Роберт Бёртон

«Анатомия меланхолии»

Страница 49 из 56 · 54 900 зн. · 63 мин. чтения

1825. Imprimis vero appetitus, seu concupiscentia nimia rei alicujus, honestae vel inhonestae, phantasiam laedunt; unde multi ambitiosi, philauti, irati, avari, insani, &c. Felix Plater, l. 3. de mentis alien.

1826. Aulica vita colluvies ambitionis, cupiditatis, simulationis, imposturae, fraudis, invidiae, superbiae Titannicae diversorium aula, et commune conventiculum assentandi artificum, &c. Budaeus de asse. lib. 5.

1827. In his Aphor.

1828. Plautus Curcul. Act. 4. Sce. 1.

1829. Tom. 2. Si examines, omnes miseriae causas vel a furioso contendendi studio, vel ab injusta cupiditate, origine traxisse scies. Idem fere Chrysostomus com. in c. 6. ad Roman. ser. 11.

1830. Cap. 4. 1.

1831. Ut sit iniquus in deum, in proximum, in seipsum.

1832. Si vero, Crateva, inter caeteras herbarum radices, avaritiae radicem secare posses amaram, ut nullae reliquiae essent, probe scito, &c.

1833. Cap. 6. Dietae salutis: avaritia est amor immoderatus pecuniae vel acquirendae, vel retinendae.

1834. Ferum profecto dirumque ulcus animi, remediis non cedens medendo exasperatur.

1835. Malus est morbus maleque afficit avaritia siquidem censeo, &c. avaritia difficilius curatur quam insania: quoniam hac omnes fere medici laborant. Hib. ep. Abderit.

1836. Qua re non es lassus? lucrum faciendo: quid maxime delectabile? lucrari.

1837. Extremos currit mercator ad Indos. Hor.

1838. Hom. 2. aliud avarus aliud dives.

1839. Divitiae ut spinae animum hominis timoribus, solicitudinibus, angoribus mirifice pungunt, vexant, cruciant. Greg. in hom.

1840. Epist. ad Donat. cap. 2.

1841. Lib. 9. ep. 30.

1842. Lib. 9. cap. 4. insulae rex titulo, sed animopecuniae miserabile mancipium.

1843. Hor. 10. lib. 1.

1844. Danda est hellebori multo pars maxima avaris.

1845. Luke. xii. 20. Stulte, hac nocte eripiam animam tuam.

1846. Opes quidem mortalibus sunt dementia Theog.

1847. Ed. 2. lib. 2. Exonerare cum se possit et relevare ponderibus pergit magis fortunis augentibus pertinaciter incubare.

1848. Non amicis, non liberis, non ipsi sibi quidquam impertit, possidet ad hoc tantum, ne possidere alteri liceat, &c. Hieron. ad Paulin. tam deest quod habet quam quod non habet.

1849. Epist. 2. lib. 2. Suspirat in convivio, bibat licet gemmis et toro molliore marcidum corpus condiderit, vigilat in pluma.

1850. Angustatur ex abundantia, contristatur ex opulentia, infelix praesentibus bonis, infelicior in futuris.

1851. Illorum cogitatio nunquam cessat qui pecunias supplere diligunt. Guianer. tract. 15. c. 17.

1852. Hor. 3. Od. 24. Quo plus sunt potae, plus sitiunter aquae.

1853. Hor. l. 2. Sat. 6. O si angulus ille proximus accedat, qui nunc deformat agellum.

1854. Lib. 3. de lib. arbit. Immoritur studiis, et amore senescit habendi.

1855. Avarus vir inferno est similis, &c. modum non habet, hoc egentior quo plura habet.

1856. Erasm. Adag. chil. 3. cent. 7. pro. 72 Nulli fidentes omnium formidant opes, ideo pavidum malum vocat Euripides: metuunt tempestates ob frumentum, amicos ne rogent, inimicos ne laedant, fures ne rapiant, bellum timent, pacem timent, summos, medios, infinos.

1857. Hall Char.

1858. Agellius, lib. 3. cap. 1. interdum eo sceleris perveniunt ob lucrum, ut vitam propriam commutent.

1859. Lib. 7. cap. 6.

1860. Omnes perpetuo morbo agitantur, suspicatur omnes timidus sibique ob aurum insidiari putat, nunquam quiescens, Plin. Prooem. lib. 14.

1861. Cap. 18. in lecto jacens interrogat uxorem an arcam probe clausit, an capsula, &c. E lecto surgens nudus et absque calceis, accensa lucerna omnia obiens et lustrans, et vix somno indulgens.

1862. Curis extenuatus, vigilans et secum supputans.

1863. Cave quenquam alienum in aedes intromiseris. Ignem extinqui volo, ne causae quidquam sit quod te quisquam quaeritet. Si bona fortuna veniat ne intromiseris; Occlude sis fores ambobus pessulis. Discrutior animi quia domo abeundum est mihi: Nimis hercule invitus abeo, nec quid agam scio.

1864. Ploras aquam profundere, &c. periit dum fumus de tigillo exit foras.

1865. Juv. Sat. 14.

1866. Ventrocosus, nudus, pallidus, laeva pudorem occultans, dextra siepsum strangulans, occurit autem exeunti poenitentia his miserum conficiens, &c.

1867. Luke XV.

1868. Boethius.

1869. In Oeconom. Quid si nunc ostendam eos qui magna vi argenti domus inutiles aedificant, inquit Socrates.

1870. Sarisburiensis Polycrat. l. 1. c. 14. venatores omnes adhuc institutionem redolent centaurorum. Raro invenitur quisquam eorum modestus et gravis, raro continens, et ut credo sobrius unquam.

1871. Pancirol. Tit. 23. avolant opes cum accipitre.

1872. Insignis venatorum stultitia, et supervacania cura eorum, qui dum nimium venationi insistunt, ipsi abjecta omni humanitate in feras degenerant, ut Acteon, &c.

1873. Sabin. in Ovid. Metamor.

1874. Agrippa de vanit. scient. Insanum venandi studium, dum a novalibus arcentur agricolae subtrahunt praedia rusticis, agricolonis praecluduntur sylvae et prata pastoribus ut augeantur pascua feris.—Majestatis reus agricola si gustarit.

1875. A novalibus suis arcentur agricolae, dum ferae habeant vagandi libertatem: istis, ut pascua augeantur, praedia subtrahuntur, &c. Sarisburiensis.

1876. Feris quam hominibus aequiores. Cambd. de Guil. Conq. qui 36 Ecclesias matrices depopulatus est ad forestam novam. Mat. Paris.

1877. Tom. 2. de vitis illustrium, l. 4. de vit. Leon. 10.

1878. Venationibus adeo perdite studebat et aucupiis.

1879. Aut infeliciter venatus tam impatiens inde, ut summos saepe viros acerbissimis contumeliis oneraret, et incredibile est quali vultus animique habitu dolorem iracundiamque praeferret, &c.

1880. Unicuique autem hoc a natura insitum est, ut doleat sicubi erraverit aut deceptus sit.

1881. Juven. Sat. 8. Nec enim loculis comitan tibus itur, ad casum tabulae, posita sed luditur arca Leinnius instit. ca. 44. mendaciorum quidem, et perjuriorum et paupertatis mater est alea, nullam habens patrimonii reverentiam, quum illud effuderit, sensim in furta delabitur et rapinas. Saris, polycrat. l. 1. c. 5.

1882. Damhoderus.

1883. Dan. Souter.

1884. Petrar. dial. 27.

1885. Salust.

1886. Tom. 3 Ser. de Allea.

1887. Plutus in Aristop. calls all such gamesters madmen. Si in insanum hominem contigero. Spontaneum ad se trahunt furorem, et os, et nares et oculos rivos faciunt furoris et diversoria, Chrys. hom. 17.

