agnitionem veritatis venire, ... ut et qui salvantur ideo salvi sint, quia illos voluit Deus salvos fieri, et qui pereunt, ideo pereant, quia perire meruerunt.”483.For further information on this subject consult Ruiz, De Voluntate Dei, disp. 19 sqq.; Petavius, De Deo, X, 4 sq.484.De Spiritu et Litera, c. 33, n. 58: “Vult Deus omnes homines salvos fieri et ad agnitionem veritatis venire; non sic tamen ut iis adimat liberum arbitrium, quo vel bene vel male utentes iustissime iudicentur.”485.Enchiridion, c. 103.486.Contra Iulian., IV, 8, 42: “Nemo salvatur nisi volente Deo.”487.De Corrept. et Gratia, c. 15, n. 47: “Omnes homines vult Deus salvos fieri, quoniam nos facit velle, sicut misit Spiritum Filii sui clamantem: Abba, pater, i.e. nos clamare facientem.”488.Confessiones, XII, 17 sqq.489.Faure has proved this in his Notae in Enchiridion S. Augustini, c. 103, Naples 1847, pp. 195 sqq.490.Summa Theol., 1a, qu. 19, art. 6, ad 1. On Augustine's teaching see Franzelin, De Deo Uno, thes. 51 sq., and, less favorably, Bardenhewer-Shahan, Patrology, pp. 498 sqq., Freiburg 1908.491.E.g. Arrubal (Comment. in S. Theol., 1a, disp. 91, c. 3 sq.) and Kilber (Theol. Wirceburg., De Deo, disp. 4, c. 2, art. 3).492.Cfr. Albertus a Bulsano, Theol. Dogmat., ed. Graun, Vol. II, p. 141, Innsbruck 1894.493.Cfr. Bellarmine, De Gratia et Libero Arbitrio, II, 12: “... haec responsio non videtur digna Chritianis, qui providentiam Dei erga homines ex sacris literis et ecclesiastica traditione didicerunt. Nam si non cadit passer in terram sine Patre nostro, qui in coelis est, quanto magis nos apud Deum pluris sumus illis?”494.“Definimus illorum animas, qui in actuali mortali peccato vel solo originali decedunt, mox in infernum descendere.” (Decret. Unionis, quoted by Denzinger-Bannwart, n. 693.)495.Cfr. Pallavicini, Hist. Conc. Trid., IX, 8.496.It occurs in his commentary on the Summa, 3a, qu. 68, art. 2, 11.497.Cfr. Heinrich-Gutberlet, Dogmatische Theologie, Vol. VIII, p. 295, Mainz 1897.498.On the probable fate of unbaptized infants cfr. Pohle-Preuss, God the Author of Nature and the Supernatural, pp. 300 sqq.499.Thesis II.500.Quoted supra, p. 156.501.Quoted supra, p. 157.502.On the whole question consult Franzelin, De Deo Uno, thes. 53, 3rd ed., Rome 1883.503.On the notion and existence of sufficient grace see supra, Ch. I, Sect. 2, No. 6.504.Conc. Trident., Sess. VI, can. 18: “Si quis dixerit, Dei praecepta homini etiam iustificato et sub gratia constituto esse ad observandum impossibilia, anathema sit.” (Denzinger-Bannwart, n. 828). Cfr. Sess. VI, cap. 11 (Denzinger-Bannwart, n. 804).505.“Aliqua Dei praecepta hominibus iustis volentibus et conantibus secundum praesentes, quas habent vires, sunt impossibilia: deest quoque illis gratia, quâ possibilia fiant.” (Denzinger-Bannwart, n. 1092.)506.On the distinction between gratia proxime sufficiens and gratia remote sufficiens, cfr. supra, pp. 43 sq.507.1 John V, 3 sq.: “Haec est caritas Dei, ut mandata eius custodiamus et mandata eius gravia non sunt (αἱ ἐντολαὶ αὐτοῦ βαρεῖαι οὐκ εἰσίν): quoniam omne quod natum est ex Deo [= iustus] vincit mundum.”508.Matth. XI, 30.509.1 Cor. X, 13: “Fidelis autem Deus est, qui non patietur vos tentari supra id quod potestis (πειραςθῆναι ὑπέρ ἡ δύνασθε), sed faciet etiam cum tentatione proventum (ἔκβασιν), ut possitis sustinere.”510. V. supra, pp. 65 sq.511.1 Cor. X, 12: “Itaque qui se existimat stare, videat ne cadat.”512.V. infra, Thesis II. Cfr. also Ecclus. II, 11 sqq.; John VI, 37; 2 Pet I, 10 sq.513.