1888. Pascasius Justus l. 1. de alea.

1889. Seneca.

1890. Hall.

1891. In Sat. 11. Sed deficiente crumena: et crescente gula, quis te manet exitus—rebus in ventrem mersis.

1892. Spartian. Adriano.

1893. Alex. ab. Alex. lib. 6. c. 10. Idem Gerbelius, lib. 5. Grae. disc.

1894. Fines Moris.

1895. Justinian in Digestis.

1896. Persius Sat. 5. “One indulges in wine, another the die consumes, a third is decomposed by venery.”

1897. Poculum quasi sinus in quo saepe naufragium faciunt, jactura tum pecuniae tum mentis Erasm. in Prov. calicum remiges. chil. 4. cent. 7. Pro. 41.

1898. Ser. 33. ad frat. in Eremo.

1899. Liberae unius horae insaniam aeterno temporis taedio pensant.

1900. Menander.

1901. Prov. 5.

1902. Merlin, cocc. “That momentary pleasure blots out the eternal glory of a heavenly life.”.

1903. Hor.

1904. Sagitta quae animam penetrat, leviter penetrat, sed non leve infligit vulnus sup. cant.

1905. Qui omnem pecuniarum contemptum habent, et nulli imaginationis totius munsi se immiscuerint, et tyrannicas corporis concupiscentias sustinuerint hi multoties capti a vana gloria omnia perdiderunt.

1906. Hac correpti non cogitant de medela.

1907. Dii talem a terris avertite pestem.

1908. Ep ad Eustochium, de custod. virgin.

1909. Lyps. Ep. ad Bonciarium.

1910. Ep. lib. 9. Omnia tua scripta pulcherrima existimo, maxime tamen illa, quae de nobis.

1911. Exprimere non possum quam sit jucundum, &c.

1912. Hierom. et licet nos indignos dicimus et calidus rubor ora perfundat, attamen ad laudem suam intrinsecus animae laetantur.

1913. Thesaur. Theo.

1914. Nec enim mihi cornea fibra est. Per.

1915. E manibus illis, Nascentur violae. Pers. 1. Sat.

1916. Omnia enim nostra, supra modum placent.

1917. Fab. l. 10. c. 3. Ridentur mala componunt carmina, verum gaudent scribentes, et se venerantur, et ultra. Si taceas laudant, quicquid scripsere beati. Hor. ep. 2. l. 2.

1918. Luke xviii. 10.

1919. De meliore luto finxit praecordia Titan.

1920. Auson. sap. Chil. 3. cent. 10. pro. 97.

1921. Qui se crederet neminem ulla u re praestantiorem.

1922. Tanto fastu scripsit, ut Alexandri gesta inferiora scriptis suis existimaret, Io. Vossius lib. 1. cap. 9. de hist.

1923. Plutarch. vie. Catonis.

1924. Nemo unquam Poeta aut Orator, qui quenquam se meliorem arbitraretur.

1925. Consol. ad Pammachium mundi Philosophus, gloriae animal, et popularis aurae et rumorum venale mancipium.

1926. Epist. 5. Capitoni suo Diebus ac noctibus, hoc solum cogito si qua me possum levare humo. Id voto meo sufficit, &c.

1927. Tullius.

1928. Ut nomen meum scriptis, tuis illustretur. Inquies animus studio aeternitatis, noctes et dies angebatur. Hensius forat. uneb. de Scal.

1929. Hor. art. Poet.

1930. Od. Vit. l. 3. Jamque opus exegi. Vade liber felix Palingen. lib. 18.

1931. In lib. 8.

1932. De ponte dejicere.

1933. Sueton. lib. degram.

1934. Nihil libenter audiunt, nisi laudes suas.

1935. Epis. 56. Nihil aliud dies noctesque cogitant nisi ut in studiis suis laudentur ab hominibus.

1936. Quae major dementia aut dici, aut excogitari potest, quam sic ob gloriam cruciari? Insaniam istam domine longe fac a me. Austin. cons. lib. 10. cap. 37.

1937. “As Camelus in the novel, who lost his ears while he was looking for a pair of horns.”

1938. Mart. l. 5. 51.

1939. Hor. Sat. 1. l. 2.

1940. Lib. cont. Philos. cap. 1.

1941. Tul. som. Scip.

1942. Boethius.

1943. Putean. Cisalp. hist. lib. 1.

1944. Plutarch. Lycurgo.

1945. Epist. 13. Illud te admoneo, ne eorum more facias, qui non proficere, sed conspici cupiunt, quae in habitu tuo, aut genere vitae notabilia sunt. Asperum cultum et vitiosum caput, negligentiorem barbam, indictum argento odium, cubile humi positum, et quicquid ad laudem perversa via sequitur evita.

1946. Per.

1947. Quis vero tam bene modulo suo metiri se novit, ut eum assiduae et immodicae laudationes non moveant? Hen. Steph.

1948. Mart.

1949. Stroza. “If you will accept divine honours, we will willingly erect and consecrate altars to you.”

1950. Justin.

1951. Livius. Gloria tantum elatus, non ira, in medios hostes irruere, quod completis muris conspici se pugnantem, a muro spectantibus, egregium ducebat.

1952. “Applauded virtue grows apace, and glory includes within it an immense impulse.”

1953. I demens, et suevas curre per Alpes, Aude Aliquid, &c. ut pueris placeas, et declamatio fias. Juv. Sat. 10.

1954. In moriae Encom.

1955. Juvenal. Sat. 4.

1956. “There is nothing which overlauded power will not presume to imagine of itself.”

1957. Sueton. c. 12. in Domitiano.

1958. Brisonius.

1959. Antonius ab assentatoribus evectus Librum se patrem apellari jussit, et pro deo se venditavit redimitus hedera, et corona velatus aurea, et thyrsum tenens, cothurnisque succinctus curru velut Liber pater vectus est Alexandriae. Pater. vol. post.

1960. Minervae nuptias ambit, tanto furore percitus, ut satellites mitteret ad videndum num dea in thalamis venisset, &c.

1961. Aelian. li. 12.

1962. De mentis alienat. cap. 3.

1963. Sequiturque superbia formam. Livius li. 11. Oraculum est, vivida saepe ingenia, luxuriare hac et evanescere multosque sensum penitus amisisse. Homines intuentur, ac si ipsi non essent homines.

1964. Galeus de rubeis, civis noster faber ferrarius, ob inventionem instrumenti Cocleae olim Archimedis dicti, prae laetitia insanivit.

1965. Insania postmodum correptus, ob nimiam inde arrogantiam.

1966. Bene ferre magnam disce fortunam Hor. Fortunam reverenter habe, quicunque repente Dives ab exili progrediere loco. Ausonius.

1967. Processit squalidus et submissus, ut hesterni Diei gaudium intemperans hodie castigaret.

1968. Uxor Hen. 8.

1969. Neutrius se fortunae extremum libenter experturam dixit: sed si necessitas alterius subinde imponeretur, optare se difficilem et adversam: quod in hac nulli unquam defuit solatium, in altera multis consilium, &c. Lod. Vives.

1970. Peculiaris furor, qui ex literis fit.

1971. Nihil magis auget, ac assidua studia, et profundae cogitationes.

1972. Non desunt, qui ex jugi studio, et intempestiva lucubratione, huc devenerunt, hi prae caeteris enim plerunque melancholia solent infestari.

1973. Study is a continual and earnest meditation, applied to something with great desire. Tully.

1974. Et illi qui sunt subtilis ingenii, et multae praemeditationis, de facili incidunt in melancholiam.

1975. Ob studiorum solicitudinem lib. 5. Tit. 5.

1976. Gaspar Ens Thesaur Polit. Apoteles. 31. Graecis hanc pestem relinquite quae dubium non est, quin brevi omnem iis vigorem ereptura Martiosque spiritus exhaustura sit; Ut ad arma tractanda plane inhabiles futuri sint.

1977. Knoles Turk. Hist.

1978. Acts, xxvi. 24.

1979. Nimiis studiis melancholicus evasit, dicens se Biblium in capite habere.

1980. Cur melancholia assidua, crebrisque deliramentis vexentur eorum animi ut desipere cogantur.

1981. Solers quilibet artifex instrumenta sua diligentissime curat, penicellos pictor; malleos incudesque faber ferrarius; miles equos, arma venator, auceps aves, et canes, Cytharam Cytharaedus, &c. soli musarum mystae tam negligentes sunt, ut instrumentum illud quo mundum universum metiri solent, spiritum scilicet, penitus negligere videantur.

1982. Arcus et arma tibi non sunt imitanda Dianae. Si nunquam cesses tendere mollis erit. Ovid.

1983. Ephemer.

1984. Contemplatio cerebrum exsiccat et extinguit calorem naturalem, unde cerebrum frigidum et siccum evadit quod est melancholicum. Accedit ad hoc, quod natura in contemplatione, cerebro prorsus cordique intenta, stomachum heparque destituit, unde ex alimentis male coctis, sanguis crassus et niger efficitur, dum nimio otio membrorum superflui vapores non exhalant.

1985. Cerebrum exsiccatur, corpora sensim gracilescunt.

1986. Studiosi sunt Cacectici et nunquam bene colorati, propter debilitatem digestivae facultatis, multiplicantur in iis superfluitates. Jo. Voschius parte 2. cap. 5. de peste.

1987. Nullus mihi per otium dies exit, partem noctis studiis dedico, non vero somno, sed oculos vigilia fatigatos cadentesque, in operam detineo.

1988. Johannes Hanuschias Bohemus. nat. 1516. eruditus vir, nimiis studiis in Phrenesin incidit. Montanus instances in a Frenchman of Tolosa.

1989. Cardinalis Caecius; ob laborem, vigiliam, et diuturna studia factus Melancholicus.

1990. Perls. Sat. 3. They cannot fiddle; but, as Themistocles said, he could make a small town become a great city.

1991. Perls. Sat.

1992. Ingenium sibi quod vanas desumpsit Athenas et septem studiis annos dedit, insenuitque. Libris et curis statua taciturnius exit, Plerunque et risu populum quatit, Hor. ep. 1. lib. 2.

1993. Translated by M. B. Holiday.

1994. Thomas rubore confusus dixit se de argumento cogitasse.

1995. Plutarch. vita Marcelli, Nec sensit urbem captam, nec milites in domum irruentes, adeo intentus studiis, &c.

1996. Sub Furiae larva circumivit urbem, dictitans se exploratorem ab inferis venisse, delaturum daemonibus mortalium pecata.

1997. Petronius. Ego arbitror in scholis stultissimos fieri, quia nihil eorum quae in usu habemus aut audiunt aut vident.

1998. Novi meis diebus, plerosque studiis literarum deditos, qui disciplinis admodum abundabant, sed si nihil civilitatis habent, nec rem publ. nec domesticam regere norant. Stupuit Paglarensis et furti vilicum accusavit, qui suem foetam undecim pocellos, asinam unum duntaxat pullam enixam retulerat.

1999. Lib. 1. Epist. 3. Adhuc scholasticus tantum est; quo genere hominum, nihil aut est simplicius, aut sincerius aut melius.

2000. Jure privilegiandi, qui ob commune bonum abbreviant sibi vitam.

2001. Virg. 6. Aen.

2002. Plutarch, vita ejus. Certum agricolationis lucrum, &c.

2003. Quotannis fiunt consules et proconsules. Rex et Poeta quotannis non nascitur.

2004. Mat. 21.

2005. Hor. epis. 20. l. 1.

2006. Lib 1. de contem. amor.

2007. Satyricon.

2008. Juv, Sat. 5.

2009. Ars colit astra.

2010. Aldrovandus de Avibus. l. 12. Gesner, &c.

2011. Literas habent queis sibi et fortunae suae maledicant. Sat. Menip.

2012. Lib. de libris Propriis fol. 24.

2013. Praefat translat. Plutarch.

2014. Polit. disput. laudibus extollunt eos ac si virtutibus pollerent quos ob infinita scelera potius vituperare oporteret.

2015. Or as horses know not their strength, they consider not their own worth.

2016. Plura ex Simonidis familiaritate Hieron consequutus est, quam ex Hieronis Simonides.

2017. Hor. lib. 4. od. 9.

2018. Inter inertes et Plebeios fere jacet, ultimum locum habens, nisi tot artis virtutisque insignia, turpiter, obnoxie, supparisitando fascibus subjecerit protervae insolentisque potentiae, Lib. I. de contempt. rerum fortuitarum.

2019. Buchanan. eleg. lib.

2020. In Satyricon. intrat senex, sed culta non ita speciosus, ut facile appararet eum hac nota literatum esse, quos divites odisse solent. Ego inquit Poeta sum: Quare ergo tam male vestitus es? Propter hoc ipsum; amor ingenii neminem unquam divitem fecit.

2021. Petronius Arbiter.

2022. Oppressus paupertate animus nihil eximium, aut sublime cogitare potest, amoenitates literarum, aut elegantiam, quoniam nihil praesidii in his ad vitae commodum videt, primo negligere, mox odisse incipit. Hens.

2023. Epistol. quaest. lib. 4. Ep. 21.

2024. Ciceron. dial. lib. 2.

2025. Epist. lib. 2.

2026. Ja. Dousa Epodon. lib. 2. car. 2.

2027. Plautus.

2028. Barc. Argenis lib. 3.

2029. Joh. Howson 4 Novembris 1597. the sermon was printed by Arnold Hartfield.

2030. Pers. Sat. 3.

2031. E lecto exsilientes, ad subitum tintinnabuli plausum quasi fulmine territi. I.

2032. Mart.

2033. Mart.

2034. Sat. Menip.

2035. Lib. 3. de cons.

2036. I had no money, I wanted impudence, I could not scramble, temporise, dissemble: non pranderet olus, &c. vis dicam, ad palpandum et adulandum penitus insulsus, recudi non possum, jam senior ut sim talis, et fingi nolo, utcunque male cedat in rem meam et obscurus inde delitescam.

2037. Vit. Crassi. nec facile judicare potest utrum pauperior cum primo ad Crassum, &c.

2038. Deum habent iratum, sibique mortem aeternam acquirunt, aliis miserabilem ruinam. Serrarius in Josuam, 7. Euripides.

2039. Nicephorus lib. 10. cap. 5.

2040. Lord Cook, in his Reports, second part, fol. 44.

2041. Euripides.

2042. Sir Henry Spelman, de non temerandis Ecclesiis.

2043. 1 Tim. 42.

2044. Hor.

2045. Primum locum apud omnes gentes habet patritius deorum cultus, et geniorum, nam hunc diutissime custodiunt, tam Graeci quam Barbari, &c.

2046. Tom. 1. de steril. trium annorum sub Elia sermone.

2047. Ovid. Fast.

2048. De male quaesitis vix gaudet tertius haeres.

2049. Strabo. lib. 4. Geog.

2050. Nihil facilius opes evertet, quam avaritia et fraude parta. Et si enim seram addas tali arcae et exteriore janua et vecte eam communias, intus tamen fraudem et avaritiam, &c. In 5. Corinth.

2051. Acad. cap. 7.

2052. Ars neminem habet inimicum praeter ignorantem.

2053. He that cannot dissemble cannot live.

2054. Epist. quest. lib. 4. epist. 21. Lipsius.

2055. Dr. King, in his last lecture on Jonah, sometime right reverend lord bishop of London.

2056. Quibus opes et otium, hi barbaro fastu literas contemnunt.

2057. Lucan. lib. 8.

2058. Spartian. Soliciti de rebus minis.

2059. Nicet. 1. Anal. Fumis lucubrationum sordebant.

2060. Grammaticis olim et dialecticis Jurisque Professoribus, qui specimen eruditionis dedissent eadem dignitatis insignia decreverunt Imperatores, quibus ornabant heroas. Erasm. ep. Jo. Fabio epis. Vien.