“Gratiam non omnibus dari.”514.Migne, P. L., XVII, 1073 sqq. Cfr. Bardenhewer-Shahan, Patrology, p. 515.515.Benignitas Dei generalis—specialis Dei misericordia.516.“Deo autem placuit et hanc [gratiam efficacem] multis tribuere et illam [sufficientem] a nemine submovere, ut ex utraque appareat, non negatum universitati, quod collatum est portioni.” (De Vocatione Omnium Gentium, II, 25.) For further information on the doctrinal character of this work see Fr. Wörter, Zur Dogmengeschichte des Semipelagianismus, Münster 1900.517.Chrysostom, Hom. in Matth., 82, n. 3.518.Augustine, Serm., 296: “Plus ausus erat, quam eius capacitas sustinebat.”519.Matth. XXVI, 41: “Watch ye and pray that ye enter not into temptation.”520.Lib. de Unitate Ecclesiae, 9: “Quis dubitaverit quod Iudas Christum, si voluisset, non utique tradidisset, et Petrus, si voluisset, ter Dominum non negasset?”521.John VI, 40.522.Cfr. Conc. Trident., Sess. VI, can. 19-21.523.Cfr. Schiffini, De Gratia Divina, pp. 573 sqq.524.Cfr. 1 Cor. X, 13.525.1 John V, 3 sq.526.Cfr. 1 John II, 16.527.De Natura et Gratia, c. 43, n. 50: “Deus impossibilia non iubet, sed iubendo admonet, et facere quod possis et petere quod non possis.”528.For an explanation of certain difficult passages bearing on this point in the writings of St. Augustine, see Schiffini, De Gratia Divina, pp. 531 sqq.529.V. supra, pp. 104 sq.530.Ez. XXXIII, 11: “Vivo ego, dicit Dominus Deus, nolo mortem impii, sed ut convertatur impius a via sua et vivat. Convertimini, convertimini a viis vestris pessimis.”531.2 Pet. III, 9: “Non tardat Dominus promissionem suam, sicut quidam existimant, sed patienter agit (μακροθυμεῖ) propter vos, nolens aliquos perire, sed omnes ad poenitentiam reverti (μὴ βουλόμενός τινας ἀπολέσθαι, ἀλλὰ πάντας εἰς μετάνοιαν χωρῆσαι).”532.Cfr. Is. V, 20.533.According to Ruiz (De Praedest., disp. 39, sect. 1), there are but very few divines (valde pauci) who hold this view.534.Wisd. XII, 10.535.Rom. II, 4 sq.: “An divitias bonitatis eius et patientiae et longanimitatis contemnis? Ignoras quoniam benignitas Dei ad poenitentiam (εἰς μετάνοιαν) te adducit? Secundum autem duritiem (σκληρότητα) tuam et impoenitens cor (ἀμετανόητον καρδίαν) thesaurizas tibi iram in die irae et revelationis iusti iudicii Dei, qui reddet unicuique secundum opera eius.” Cfr. Prov. I, 20 sqq.536.Ex. VII, 3: “Ego indurabo cor eius.”537.Ex. IX, 12: “Induravitque Dominus cor Pharaonis, etc.”538.Ex. VIII, 15.539.For the solution of other difficulties see Schiffini, De Gratia Divina, pp. 529 sq.540.St. Augustine, Enarr. in Ps., VI, n. 8: “Dedit illos in reprobum sensum (Rom. I, 28); nam ea est caecitas mentis. In eam quisquis datus fuerit, ab interiore Dei luce secluditur, sed nondum penitus, quum in hac vita est. Sunt enim tenebrae exteriores, quae magis ad diem iudicii pertinere intelliguntur, ut penitus extra Deum sit, quisquis, dum tempus est, corrigi noluerit.”541.St. Augustine, Retractationes, 419: “De quocunque quamvis pessimo homine hac in vita constituto non est desperandum.”542.Tract. in Ioa., XII, 39. Similarly ibid., LIII, n. 6. For a complete exposition of St. Augustine's teaching on this point consult Dechamps, De Haeresi Ianseniana, III, 6 sqq., and