2061. Probus vir et Philosophus magis praestat inter alios homines, quam rex inclitus inter plebeios.

2062. Heinsius praefat. Poematum.

2063. Servile nomen Scholaris jam.

2064. Seneca.

2065. Haud facile emergunt, &c.

2066. Media quod noctis ab hora sedisti qua nemo faber, qua nemo sedebat, qui docet obliquo lanam deducere ferro: rara tamen merces. Juv. Sat. 7.

2067. Chil. 4. Cent. 1. adag. J.

2068. Had I done as others did, put myself forward, I might have haply been as great a man as many of my equals.

2069. Catullus, Juven.

2070. All our hopes and inducements to study are centred in Caesar alone.

2071. Nemo est quem non Phaebus hic noster, solo intuitu lubentiorem reddat.

2072. Panegyr.

2073. Virgil.

2074. Rarus enim ferme sensus communis in illa Fortuna. Juv. Sat. 8.

2075. Quis enim generosum dixerit hunc que Indignus genere, et praeclaro nomine tantum, Insignis. Juve. Sat. 8.

2076. I have often met with myself, and conferred with divers worthy gentlemen in the country, no whit inferior, if not to be preferred for divers kinds of learning to many of our academics.

2077. Ipse licet Musis venias comitatus Homere, Nil tamen attuleris, ibis Homere foras.

2078. Et legat historicos auctores, noverit omnes Tanquam ungues digitosque suos. Juv. Sat. 7.

2079. Juvenal.

2080. Tu vero licet Orpheus sis, saxa sono testudinis emolliens, nisi plumbea eorum corda, auri vel argenti malleo emollias, &c. Salisburiensis Policrat. lib. 5. c. 10.

2081. Juven. Sat. 7.

2082. Euge bene, no need, Dousa epod. lib. 2.—dos ipsa scientia sibique congiarium est.

2083. Quatuor ad portas Ecclesias itus ad omnes; sanguinis aut Simonis, praesulis atque Dei. Holcot.

2084. Lib. contra Gentiles de Babila martyre.

2085. Praescribunt, imperant, in ordinem cogunt, ingenium nostrum prout ipsis vicebitur, astriugunt et relaxant ut papilionem pueri aut bruchum filo demitturit, aut attrahunt, nos a libidine sua pendere aequum censentes. Heinsins.

2086. Joh. 5.

2087. Epist. lib. 2. Jam suffectus in locum demortui, protinus exortus est adversarius, &c. post multos labores, sumptus, &c.

2088. Jun. Acad. cap. 6.

2089. Accipiamus pecuniam, demittamus asinum ut apud Patavinos, Italos.

2090. Hos non ita pridem perstrinxi, in Philosophastro Commaedia latina, in Aede Christi Oxon, publice habita, Anno 1617. Feb. 16.

2091. Sat. Menip.

2092. 2 Cor. vii. 17.

2093. Comment. in Gal.

2094. Heinsius.

2095. Ecclesiast.

2096. Luth. in Gal.

2097. Pers. Sat. 2.

2098. Sallust.

2099. Sat. Menip.

2100. Budaeus de Asse, lib. 5.

2101. Lib. de rep. Gallorum.

2102. Campian.

2103. As for ourselves (for neither are we free from this fault) the same guilt, the same crime, may be objected against us: for it is through our fault, negligence, and avarice, that so many and such shameful corruptions occur in the church (both the temple and the Deity are offered for sale), that such sordidness is introduced, such impiety committed, such wickedness, such a mad gulf of wretchedness and irregularity—these I say arise from all our faults, but more particularly from ours of the University. We are the nursery in which those ills are bred with which the state is afflicted; we voluntarily introduce them, and are deserving of every opprobrium and suffering, since we do not afterwards encounter them according to our strength. For what better can we expect when so many poor, beggarly fellows, men of every order, are readily and without election, admitted to degrees? Who, if they can only commit to memory a few definitions and divisions, and pass the customary period in the study of logics, no matter with what effect, whatever sort they prove to be, idiots, triflers, idlers, gamblers, sots, sensualists, ——mere ciphers in the book of life Like those who boldly woo'd Ulysses' wife; Born to consume the fruits of earth: in truth, As vain and idle as Pheacia's youth;

only let them have passed the stipulated period in the University, and professed themselves collegians: either for the sake of profit, or through the influence of their friends, they obtain a presentation; nay, sometimes even accompanied by brilliant eulogies upon their morals and acquirements; and when they are about to take leave, they are honoured with the most flattering literary testimonials in their favour, by those who undoubtedly sustain a loss of reputation in granting them. For doctors and professors (as an author says) are anxious about one thing only, viz., that out of their various callings they may promote their own advantage, and convert the public loss into their private gains. For our annual officers wish this only, that those who commence, whether they are taught or untaught is of no moment, shall be sleek, fat, pigeons, worth the plucking. The Philosophastic are admitted to a degree in Arts, because they have no acquaintance with them. And they are desired to be wise men, because they are endowed with no wisdom, and bring no qualification for a degree, except the wish to have it. The Theologastic (only let them pay) thrice learned, are promoted to every academic honour. Hence it is that so many vile buffoons, so many idiots everywhere, placed in the twilight of letters, the mere ghosts of scholars, wanderers in the market place, vagrants, barbels, mushrooms, dolts, asses, a growling herd, with unwashed feet, break into the sacred precincts of theology, bringing nothing along with them but an impudent front, some vulgar trifles and foolish scholastic technicalities, unworthy of respect even at the crossing of the highways. This is the unworthy, vagrant, voluptuous race, fitter for the hog sty (haram) than the altar (aram), that basely prostitute divine literature; these are they who fill the pulpits, creep into the palaces of our nobility after all other prospects of existence fail them, owing to their imbecility of body and mind, and their being incapable of sustaining any other parts in the commonwealth; to this sacred refuge they fly, undertaking the office of the ministry, not from sincerity, but as St. Paul says, huckstering the word of God. Let not any one suppose that it is here intended to detract from those many exemplary men of which the Church of England may boast, learned, eminent, and of spotless fame, for they are more numerous in that than in any other church of Europe: nor from those most learned universities which constantly send forth men endued with every form of virtue. And these seminaries would produce a still greater number of inestimable scholars hereafter if sordidness did not obscure the splendid light, corruption interrupt, and certain truckling harpies and beggars envy them their usefulness. Nor can any one be so blind as not to perceive this—any so stolid as not to understand it—any so perverse as not to acknowledge how sacred Theology has been contaminated by those notorious idiots, and the celestial Muse treated with profanity. Vile and shameless souls (says Luther) for the sake of gain, like flies to a milk-pail, crowd round the tables of the nobility in expectation of a church living, any office, or honour, and flock into any public hall or city ready to accept of any employment that may offer. “A thing of wood and wires by others played.” Following the paste as the parrot, they stutter out anything in hopes of reward: obsequious parasites, says Erasmus, teach, say, write, admire, approve, contrary to their conviction, anything you please, not to benefit the people but to improve their own fortunes. They subscribe to any opinions and decisions contrary to the word of God, that they may not offend their patron, but retain the favour of the great, the applause of the multitude, and thereby acquire riches for themselves; for they approach Theology, not that they may perform a sacred duty, but make a fortune: nor to promote the interests of the church, but to pillage it: seeking, as Paul says, not the things which are of Jesus Christ, but what may be their own: not the treasure of their Lord, but the enrichment of themselves and their followers. Nor does this evil belong to those of humbler birth and fortunes only, it possesses the middle and higher ranks, bishops excepted. “O Pontiffs, tell the efficacy of gold in sacred matters!” Avarice often leads the highest men astray, and men, admirable in all other respects: these find a salvo for simony; and, striking against this rock of corruption, they do not shear but flay the flock; and, wherever they teem, plunder, exhaust, raze, making shipwreck of their reputation, if not of their souls also. Hence it appears that this malady did not flow from the humblest to the highest classes, but vice versa, so that the maxim is true although spoken in jest—“he bought first, therefore has the best right to sell.” For a Simoniac (that I may use the phraseology of Leo) has not received a favour; since he has not received one he does not possess one; and since he does not possess one he cannot confer one. So far indeed are some of those who are placed at the helm from promoting others, that they completely obstruct them, from a consciousness of the means by which themselves obtained the honour. For he who imagines that they emerged from their obscurity through their learning, is deceived; indeed, whoever supposes promotion to be the reward of genius, erudition, experience, probity, piety, and poetry (which formerly was the case, but nowadays is only promised) is evidently deranged. How or when this malady commenced, I shall not further inquire; but from these beginnings, this accumulation of vices, all her calamities and miseries have been brought upon the Church; hence such frequent acts of simony, complaints, fraud, impostures— from this one fountain spring all its conspicuous iniquities. I shall not press the question of ambition and courtly flattery, lest they may be chagrined about luxury, base examples of life, which offend the honest, wanton drinking parties, &c. Yet; hence is that academic squalor, the muses now look sad, since every low fellow ignorant of the arts, by those very arts rises, is promoted, and grows rich, distinguished by ambitious titles, and puffed up by his numerous honours; he just shows himself to the vulgar, and by his stately carriage displays a species of majesty, a remarkable solicitude, letting down a flowing beard, decked in a brilliant toga resplendent with purple, and respected also on account of the splendour of his household and number of his servants. There are certain statues placed in sacred edifices that seem to sink under their load, and almost to perspire, when in reality they are void of sensation, and do not contribute to the stony stability, so these men would wish to look like Atlases, when they are no better than statues of stone, insignificant scrubs, funguses, dolts, little different from stone. Meanwhile really learned men, endowed with all that can adorn a holy life, men who have endured the heat of mid-day, by some unjust lot obey these, dizzards, content probably with a miserable salary, known by honest appellations, humble, obscure, although eminently worthy, needy, leading a private life without honour, buried alive in some poor benefice, or incarcerated for ever in their college chambers, lying hid ingloriously. But I am unwilling to stir this sink any longer or any deeper; hence those tears, this melancholy habit of the muses; hence (that I may speak with Secellius) is it that religion is brought into disrepute and contempt, and the priesthood abject; (and since this is so, I must speak out and use a filthy witticism of the filthy) a foetid. crowd, poor, sordid, melancholy, miserable, despicable, contemptible.

2104. Proem lib. 2. Nulla ars constitui poset.

2105. Lib. 1. c. 19. de morborum causis. Quas declinare licet aut nulla necessitate utimur.

2106. Quo semel est imbuta recens servabit odorem Testa diu. Hor.

2107. Sicut valet ad fingendas corporis atque animi similitudines vis et natura seminis, sic quoque lactis proprietas. Neque id in hominibus solum, sed in pecudibus animadversum. Nam si ovium lacte hoedi, aut caprarum agni alerentur, constat fieri in his lanam duriorem, in illis capillum gigni severiorem.

2108. Adulta in ferarum persequatione ad miraculum usque sagax.

2109. Tam animal quodlibet quam homo, ab illa cujus lacte nutritur, naturam contrahit.

2110. Improba, informis, impudica, temulenta, nutrix, &c. quoniam in moribus efformandis magnam saepe partem igenium altricis et natura lactis tenet.

2111. Hircanaeque admorunt ubera Tigres, Virg.

2112. Lib. 2. de Caesaribus.

2113. Beda c. 27. l. 1 Eccles. hist.

2114. Ne insitivo lactis alimento degeneret corpus, et animus corrumpatur.

2115. Lib. 3. de civ. convers.

2116. Stephanus.

2117. To. 2. Nutrices non quasvis, sed maxime probas deligamus.

2118. Nutrix non sit lasciva aut temulenta. Hier.

2119. Prohibendum ne stolida lactet.

2120. Pers.

2121. Nutrices interdum matribus sunt meliores.

2122. Lib. de morbis capitis, cap. de mania; Haud postrema causa supputatur educatio, inter has mentis abalienationis causas. Injusta noverca.

2123. Lib. 2. cap. 4.

2124. Idem. Et quod maxime nocet, dum in teneris ita timent nihil conantur.

2125. “The pupil's faculties are perverted by the indiscretion of the master.”

2126. Praefat. ad Testam.

2127. Plus mentis paedagogico supercilio abstulit, quam unquam praeceptis suis sapientiae instillavit.

2128. Ter. Adel. 3. 4.

2129. Idem. Ac. 1. sc. 2. “Let him feast, drink, perfume himself at my expense: If he be in love, I shall supply him with money. Has he broken in the gates? they shall be repaired. Has he torn his garments? they shall be replaced. Let him do what he pleases, take, spend, waste, I am resolved to submit.”

2130. Camerarius em. 77. cent. 2. hath elegantly expressed it an emblem, perdit amando, &c.

2131. Prov. xiii. 24. “He that spareth the rod hates his son.”

2132. Lib. de consol. Tam Stulte pueros diligimus ut odisse potius videamur, illos non ad virtutem sed ad injuriam, non ad eruditionem sed ad luxum, non ad virtutem sed voluptatem educantes.

2133. Lib. 1. c. 3. Educatio altera natura, alterat animos et voluntatem, atque utinam (inquit) liberorum nostrorum mores non ipsi perderemus, quum infantiam statim deliciis solvimus: mollior ista educatio, quam indulgentiam vocamus, nervos omnes, et mentis et corporis frangit; fit ex his consuetudo, inde natura.

2134. Perinde agit ac siquis de calceo sit sollicitus, pedem nihil curet. Juven. Nil patri minus est quam filius.

2135. Lib. 3. de sapient: qui avaris paedagogis pueros alendos dant, vel clausos in coenobiis jejunare simul et sapere, nihil aliud agunt, nisi ut sint vel non sine stultitia eruditi, vel non integra vita sapientes.

2136. Terror et metus maxime ex improviso accedentes ita animum commovent, ut spiritus nunquam recuperent, gravioremque melancholiam terror facit, quam quae ab interna causa fit. Impressio tam fortis in spiritibus humoribusque cerebri, ut extracta tota sanguinea massa, aegre exprimatur, et haec horrenda species melancholiae frequenter oblata mihi, omnes exercens, viros, juvenes, senes.

2137. Tract. de melan. cap. 7. et 8. non ab intemperie, sed agitatione, dilatatione, contractione, motu spirituum.

2138. Lib. de fort. et virtut. Alex. praesertim ineunte periculo, ubi res prope adsunt terribiles.

2139. Fit a visione horrenda, revera apparente, vel per insomnia, Platerus.

2140. A painter's wife in Basil, 1600. Somniavit filium bello mortuum, inde Melancholica consolari noluit.

2141. Senec. Herc. Oet.

2142. Quarta pars comment. de Statu religionis in Gallia sub Carolo. 9. 1572.

2143. Ex occursu daemonum aliqui furore corripiuntur, et experientia notum est.

2144. Lib. 8. in Arcad.

2145. Lucret.

2146. Puellae extra urbem in prato concurrentes, &c. maesta et melancholica domum rediit per dies aliquot vexata, dum mortua est. Plater.