Palmieri, De Gratia Divina Actuali, thes. 40.543.Cfr. St. Thomas, De Veritate, qu. 24, art. 11: “Haec est obstinatio imperfecta, quâ aliquis potest esse obstinatus in statu viae, dum scilicet habet aliquis ita firmatam voluntatem in peccato, quod non surgunt motus ad bonum nisi debiles. Quia tamen aliqui surgunt, ex iis datur via, ut praeparentur ad gratiam.”544.Conc. Lateran. IV (1215), cap. “Firmiter”: “Et si post susceptionem baptismi quisquam prolapsus fuerit in peccatum, per veram potest semper poenitentiam reparari.” (Denzinger-Bannwart, n. 430.)545.Cfr. Conc. Trid., Sess. VI, cap. 14; Sess. XIV, cap. 1.546.“Pagani, Iudaei, haeretici aliique huius generis nullum omnino accipiunt a Iesu Christo influxum, adeoque hinc recte inferes, in illis esse voluntatem nudam et inermem sine omni gratia sufficienti.” (Denzinger-Bannwart, n. 1295.)547.“Extra ecclesiam nulla conceditur gratia.” (Denzinger-Bannwart, n. 1379.)548.Rom. II, 6 sqq.549.Rom. II, 10 sq.: “Gloria autem et honor et pax omni operanti bonum, Iudaeo primum et Graeco (Ἔλληνι=pagano); non enim est acceptio personarum (προσωποληψία) apud Deum.”550.σωτὴρ πάντων ἀνθρώπων, μάλιστα πιστωῶν.551.Cfr. 1 Tim. II, 1 sqq.; John I, 9.552.Ep. ad Corinth., 1, 7.553.ἐν γενεᾷ καὶ γενεᾷ.554.ἀλλότριοι τοῦ Θεοῦ.555.Hom. in Ioa., VIII, 1.556.II, c. 31.557.De Arbitrii Libertate, n. 19: “... quotidie per tempora, per dies, per momenta, per ἄτομα et cunctis et singulis.”558.Heb. XI, 6.559.“Initium, fundamentum et radix omnis iustificationis.” Sess. VI, cap. 8, apud Denzinger-Bannwart, n. 801.560.“Fides late dicta, ex testimonio creaturarum similive motivo, ad iustificationem sufficit.” (Denzinger-Bannwart, n. 1173.)561.“... fides, quâ Dei aspirante et adiuvante gratiâ ab eo revelata vera esse credimus, non propter intrinsecam rerum veritatem naturali rationis lumine perspectam, sed propter auctoritatem ipsius Dei revelantis, qui nec falli nec fallere potest.” (Sess. III, cap. 3; Denzinger-Bannwart, n. 1789.)562.“Quoniam vero sine fide impossible est placere Deo, ... ideo nemini unquam sine illa contigit iustificatio.” (Denzinger-Bannwart, n. 1793.)563.Rom. X, 17.564.Cfr. Acts X, 1 sqq.565.Card. Toletus, Comment. in S. Th., I, qu. 1, art. 1.566.Cfr. St. Thomas, De Verit., qu. 14, art.

11, ad 1: “Hoc ad divinam providentiam pertinet, ut cuilibet provideat de necessariis ad salutem, dummodo ex parte eius non impediatur. Si enim aliquis taliter (in silvis vel inter bruta animalia) nutritus ductum naturalis rationis sequeretur in appetitu boni et fuga mali, certissime est tenendum quod ei Deus vel per internam inspirationem revelaret ea, quae sunt ad credendum necessaria, vel aliquem fidei praedicatorem ad eum dirigeret, sicut misit Petrum ad Cornelium.”567.Gotti, De Fide, qu. 2, dub. 4, § 1: “Sententia negans fidem explicitam Christi et Trinitatis esse ita necessariam, ut sine ea nemo iustificari vel salvari queat, valde probabilis est. Eam enim videtur docere S. Thomas tum 2—2 p., qu. 10, art. 4, tum 3 p., qu. 69, art. 4, ubi de Cornelio Centurione ait: Ante baptismum Cornelius et alii similes consequuntur gratiam et virtutes per fidem Christi et desiderium baptismi implicite vel explicite.”568.Cfr. Fr. Schmid, Die ausserordentlichen Heilswege für die gefallene Menschheit, pp. 225 sqq., Brixen 1899.569.A. Fischer, De Salute Infidelium, Essen 1886; Heinrich-Gutberlet, Dogmatische Theologie, Vol. VIII, pp. 491 sqq. On their teaching see P. Minges, O. F. M., Compendium Theologiae Dogmaticae Generalis, pp. 270 sqq., Munich 1902.570.With regard to certain other controversies on this subject consult Schiffini, De Gratia Divina, pp. 535 sqq., and Tepe, Instit. Theol., Vol. III, pp. 109 sqq., Paris 1896.571.See Articles 1 and 2, supra.572.Conc. Trid., Sess. VI, cap. 12: “Arcanum divinae praedestinationis mysterium.”573.De Dono Perseverantiae, n. 21: “Ex duobus parvulis originali peccato pariter obstrictis cur iste assumatur, ille relinquatur et ex duobus aetate iam grandibus impiis, cur iste ita vocetur ut vocantem sequatur, ille autem aut non vocetur [praedicatione fidei] aut non ita vocetur, inscrutabilia sunt iudicia Dei.” On this mysterious dispensation see Scheeben, Die Mysterien des Christentums, § 99-103, 3rd ed., Freiburg 1912, and Palmieri, De Gratia Divina Actuali, thes. 62.574.Eph. I, 3 sqq., and in other passages.575.De Dono Persev., c. 10, n. 19: “Praedestinatio est gratiae praeparatio, gratia vero iam ipsa donatio.”576.V. infra, pp. 199 sqq.577.De Dono Persev., c. 14, n. 35: “Praedestinatio nihil est aliud quam praescientia et praeparatio beneficiorum Dei, quibus certissime liberantur [scil. salvantur] quicunque liberantur.”578.S. Theol., 1a, qu. 23, art. 2: “Praedestinatio est praeparatio gratiae in praesenti et gloriae in futuro.” On the Biblical, the Patristic, and the theological use of the term, see Chr. Pesch, Praelect. Dogmat., Vol. II, 3rd ed., pp. 189 sqq., Freiburg 1906.579.The Tridentine Council presupposes it as an unquestioned dogma (Sess. VI, cap. 12).580.Rom. VIII, 28 sqq.; “Scimus autem quoniam diligentibus Deum omnia cooperantur in bonum, iis qui secundum propositum vocati sunt sancti (κατὰ πρόθεσιν κλητοῖς οὔσιν). Nam quos praescivit, et praedestinavit conformes fieri imaginis Filii sui, ut sit ipse primogenitus in multis fratribus; quos autem praedestinavit, hos et vocavit; et quos vocavit, hos et iustificavit: quos autem iustificavit, illos et glorificavit.”581.Cfr. Eph. I, 4-11.582.De Praedestinatione Sanctorum, c. 25: “Praedestinationis huius fidem, quae contra novos haereticos novâ nunc solicitudine defenditur, nunquam Ecclesia Christi non habuit.”583.Resp. ad Obiect. Gallor., 1: “Praedestinationem Dei nullus Catholicus negat.”584.Ep. ad Rufin.: “Praedestinationem tam impium est negare quam ipsi gratiae contraire.”585.De Correptione et Gratia, c. 7, n. 14: “Horum si quisquam perit, fallitur Deus; sed nemo eorum perit, quia non fallitur Deus.” On the question how this infallible foreknowledge is compatible with the dogma of free-will, see Pohle-Preuss, God, His Knowability, Essence, and Attributes, pp. 364 sqq.586.Cfr. Apoc. XVII, 8: “Liber vitae, τὸ βιβλίον τῆς ζωῆς.” Cfr. St. Augustine, De Civ. Dei, XX, 13: “Praescientia Dei, quae non potest falli, liber vitae est.”587.Luke X, 20: “Gaudete quod nomina vestra scripta sunt in coelis.”588.Cfr. 2 Pet. I, 10: “Satagite, ut per bona opera certam (βεβαίαν) vestram vocationem et electionem faciatis.”589.Apoc. III, 5: “Non delebo nomen eius de libro vitae.” Cfr. Ex. XXXII, 32; Ps. LXVIII, 29.590.On the liber vitae, cfr. St. Thomas, S. Theol., 1a, qu. 24, art. 1-3; and Heinrich-Gutberlet, Dogmatische Theologie, Vol. VIII, § 435.591.De Corrept. et Grat., c. 13: “... quorum ita certus est numerus, ut nec addatur eis quisquam