2147. Altera trans-Rhenana ingressa sepulchrum recens apertum, vidit cadaver, et domum subito reversa putavit eam vocare, post paucos dies obiit, proximo sepulchre collocata. Altera patibulum sero praeteriens, metuebat ne urbe exclusa illic pernoctaret, unde melancholica facta, per multos annos laboravit. Platerus.

2148. Subitus occursus, inopinata lectio.

2149. Lib. de auditione.

2150. Theod. Prodromus lib. 7. Amorum.

2151. Effuso cernens fugientes agmine turmas, Quis mea nunc inflat cornua Faunus ait. Alciat. embl. 122.

2152. Jud. 6. 19.

2153. Plutarchus vita ejus.

2154. In furorem cum sociis versus.

2155. Subitarius terrae motus.

2156. Caepit inde desipere cum dispendio sanitatis, inde adeo dementans, ut sibi ipsi mortem inferret.

2157. Historica relatio de rebus Japonicis Tract. 2. de legat, regis Chinensis, a Lodovico Frois Jesuita. A. 1596. Fuscini derepente tanta acris caligo et terraemotus, ut multi capite dolerent, plurimus cor moerore et melancholia obrueretur. Tantum fremitum edebat, ut tonitru fragorem imitari videretur, tantamque, &c. In urbe Sacai tam horrificus fuit, ut homines vix sui compotes essent a sensibus abalienati, moerore oppressi tam horrendo spectaculo, &c.

2158. Quum subit illius tristissima noctis Imago.

2159. Qui solo aspectu medicinae movebatur ad purgandum.

2160. Sicut viatores si ad saxum impegerint, aut nautae, memores sui casus, non ista modo quae offendunt, sed et similia horrent perpetuo et tremunt.

2161. Leviter volant graviter vulnerant. Bernardus.

2162. Ensis sauciat corpus, mentem sermo.

2163. Sciatis eum esse qui a nemine fere aevi sui magnate, non illustre stipendium habuit, ne mores ipsorum Satyris suis notaret. Gasp. Barthius praefat. parnodid.

2164. Jovius in vita ejus, gravissime tulit famosis libellis nomen suum ad Pasquilli statuam fuisse laceratum, decrevitque ideo statuam demoliri, &c.

2165. Plato, lib. 13. de legibus. Qui existimationem curant, poetas vereantur, quia magnam vim habent ad laudandum et vituperandum.

2166. Petulanti splene cachinno.

2167. Curial. lib. 2. Ea quorundam est inscitia, ut quoties loqui, toties mordere licere sibi putent.

2168. Ter. Eunuch.

2169. Hor. ser. lib. 2. Sat. 4. “Provided he can only excite laughter, he spares not his best friend.”

2170. Lib. 2.

2171. De orat.

2172. Laudando, et mira iis persuadendo.

2173. Et vana inflatus opinione, incredibilia ac ridenda quaedam Musices praecepta commentaretur, &c.

2174. Ut voces nudis parietibus illisae, suavius ac acutius resilirent.

2175. Immortalitati et gloriae suae prorsus invidentes.

2176. 2. 2 dae quaest 75. Irrisio mortale peccatum.

2177. Psal. xv. 3.

2178. Balthazar Castilio lib. 2. de aulico.

2179. De sermone lib. 4. cap. 3.

2180. Fol. 55. Galateus.

2181. Tully Tusc. quaest.

2182. “Every reproach uttered against one already condemned is mean-spirited.”

2183. Mart. lib. 1. epig. 35.

2184. Tales joci ab injuriis non possint discerni. Galateus fo. 55.

2185. Pybrac in his Quadraint 37.

2186. Ego hujus misera fatuitate et dementia conflictor. Tull. ad Attic li. 11.

2187. Miserum est aliena vivere quadra. Juv.

2188. Crambae bis coctae. Vitae me redde priori.

2189. Hor.

2190. De tranquil animae.

2191. Lib. 8.

2192. Tullius Lepido Fam. 10. 27.

2193. Boterus l. 1. polit. cap. 4.

2194. Laet. descrip. Americae.

2195. If there be any inhabitants.

2196. In Taxari. Interdiu quidem collum vinctum est, et manus constricta, noctuvero totum corpus vincitur, ad has miserias accidit corporis faetor, strepitus ejulantium, somni brevitas, haec omnia plane molesta et intolerabilia.

2197. In 9 Rhasis.

2198. William the Conqueror's eldest son.

2199. Salust. Romam triumpho ductus tandemque in carcerem conjectus, animi dolore periit.

2200. Camden in Wiltsh. miserum senem ita fame et calamitatibus in carcere fregit, inter mortis metum, et vitae tormenta, &c.

2201. Vies hodie.

2202. Seneca.

2203. Com. ad Hebraeos.

2204. Part. 2. Sect. 3. Memb. 3.

2205. Quem ut difficilem morbum pueris tradere formidamus. Plut.

2206. Lucan. l. 1.

2207. As in the silver mines at Friburgh in Germany. Fines Morison.

2208. Euripides.

2209. Tom. 4. dial. minore periculo Solem quam hunc defixis oculis licet intueri.

2210. Omnis enim res, virtus, fama, decus, divina, humanaque pulchris Divitiis parent. Hor. Ser. l. 2. Sat. 3. Clarus eris, fortis justus, sapiens, etiam rex. Et quicquid volet. Hor.

2211. Et genus, et formam, regina pecunia donat. Money adds spirits, courage, &c.

2212. Epist. ult. ad Atticum.

2213. Our young master, a fine towardly gentleman, God bless him, and hopeful; why? he is heir apparent to the right worshipful, to the right honourable, &c.

2214. O nummi, nummi: vobis hunc praestat honorem.

2215. Exinde sapere eum omnes dicimus, ac quisque fortunam habet. Plaut. Pseud.

2216. Aurea fortuna, principum cubiculis reponi solita. Julius Capitolinus vita Antonini.

2217. Petronius.

2218. Theologi opulentis adhaerent, Jurisperiti pecuniosis, literati nummosis, liberalibus artifices.

2219. Multi illum juvenes, multae petiere puellae.

2220. “He may have Danae to wife.”

2221. Dummodo sit dives barbarus, ille placet.

2222. Plut. in Lucullo, a rich chamber so called.

2223. Panis pane melior.

2224. Juv. Sat. 5.

2225. Hor. Sat. 5. lib. 2.

2226. Bohemus de Turcis et Bredenbach.

2227. Euphormio.

2228. Qui pecuniam habens, elati sunt animis, lofty spirits, brave men at arms; all rich men are generous, courageous, &c.

2229. Nummus ait pro me nubat Cornubia Romae.

2230. “A diadem is purchased with gold; silver opens the way to heaven; philosophy may be hired for a penny; money controls justice; one obolus satisfies a man of letters; precious metal procures health; wealth attaches friends.”

2231. Non fuit apud mortales ullum excellentius certamen, non inter celeres celerrimo, non inter robustos robustissimo, &c.

2232. Quicquid libet licet.

2233. Hor. Sat. 5. lib. 2.

2234. Cum moritur dives concurrunt undique cives: Pauperis ad funus vix est ex millibus unus.

2235. Et modo quid fuit ignoscat mihi genius tuus, noluisses de manu ejus nummos accipere.

2236. that wears silk, satin, velvet, and gold lace, must needs be a gentleman.

2237. Est sanguis utque spiritus pecunia mortalibus.

2238. Euripides.

2239. Xenophon. Cyropaed. l. 8.

2240. In tenui rara est facundia panno. Juv.

2241. Hor. “more worthless than rejected weeds.”

2242. Egere est offendere, et indigere scelestum esse. Sat. Menip.

2243. Plaut. act. 4.

2244. Nullum tam barbarum, tam vile munus est, quod non lubentissime obire velit gens vilissima.

2245. Lausius orat. in Hispaniam.

2246. Laet. descrip. Americiae.

2247. “Who daily faint beneath the burdens they are compelled to carry from place to place: for they carry and draw the loads which oxen and asses formerly used, &c.”