nec minuatur ex eis.”592.S. Theol., 1a, qu. 23, art. 7: “De numero omnium praedestinatorum hominum quis sit, dicunt quidam quod tot ex hominibus salvabuntur, quot angeli ceciderunt; quidam vero, quod tot ex hominibus salvabuntur, quot angeli remanserunt; quidam vero, quod tot ex hominibus salvabuntur, quot angeli ceciderunt et insuper tot quot fuerunt angeli creati. Sed melius dicitur quod soli Deo est cognitus numerus electorum in superna felicitate locandus, ut habet collecta pro vivis et defunctis.”593.De Bono Viduitatis, n. 28: “Quasi propter aliud retardetur hoc saeculum, nisi ut impleatur praedestinatus numerus ille sanctorum, quo citius impleto profecto nec terminus saeculi differetur.”594.Dieringer, Epistelbuch, “Fest Allerheiligen.”595.S. Theol., 1a, qu. 23, art. 7, ad 3: “Pauciores sunt qui salvantur.”596.Cfr. Heinrich-Gutberlet, Dogmat. Theol., Vol. VIII, pp. 363 sqq., and W. Schneider, Das andere Leben, 9th ed., pp. 476 sqq., Paderborn 1908.597.Le Rigorisme, le Nombre des Élus et la Doctrine du Salut, 2nd ed., Bruxelles 1899.598.De Paucitate Salvandorum quid Docuerunt Sancti, 3d ed., Bruxelles 1899.599.Cfr. 1 Tim. IV, 10: σωτὴρ πάντων ἀνθρώπων, μάλιστα πιστῶν. This opinion is convincingly defended by the Spanish theologian Genér (Theol. Dogmat. Scholast., II, 342 sqq., Rome 1767.) Timid souls may profitably ponder what Thomas à Kempis says in the Imitation, I, 25.600.Genér, Theol. Dogmat. Scholast., II, 342: “... ne dici possit cum dedecore et iniuria divinae maiestatis et clementiae, maius esse imperium daemonis quam Christi.”601.Lect. in Ep. ad Rom., VIII, 6: “Unde ponere quod aliquod meritum ex parte nostra praesupponatur, cuius praescientia sit ratio [scil. motivum] praedestinationis, nihil est aliud quam supponere gratiam dari ex meritis nostris [scil. naturalibus].” V. supra, Ch. II, Sect. 2.602.“Gratiam Dei secundum merita dari.”603.De Dono Perseverant., n. 53: “Quid autem coegit loca Scripturarum, quibus praedestinatio commendata est, copiosius et enucleatius isto nostro labore defendi, nisi quod Pelagiani dicunt, gratiam Dei secundum merita nostra [naturalia] dari?”604.Charles Du Plessis d'Argentré (d. 1740), after a careful study of all Scholastic works written between 1120 and 1708, concluded: “Veteres Scholastici de causa praedestinationis omnino considerate et ad gratiam et ad gloriam praecipue agebant. Idea nolebant eam esse ex praevisis meritis, quia gratia, quae in ea includitur, non datur nec proin praedestinatur ob praevisa merita.” (De Praedest., c. 10, § 1).605.V. infra, Part II, Ch. III, Sect. 3.606.E.g., Bañez, Alvarez, Lemos, Gonet, Contenson, Goudin.607.E.g., Berti and Norisius.608.E.g., Suarez, Ruiz, De Lugo, Bellarmine.609.“Nisi breviati fuissent dies illi, non fieret salva omnis caro, sed propter electos (διὰ τοὺς ἐκλεκτούς) breviabuntur dies illi.... Surgent enim pseudochristi, ... ita ut in errorem inducantur, si fieri potest, etiam electi.”610.Cfr. Col. III, 12; 1 Pet. I, 1.611.