2248. Plautus.

2249. Leo. Afer. ca. ult. l. 1. edunt non ut bene vivant, sed ut fortiter laborent. Heinsius.

2250. Munster de rusticis Germaniae, Cosmog. cap. 27. lib. 3.

2251. Ter. Eunuch.

2252. Pauper paries factus, quem caniculae commingant.

2253. Lib. 1. cap ult.

2254. Deos omnes illis infensos diceres: tam pannosi, famefracti, tot assidue malis afficiuntur, tanquam pecora quibus splendor rationis emortuus.

2255. Peregrin. Hieros.

2256. Nihil omnino meliorem vitam degunt, quam ferae in silvis, jumenta in terris. Leo Afer.

2257. Bartholomeus a Casa.

2258. Ortelius in Helvetia. Qui habitant in Caesia valle ut plurimum latomi, in Oscella valle cultrorum fabri fumarii, in Vigetia sordidum genus hominum, quod repurgandis caminis victum parat.

2259. I write not this any ways to upbraid, or scoff at, or misuse poor men, but rather to condole and pity them by expressing, &c.

2260. Chremilus, act. 4. Plaut.

2261. Paupertas durum onus miseris mortalibus.

2262. Vexat censura columbas.

2263. Deux ace non possunt, et sixeinque solvere nolunt; Omnibus est notum quater tre solvere totum.

2264. Scandia, Africa, Lithuania.

2265. Montaigne, in his Essays, speaks of certain Indians in France, that being asked how they liked the country, wondered how a few rich men could keep so many poor men in subjection, that they did not cut their throats.

2266. Augustas animas animoso in pectore versans.

2267. “A narrow breast conceals a narrow soul.”

2268. Donatus vit. ejus.

2269. “Publius Scipio, Laelius and Furius, three of the most distinguished noblemen at that day in Rome, were of so little service to him, that he could scarcely procure a lodging through their patronage.”

2270. Prov. xix. 7. “Though he be instant, yet they will not.”

2271. Petronius.

2272. Non est qui doleat vicem, ut Petrus Christum, jurant se hominem non novisse.

2273. Ovid, in Trist.

2274. Horat.

2275. Ter. Eunuchus, act. 2.

2276. Quid quod materiam praebet causamque jocandi: Si toca sordida sit, Juv. Sat. 2.

2277. Hor.

2278. In Phaenis.

2279. Odyss. 17.

2280. Idem.

2281. Mantuan.

2282. “Since cruel fortune has made Sinon poor, she has made him vain and mendacious.”

2283. De Africa Lib. 1. cap. ult.

2284. 4. de legibus. furacissima paupertas, sacrilega, turbis, flagitiosa, omnium malorum opifex.

2285. Theognis.

2286. Dipnosophist lib. 12. Millies potius moriturum (si quis sibi mente constaret) quam tam vilis et aerumnosi victus communionem habere.

2287. Gasper Vilela Jesuita epist. Japon. lib.

2288. Mat. Riccius expedit. in Sinas lib. 1. c. 3.

2289. Vos Romani procreatos filios feris et canibus exponitis, nunc strangulatis vel in saxum eliditis, &c.

2290. Cosmog. 4. lib. cap. 22. vendunt liberos victu carentes tanquam pecora interdum et seipsos; ut apud divites saturentur cibis.

2291. Vel honorum desperatione vel malorum perpessione fracti el fatigati, plures violentas manus sibi inferunt.

2292. Hor.

2293. Ingenio poteram superas volitare per arces: Ut me pluma levat, sic grave mergit onus.

2294. Terent.

2295. Hor. Sat. 3. lib. 1.

2296. “They cannot easily rise in the world who are pinched by poverty at home.”

2297. Paschalius.

2298. Petronius.

2299. Herodotus vita ejus. Scaliger in poet. Potentiorum aedes ostratim adiens, aliquid accipiebat, canens carmina sua, concomitante eum puerorum choro.

2300. Plautus Ampl.

2301. Ter. Act. 4. Scen. 3. Adelph. Hegio.

2302. Donat. vita ejus.

2303. “Reduced to the greatest necessity, he withdrew from the gaze of the public to the most remote village in Greece.”

2304. Euripides.

2305. Plutarch, vita ejus.

2306. Vita Ter.

2307. Gomesius lib. 3. c. 21. de sale.

2308. Ter. Eunuch. Act. 2. Scen. 2.

2309. Liv. dec. 9. l. 2.

2310. Comineus.

2311. He that hath 5l. per annum coming in more than others, scorns him that has less, and is a better man.

2312. Prov. xxx. 8.

2313. De anima, cap. de maerore.

2314. Lib. 12. epist.

2315. “Oh sweet offspring; oh my very blood; oh tender flower, &c.”

2316. Vir. 4. Aen.

2317. Patres mortuos coram astantes et filios, &c. Marcellus Donatus.

2318. Epist. lib. 2. Virginium video audio defunctum cogito, alloquor.

2319. Calphurnius Graecus. “Without thee, ah! wretched me, the lillies lose their whiteness, the roses become pallid, the hyacinth forgets to blush neither the myrtle nor the laurel retains its odours.”

2320. Chaucer.

2321. Praefat. lib. 6.

2322. Lib. de obitu Satyri fratris.

2323. Ovid. Met.

2324. Plut. vita ejus.

2325. Nobilis matrona melancholica ob mortem mariti.

2326. Ex matris obitu in desperationem incidit.

2327. Mathias a Michou. Boter. Amphitheat.

2328. Lo. Vertoman. M. Polus Venetus lib. 1. cap. 54. perimunt eos quos in via obvios habent, dicentes, Ite, et domino nostro regi servile in alia vita. Nec tam in homines insaniunt sed in equos, &c.

2329. Vita ejus.

2330. Lib. 4. vitae ejus, auream aetatem condiderat ad humani generis salutem quum nos statim ab optimi principis excessu. vere ferream, pateremur, famem, pestem, &c.

2331. Lib. 5. de asse.

2332. Maph. “They became fallen in feelings, as the great forest laments its fallen leaves.”

2333. Ortelius Itinerario: ob annum integrum a cantu, tripudiis et saltationibus tota civitas abstinere jubetur.

2334. Virg.

2335. See Barletius de vita et ob. Scanderbeg. lib. 13. hist.

2336. Mat. Paris.

2337. Juvenalis.

2338. Multi qui res amatas perdiderant, ut filios, opes, non sperantes recuperare, propter assiduam talium considerationem melancholici fiunt, ut ipse vidi.

2339. Stanihurstus Hib. Hist.

2340. Cap. 3. Melancholia semper venit ab jacturam pecuniae, victoriae, repulsam, mortem liberorum, quibus longo post tempore animus torquetur, et a dispositione sit habitus.

2341. Consil. 26.

2342. Nubrigensis.

2343. Epig. 22.

2344. Lib. 8. Venet. hist.

2345. Templa ornamentis nudata, spoliata, in stabula equorum et asinorum versa, &c. Insulae humi conculcatae, peditae, &c.

2346. In oculis maritorum dilectissimae conjuges ab Hispanorum lixis constupratae sunt. Filiae magnatum thoris destinatae, &c.

2347. Ita fastu ante unum mensem turgida civitas, et cacuminibos coelum pulsare visa, ad inferos usque paucis diebus dejecta.

2348. Sect. 2. Memb. 4. Subs. 3. fear from ominous accidents, destinies foretold.

2349. Accersunt sibi malum.

2350. Si non observemus, nihil valent. Polidor.

2351. Consil. 26. l. 2.

2352. Harm watch harm catch.

2353. Geor. Bucha.

2354. Juvenis solicitus de futuris frustra, factus melancholicus.

2355. Pausanius in Achaicis lib. 7. Ubi omnium eventus dignoscuntur. Speculum tenui suspensum funiculo demittunt: et ad Cyaneas petras ad Lycicae fontes, &c.