“Non volentis neque currentis, sed miserentis est Dei ... Cuius vult miseretur, et quem vult indurat.” On the meaning of this text v. supra, pp. 137, 177.612.Cfr. Franzelin, De Deo Uno, thes. 65; Heinrich-Gutberlet, Dogmat. Theol., Vol. VIII, pp. 345 sqq.; Chr. Pesch, Prael. Dogmat., Vol. II, 3rd ed., pp. 212 sqq., Freiburg 1906; Val. Weber, Kritische Geschichte der Exegese des 9. Kapitels des Römerbriefes, Würzburg 1889.613.Die Lehre von der Heiligung, p. 242, 3rd ed., Paderborn 1885.614.E.g., Petrus de Comitibus, O. S. A. (De Praedest. et Reprobat., disp. 3, art. 4 sqq.), Tricassinus (De Praedest.), and the Jesuits Lessius, Gregory of Valentia, Franzelin, and Schrader.615.De Deo Uno, p. 677: “Si vero dissensus esset manifestus, ut prudenter [cum ceteris patribus] conciliari non posset, tum sane non dubitarem, cum Pighio, Catharino, Osorio, Camerario, Maldonato, Toleto, Petavio, reverenter ab Augustino discedere, quum haec non posset esse nisi privata eius sententia.”616.De Praedest., qu. 4.617.Comment. in S. Theol. S. Thomae Aqu., I, qu. 23, art. 5, conclus. 2.618.De Deo, X, col. 9.619.A careful analysis of the Augustinian texts bearing on this question will be found in the Theol. Wirceburg., De Deo Uno, n. 231 sqq., and Franzelin, De Deo Uno, thes. 53.620.Cfr. Heinrich-Gutberlet, Dogmat. Theologie, Vol. VIII, pp. 351 sqq.621.Clypeus Thomist., De Praedest., disp. 2, § 2, n. 26: “Qui ordinate vult, prius vult finem quam media ad finem. Sed Deus ordinate vult. Ergo prius vult finem quam media ad illum. Atqui gloria est finis et merita sunt media ad illum conducentia. Ergo prius vult gloriam quam merita, et consequenter electio ad gloriam non potest esse ex praevisione meritorum.”622.Cfr. Heinrich-Gutberlet, Dogmat. Theol., Vol. VIII, p. 330.623.V. Art. 4, No. 2, infra. The opposite opinion is defended by Billuart De Deo, diss. 9, art. 4, § 3 (ed. Lequette, p. 386).624.Orth. Praed., c. 1, n. 7: “Deus primo praeparavit dona gratiae ac deinde eos, quos praevidebat bene usuros eiusmodi donis, elegit ad vitam aeternam.”625.“... sententiam illam antiquitate, suavitate ac Scripturarum nativâ auctoritate nobilissimam de praedestinatione ad gloriam post praevisa merita semper ut Dei misericordiae ac gratiae magis consentaneam, veriorem ac amabiliorem existimavi.” (Cfr. Traité de l'Amour de Dieu, III, 5).626.V. supra, pp. 153 sqq.627.V. supra, No. 4.628.2 Tim. IV, 7 sq.: “Bonum certamen certavi, cursum consummavi, fidem servavi; in reliquo reposita est (ἀπόκειται=praeparata ab aeterno) mihi corona iustitiae, quam reddet (ἀποδώσει) mihi Dominus in illa die, iustus index.” Cfr. 1 Cor. IX, 24 sqq.; Apoc. II, 7, 26.629.Matth. XXV, 34 sqq.: “Venite, benedicti Patris mei, possidete paratum vobis regnum a constitutione mundi.”630.De Deo, ed. Lequette, p. 391.631.For instance, John VIII, 44; 1 John III, 8; Acts XIII, 10.632.Cfr. Tepe, Inst. Theol., Vol. III, pp. 289 sqq., Paris 1896; Heinrich-Gutberlet, Dogmat. Theol., Vol. VIII, § 430.633.Lessius, Antapol., prop. 8: “Tenent hanc sententiam omnes Patres Graeci, adeo ut communiter dicatur esse sententia Graecorum.”634.Hom. in Matth., 80, n. 2: “Haereditate possidete regnum quasi proprium, quasi paternum et vestrum, iam olim vobis debitum; priusquam enim existeretis, haec vobis parata erant et disposita, quia ego vos tales futuros esse praescivi.”635.In Rom., VIII, 29 (Migne, P. G., LXXXII, 142): “Non simpliciter praedestinavit, sed quum praescivisset, praedestinavit.”636.In Ps., 64, n. 5: “Multi vocati sunt, sed pauci electi.... Itaque non res indiscreti iudicii est electio, sed ex meriti delectu facta discretio est.”637.De Fide, V, 6, 83: “Unde et Apostolus ait: quos praescivit, et praedestinavit (Rom. VIII, 29); non enim ante praedestinavit quam praescivit, sed quorum merita