2356. Expedit. in Sinas, lib. 1. c. 3.

2357. Timendo praeoccupat, quod vitat, ultro provocatque quod fugit, gaudetque moerens et lubens miser fuit. Heinsius Austriac.

2358. “Must I be deprived of this life,—of those possessions?”

2359. Tom. 4. dial. 8 Cataplo. Auri puri mille talenta, me hodie tibi daturum promitto, &c.

2360. Ibidem. Hei mihi quae relinquenda praedia? quam fertiles agri! &c.

2361. Adrian.

2362. Industria superflua circa res inutiles.

2363. Flavae secreta Minervae ut viderat Aglauros. Ov. Met. 2.

2364. Contra Philos. cap. 61.

2365. Mat. Paris.

2366. Seneca.

2367. Jos. Scaliger in Gnomit. “To profess a disinclination for that knowledge which is beyond our reach, is pedantic ignorance.”

2368. “A virtuous woman is the crown of her husband.” Prov. xii. 4. “but she,” &c. &c.

2369. Lib. 17. epist. 105.

2370. Titionatur, candelabratur, &c.

2371. Daniel in Rosamund.

2372. Chalinorus lib. 9. de repub. Angl.

2373. Elegans virgo invita cuidam e nostratibus nupsit, &c.

2374. Prov.

2375. De increm. urb. lib. 3. c. 3. tanquam diro mucrone confossi, his nulla requies, nulla delectatio, solicitudine, gemitu, furore, desperatione, timore, tanquam ad perpetuam aerumnam infeliciter rapti.

2376. Humfredus Llwyd epist. ad Abrahamum Ortelium. M. Vaughan in his Golden Fleece. Litibus et controversiis usque ad omnium bonorum consumptionem contendunt.

2377. Spretaeque injuria formae.

2378. Quaeque repulsa gravis.

2379. Lib. 36. c. 5.

2380. Nihil aeque amarum, quam diu pendere: quidam aequiore animo ferunt praecidi spem suam quam trahi. Seneca cap. 3. lib. 2. de Den. Virg. Plater observat. lib. 1.

2381. Turpe relinqui est, Hor.

2382. Scimus enim generosas naturas, nulla re citius moveri, aut gravius affici quam contemptu ac despicientia.

2383. At Atticum epist. lib. 12.

2384. Epist. ad Brutum.

2385. In Phaeniss.

2386. In laudem calvit.

2387. Ovid.

2388. E Cret.

2389. Hor. Car. Lib. 3. Ode. 27.

2390. Hist. lib. 6.

2391. Non mihi si centum linguae sint, oraque centum. Omnia causarum percurrere nomina possem.

2392. Celius l. 17. cap. 2.

2393. Ita mente exagitati sunt, ut in triremi se constitutos putarent, marique vadabundo tempestate jactatos, proinde naufragium veriti, egestis undique rebus vasa omnia in viam e fenestris, seu in mare praecipitarunt: postridie, &c.

2394. Aram vobis servatoribus diis erigemus.

2395. Lib. de gemmis.

2396. Quae gestatae infelicem et tristem reddunt, curas augent, corpus siccant, somnum minuunt.

2397. Ad unum die mente alienatus.

2398. Part. 1. Sect. 2. Subsect. 3.

2399. Juven. Sat. 3.

2400. Intus bestiae minutae multae necant. Numquid minutissima sunt grana arenae? sed si arena amplius in navem mittatur, mergit illam; quam minutae guttae, pluviae? et tamen implent flumina, domus ejiciunt, timenda ergo ruina multiuidinis, si non magnitudinis.

2401. Mores sequuntur temperaturam corporis.

2402. Scintillae latent in corporibus.

2403. Gal. 5.

2404. Sicut ex animi afflictionibus corpus languescit: sic ex corporis vitiis, et morborum plerisque cruciatibus animum videmus hebetari, Galenus.

2405. Lib. 1. c. 16.

2406. Corporis itidem morbi animam per consensum, a lege consortii afficiunt, et quanquam objecta multos motus turbulentos in homine concitet, praecipua tamen causa in corde et humoribus spiritibusque consistit, &c.

2407. Hor. Vide ante.

2408. Humores pravi mentum obnubilant.

2409. Hic humor vel a partis intemperie generatur vel relinquitur post inflammationes, vel crassior in venis conclusus vel torpidus malignam qualitatem contrabit.

2410. Saepe constat in febre hominem Melancholicum vel post febrem reddi, aut alium morbum. Calida intemperies innata, vel a febre contracta.

2411. Raro quis diuturno morbo laborat, qui non sit melancholicus, Mercurialis de affect. capitis lib. 1 c. 10 de Melanc.

2412. Ad nonum lib. Rhasis ad Almansor. c. 16. Universaliter a quacunque parte potest fieri melancholicus. Vel quia aduritur, vel quia non expellit superfluitatem excrementi.

2413. A Liene, juvidore, utero, et aliis partibus oritur.

2414. Materia Melancholiae aliquando in corde, in stomacho, hepate, ab hypocondriis, myruche, splene, cum ibi romanet humor melancholicus.

2415. Ex sanguine adusto, intra vel extra caput.

2416. Qui calidum cor habent, cerebrum humidum, facile melancholici.

2417. Sequitur melancholia malam intemperiem frigidam et siccam ipsius cerebri.

2418. Saepe fit ex calidiore cerebro, aut corpore colligente melancholiam. Piso.

2419. Vel per propriam affectionem, vel per consensum, cum vapores exhalant in cerebrum. Montalt. cap. 14.

2420. Aut ibi gignitur, melancholicus fumus, aut aliunde vehitur, alterando animales facultates.

2421. Ab intemperie cordis, modo calidiore, molo frigidiore.

2422. Epist. 209. Scoltzii.

2423. Officina humorum hepar concurrit, &c.

2424. Ventriculus et venae meseraicae concurrunt, quod hae partes obstructae sunt, &c.

2425. Per se sanguinem adurentes.

2426. Lien frigidus et siccus c. 13.

2427. Splen obstructus.

2428. De arte med. lib. 3. cap. 24.

2429. A sanguinis putredine in vasis seminariis et utero, et quandoque a spermate diu retento, vel sanguine menstruo in melancholiam verso per putrefactionem, vel adustionem.

2430. Magirus.

2431. Ergo efficiens causa melancholiae est calida et sicca intemperies, non frigida et sicca, quod multi opinati sunt, oritur enim a calore celebri assante sanguinem, &c. tum quod aromata sanguinem incendunt, solitudo, vigiliae, febris praecedens, meditatio, studium, et haec omnia calefaciunt, ergo ratum sit, &c.

2432. Lib. 1. cap. 13. de Melanch.

2433. Lib. 3. Tract. posthum. de melan.

2434. A fatuitate inseparabilis cerebri frigiditas.

2435. Ab interno calore assatur.

2436. Intemperies innata exurens. flavam bilem ac sanguinem in melancholiam convertens.

2437. Si cerebrum sit calidius, fiet spiritus animales calidior, et dilirium maniacum; si frigidior, fie fatuitas.

2438. Melancholia capitis accedit post phrenesim aut longam moram sub sole, aut percussionem in capite, cap. 13. lib. 1.

2439. Qui bibunt vina potentia, et saepe sunt sub sole.

2440. Curae validae, largioris vini et aromatum usus.

2441. A cauterio et ulcere exsiccato.

2442. Ab ulcere curato incidit in insaniam, aperto vulnere curatur.

2443. A galea nimis calefacta.

Обложка выбранной аудиокниги Выберите главу Плеер готов к воспроизведению
0:00 0:00

Громкость