praescivit, eorum praemia praedestinavit.” Cfr. Franzelin, De Deo Uno, thes. 59; Lessius, De Praedest. et Reprob., sect. 2, n. 7 sqq.638.De Gratia, II, 11.639.Cfr. O. Rottmanner, O. S. B., Der Augustinismus, München 1892; O. Pfülf, S. J., “Zur Prädestinationslehre des hl. Augustinus” in the Innsbruck Zeitschrift für kath. Theologie, 1893, pp. 483 sqq.640.V. supra, pp. 200 sqq., 216 sqq.641.Cfr. Franzelin, De Deo Uno, thes. 64.642.Comment. in IV Libros Sent., 1, dist. 41: “Eligatur [ea sententia] quae magis placet, dum tamen salvetur libertas divina sine aliqua iniustitia et alia quae salvanda sunt circa Deum.”643.Many Scholastic utterances bearing on this subject have been collected by Lessius, De Praedest. et Reprob., sect. 2, n. 7 (Opusc. II, pp. 208 sqq., Paris 1878).644.Comment. in Quatuor Libros Sent., 1, dist. 41, qu. 1.645.Comment. in Quatuor Libros Sent., 1, dist. 41, art. 2.646.S. Theol., 1a, qu. 23, disp. 3, art. 4.647.In his treatise De Praedestinatione, dedicated to the Council of Trent.648.De Deo, disp. 9, art. 3.649.De Praedest. et Reprob., Paris edition of the Opuscula, 1878, p. 412: “... privilegia eius omnem modum superant et ad nullum alium sunt extendenda.”650.Sent., 1, dist. 40: “... est praescientia iniquitatis quorundam et praeparatio damnationis eorumdem.”651.Supra, Art. 3, No. 4.652.Calvin's teaching in his Inst., l. III, c. 21, 24. On Arminianism see J. F. Loughlin in the Catholic Encyclopedia, Vol. I, pp. 740 sqq.653.“Aliquos vero ad malum divinâ potestate praedestinatos esse non solum non credimus, sed etiam, si sunt qui tantum malum credere velint, cum omni detestatione illis anathema dicimus.” (Denzinger-Bannwart, n. 200.)654.Sess. VI, can. 17: “Si quis iustificationis gratiam nonnisi praedestinatis ad vitam contingere dixerit, reliquos vero omnes qui vocantur, vocari quidem, sed gratiam non accipere, utpote divinâ potestate praedestinatos ad malum, anathema sit.” (Denzinger-Bannwart, n. 827.)655.V. supra, Art. 1.656.V. supra, Art. 2, Thesis II.657.Cfr. Pohle-Preuss, God: His Knowability, Essence, and Attributes, pp. 251 sqq.658.V. supra, pp. 201 sqq.659.1 Pet. II, 7 sq.: “Non credentibus autem [Christus] ... lapis offensionis ... qui offendunt verbo nec credunt, in quo (εἰς δ) et positi sunt.”660.“In hoc positi, i.e. praedestinati sunt, ut non credant.”661.“And he shall be a sanctification to you. But for a stone of stumbling and for a rock of offense to the two houses of Israel, for a snare and a ruin to the inhabitants of Jerusalem.”662.“And whosoever shall fall on this stone, shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it shall grind him to powder.”663.Cfr. Oecumen., in h. l.: “Ad quod positi sunt, non dicitur, quasi a Deo ad hoc essent destinati; nulla enim causa perditionis ministratur ab eo, qui omnes homines vult salvos fieri.”664.Contr. Iulian., III, 18, 35: “Bonus est Deus, iustus est Deus: potest aliquos sine bonis meritis liberare, quia bonus est; non potest quemquam sine malis meritis damnare, quia iustus est.”665.Resp. ad XII Object. Vincent.: “Voluntate exierunt, voluntate ceciderunt, et quia praesciti sunt casuri, non sunt praedestinati; essent autem praedestinati, si essent reversuri et in sanctitate remansuri, ac per hoc praedestinatio Dei multis est causa standi, nemini est causa labendi.”666.Ad Monim., l. I. Cfr. Petavius, De Deo, X, 7 sqq.667.Clypeus Thomist., Vol. II, tr. 5, disp. 5, art. 2, n. 23.668.Cfr. Limbourg, S. J., in the Innsbruck Zeitschrift für kath. Theologie, 1879, pp. 203 sqq.669.Cfr. Suarez, De Praedest., V, 4 sqq.670. Conc. Trident., Sess. V, can. 5.671.Which explains why both theories have the same defenders. V. supra, Art. 3, No. 4.672.Bañez, Alvarez, Gonet.673.“Deus non serio vult, sed vellet salvare etiam reprobos, nisi per hoc impediretur pulchritudo universi.”674.V. supra, Art. 1 and 2.675.De Praedest., V, 8, 8: “Non est in potestate hominis, cum non-electione seu cum non-praedestinatione aut, quod idem est, cum reprobatione negativa actu ponere seu componere suam aeternam salutem.” Cfr. Franzelin, De Deo Uno, p. 583, 3rd ed., Rome 1888.676.“Deus ex omnibus hominibus, quos infectos originali peccato praevidit, efficaciter ex meritis Christi venturi quosdam elegit ad gloriam, et alios in poenam eiusdem originalis peccati et ad ostensionem suae iustitiae erga illos et maioris misericordiae erga electos voluit permittere, ut deficerent a consecutione gloriae seu positive eis non voluit gloriam.... Ex vi huius intentionis efficacis excogitavit media apta ad consecutionem talis finis, et videns in aliquibus hominibus esse aptum medium in solo originali peccato eos relinquere, in aliis vero permittere, ut cadant in haec vel illa peccata actualia ac in illis perseverent, has permissiones per subsequentem electionem approbavit. Et tandem ... per actum imperii sui intellectus haec media ad praedictum finem ordinavit.” Clyp. Thomist., Vol. II, disp. 5, art. 4, n. 155.677.De Reprob., c. 3, n. 6.678.De Praedest., V, 7, 14: “Electio ad finem est ratio dandi media efficacia seu infallibilia ad illum; ergo negatio illius electionis erit suo modo ratio non dandi media, quae cognoscuntur congrua et infallibilia ad illum finem consequendum.”679.2 Pet. III, 9: “... nolens aliquos perire, sed omnes ad poenitentiam reverti.”680.De Praedest., sect. 2, n. 13: “Secundum communem aestimationem hominum paria videntur, Deum velle ut pereas et nolle te ponere in electorum suorum numero neque gratiam congruam et perseverantiam dare; aeque enim infallibiliter ex huiusmodi decretis sequeretur damnatio. Et si alterutrum horum decretorum esset subeundum, quivis censeret sibi esse indifferens, utrum eligatur, quum utrumque ante praevisionem operum sit conceptum.” The teaching of St. Augustine and that of St. Thomas on this point is in dispute. See Chr. Pesch, Praelect. Dogmat., Vol. II, 3rd ed., pp. 230 sqq., and Heinrich-Gutberlet, Dogmatische Theol., Vol. VIII, § 433.681.In his treatise De Servo Arbitrio.682.Cfr. Denifle, Luther und Luthertum in der ersten Entwicklung, Vol. I, Mainz 1904.683.Instit. Christ. Religionis, l. II.684.Cfr. Schiffini, De Gratia Divina, pp. 378 sqq.685.Cfr. Pohle-Preuss, God the Author of Nature and the Supernatural, pp. 291 sqq.686.Sess. VI, can. 4: “Si quis dixerit, liberum hominis arbitrium a Deo motum et excitatum nihil cooperari assentiendo Deo vocanti ... neque posse dissentire, si velit, sed velut inanime quoddam nihil omnino agere mereque passive se habere, anathema sit.” (Denzinger-Bannwart, n. 814.)687.Cfr. Pohle-Preuss, op. cit. (note 5), pp. 295 sq.688.In support of this contention Jansenius quoted St. Augustine, In Gal., n. 49: “Quod amplius nos delectat, secundum id operemur necesse est.”689.J. Forget in the Catholic Encyclopedia, Vol.